HERKES KENDİ KİŞİSEL KOMASINDA!!
Çocukken Yunan Tanrı’larının gerçek olduğuna inanırdım, Allah’ın bizim, Yunan Tanrı’larının Yunanlıların olduğunu sanırdım çocukluğum boyunca, ta ki okulda hepsinin mitolojik hikaye, efsane olduğunu öğrene kadar, kabul ediyorum büyük hayal kırıklığına uğramıştım. Son ansiklopedi okuyan nesil olmanın avantajlarından biri de, şimdilerde bir tık uzağında ki bilgiye erişmeye üşenirken, o zaman öğrendiğin ne varsa kitabın kokusundan mı, dokusundan mı bilmiyorum bilginin zihinde pırıl pırıl kalıyor olması. Oidipus, Poseidon, Ares, Medusa, Zeus, Hades, Athena hepsi benim çocukluğumun kahramanları. Ve bana göre hepsi ölümsüz.
Dünyaya maalesef kazık çakamıyoruz arkadaşlar burada bir anlaşalım önce. Olsa olsa en fazla bir iki çam fidanı, bir iki limon selvi bırakırız ardımız sıra. Elli bilemedin yüz sene sonra adımızın esamesi bile okunmaz, mezar taşı dışında da anımsayan olmaz.
Peki ya bazıları ölümsüzlüğü buldu desem ne dersiniz? İnsanoğlu yıllar boyunca, fani olduğunu kanıksadığı bu hayatın sonunda kendinden yüzyıllar sonra bile, söz konusu edilmesini sağlayacak şeylerin peşinde koşuyor. Van Gogh, Beethoven, Frida, Shakespeare, Atatürk, Nietzsche, Dostoyevski, Tolstoy, Tarkovski, Sigmund Freud, Stephan Hawking, Einstein, Che hepsi ölümsüzlüğü bulmuş kişiler bana göre. Hepsinin bu dünyadan göçüp gitmeden yeryüzüne bıraktığı savunduğu bir fikri, bestelediği bir şarkısı, yazdığı bir kitabı, çizip boyadığı bir tablosu, uğruna savaştığı idealleri, insanları aydınlatmak gibi gayeleri vardı. Nitekim bundan 300-500 belki 1000 yıl sonra onları hala milyonlar tanıyor olacak. Çünkü hemen herkes bu dünyaya kendi imzasını bırakmak istiyor, kimi kendisine benzeyen bir çocuk doğurarak, kimi pastoral bir şiir yazarak ama Chuck abinin de dediği gibi ;
“Hepimiz kendimizi anlatmak istiyoruz.
Hiç kimse unutulmak istemiyor”
Ve sadece kayıtlarda bulunması açısından söylüyorum;
“Herkes kendi kişisel komasında.”
Ölümsüzlüğü aramak için yollara düşen Lokman hekim gibiyiz, vitesi biraz daha yükseltip günümüze geliyorum, sosyal medya hesaplarındaki binlerce taşlaşmış an, yüzlerce yaşanmadan yaşanıyormuş gibi yapılan, teğet geçilen hayat. Sürekli beğenilme, unutulmama, takdir görme arzusu, büyük kaos.
Demem o ki, ölümsüz olmak o kadar da zor değil. Görmeyeceğim bir ölümsüzlüğün bana ne yararı var derseniz boşverin, ölümsüz olmak istiyorsanız da zaten göremeyeceksiniz yine boşverin. Ne diyordu Amelie film sahnesinin girişinde ki replikte;
“Hayat asla sahnelenemeyecek bir oyunun sonsuz tekrarından ibaret! “
Chuck Palahniuk’un okuduğum 4. Kitabı ve en beğendiğim kitabı diyebilirim. Kitap sürekli bir flashback halinde, iki satırda bir geçmiş gelecek yer değiştiriyor, yazarın diline artık aşina olduğum için pek zorluk yaşamadım ama yeni başlayacak arkadaşlara önerim Chuck Palahniuk okumaya Görünmez Canavarlar ile başlamaları yönünde. Kitaba puanım on üzerinden on (sana puanım on kanka \w/ ) Keyifli okumalar diliyorum, tabi mümkünse :)
··
1.033 Gösterim
15 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu incelemeyi gözden kaçırmışım. Özellikle geleceğe bir eser bırakan insanlar bu aralar benim de ilgi alanımda. Aslında Palahniuk da geleceğe kendi tarzıyla pek çok özgün eser bırakıyor diyebiliriz.
Neyse, artık okuduktan sonra bir tane de ben yazarım senin sayende. :) Kalemine sağlık...
Ayşe*
Gönderi Sahibi
:) Oğuz bu adam deli! Okuyunca bana hak vereceksin. Dilerim beğenirsin eminim hakkını da verirsin incelemenin. Dört gözle bekliyor olacağım :))
Geçenlerde müzede Zeus’un boğa kılığına girip, Europa’yı kaçırdığı sahnenin mozaiğini gördüm, bilirsiniz belki yunan euro’sunda da varmış. Koca tanrıların tanrısı olarak düşünüp bunu mu uygun gördüler adamcağıza diye dertlendim :) Fiziki ölümsüzlüğün son tahlilde hep bir aşk uğruna, yüce bir amaç uğruna reddedildiği sahneler olur kitaplarda, filmlerde. Demek ki marifet manevi ölümsüzlükte. Teşekkürler bu güzel inceleme için.
Ayşe tam tadında, su gibi aktı yazın. "Seni hatırlayan son kişi de öldüğünde, hiç var olmamış gibi olacaksın/ hiç yaşamamış gibi olucaksın." anlamında bir söz vardı. Onu düşündüm yazdıklarınla. Bu dünya için milyarlarca insan sudaki yazı. Ama birkaç bin var ki işte onlar güneş gibi. Ne yel alır ne sel alır ne de yer alır. Bir rivayete göre kıyamet zamanı güneş de tam olarak batacakmış ama artık o rivayeti yaşar mıyız görür müyüz bilmiyorum. :) Hasılı bazı insanlar güneş gibi parlayacak tarihin sayfalarında. Gerçi kötü olan ve zihinlere çakılı bir çivi olanlar da var ama şimdi karıştırmayalım oraları. Kalemine sağlık. :)
O mitolojik hikaye ve efsaneler, sıradan uyduruk masallar değildir yalnız, hepsi dönemin kültürünün anahtarlarıdır. İnsanların yaşam tarzı ve dünyaya bakışı hakkında bilgi verir, kültürün DNA'sıdır o mitler, şimdi sadece 'efsane' olarak görülen tüm o mitoslar o dönemde insanların 'dini inancı'ydı(paganizm), bu yüzden ciddiye alınması ve anlaşılmaları gerekir. Sadece efsaneymiş diyerek geçmek onları fazla küçümsemekten başka bir şey değil(bunu genel söylüyorum herkes böyle düşünüyor maalesef). Sonuç olarak şu anda inanmayan birisi için de tüm dinler(yaşayanlar dahil) birer efsane ve hikayeden ibarettir, buna rağmen inanan insan için din her şeydir ve yaşamının çok büyük bir bölümünü etkiler.
Ayşe*
Gönderi Sahibi
Öncelikle yorumunuz için teşekkür ederim , fakat burda vurgulamak istediğim din, mitoloji veya tarihsel mitler değildi. Asıl vurguladığım onların ölümsüzlüğüydü, ki benim bu bahsettiğim sanma durumu ilkokul 3. sınıf falan :) Çocukluğumda bu karakterle tanışmanın gururunu yaşadım ben hep, ki mitolojiye duyduğum hayranlık taa çocukluğumda okuduğum o ansiklopedilerden geliyor. Kesinlikle küçümsemek amaçlı değil yazdıklarım, yanlış anlaşıldıysam affola.
Reklam
