TARİHİN GERÇEK ACISI1000Kitap
Yazıma nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Okurken hissettiğim duyguları anlatmam imkansız. Uzun zamandır ilk defa bir kitabı bitirirken ağladım. Okurken kaç kez boğazım düğümlendi bilmiyorum. En son 
Savaş ve Açlar’da bu kadar etkilenmiştim.
Okuma boyunca kafamda hep aynı soru vardı. Bunlar yaşandı mı? İnsanlar ölümün ağzına gönderildi mi?
Yok hayır dedim. Bütün bunlar yaşanmış olamaz.
Köylüler köpek gibi çalışıp, beş kuruş almazken üstüne bir de küfür, dayak yemedi…
Çalışanlar ‘Bit ütüsü’ adı altında karda kıyamette saatlerce çırılçıplak kalmadı…
Recep Çavuş ve iki arkadaşı günlerce göcük altında kurtarılmayı beklemedi…
Niyazi ve Hasan çektikleri çileden kurtulmak için köylerine kaçmadı…
İsmi Hidayet diye yaşlı bir kadını muhtar domuzu jandarmaya bildirmedi…
Maalesef hepsi gerçek…
Ama nedense bu çileyi çeken hep fakir fukara olmuş. Zengin yine kurtulmanın bir yolunu bulmuş.
“- Neymiş, çatışma varmış Alaman gavuruyla!
Bize mi bunun çilesi hep? Şehir uşağı kırıt kırıt kırıtsın sokaklarda, köy uşağının madende anası bellensin…” (s.11)
Kitapta kurgu yok. Kitapta gerçekler, yaşanan acılar, çekilen çileler var. Zaten yazar da kitabın giriş bölümünde notunu düşerek yaşananların gerçek olduğunu dile getirmiş.
Okuma sırasında aklıma hep 
Germinal geldi. Germinal’i okuduğum zamanı hatırlıyorum da, bunlar nasıl olabilmiş diye düşünmüştüm. Ama şimdi görüyorum ki, daha acımasızı çok daha yakınımızda ve yakın zamanda yaşanmış.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, ülkemizde harp geliyor diye diye insanlar ölümün ağzına konulmuş. Harp gelecekse ölüm önce onları alsın der gibi sanki. Harp gelmemiş ama ölüm onları yine de almış.
Kitapta bana en çok dokunan Emine’nin yaşadıkları oldu. Belki de bir kadın olduğum için, bilemiyorum. Ah Emine, yüreğimi yaktın! Nasıl kıydılar sana? Hele Ana’nın o çırpınışları… Hiç aklımdan çıkmıyor. Bir kadın olarak, bir anne olarak yapması gerekenin hepsini yaptı ama ne çare…
İRFAN YALÇIN KİTAPTA BOLCA BÜYÜK HARF KULLANMIŞ. BÜYÜK HARFLER İNSANLARIN BAĞIRARAK SÖYLEMEK İSTEDİĞİ AMA BİR TÜRLÜ SÖYLEYEMEDİĞİ İÇ SESLERİDİR.
Bazen içimizdekiler büyür büyür büyür…Bağırmak isteriz ama sesimiz çıkmaz, öylece kalır. Öyle işte.
Neyse kitap dostlarım, benim diyeceklerim bu kadar.
Eğer etkili bir kitap okumak istemiyorum diyorsanız okumayın,
Dünyada ikinci savaş olurken ülkemizde neler yaşanmış diye merak etmiyorsanız okumayın,
Kısaca kitap okurken keyfiniz kaçsın, boğazınız düğümlensin istemiyorsanız okumayın.
Zaten ben de zor bitirdim. Her sayfada okuduklarımı sindirmek zaman aldı. Öyle kısa kitap, bir çırpıda biter diye düşünmeyin. Çünkü,
KISA AMA ÇARPICI BİR KİTAP…
Savaş ve Açlar’da bu kadar etkilenmiştim.
Okuma boyunca kafamda hep aynı soru vardı. Bunlar yaşandı mı? İnsanlar ölümün ağzına gönderildi mi?
Yok hayır dedim. Bütün bunlar yaşanmış olamaz.
Köylüler köpek gibi çalışıp, beş kuruş almazken üstüne bir de küfür, dayak yemedi…
Çalışanlar ‘Bit ütüsü’ adı altında karda kıyamette saatlerce çırılçıplak kalmadı…
Recep Çavuş ve iki arkadaşı günlerce göcük altında kurtarılmayı beklemedi…
Niyazi ve Hasan çektikleri çileden kurtulmak için köylerine kaçmadı…
İsmi Hidayet diye yaşlı bir kadını muhtar domuzu jandarmaya bildirmedi…
Maalesef hepsi gerçek…
Ama nedense bu çileyi çeken hep fakir fukara olmuş. Zengin yine kurtulmanın bir yolunu bulmuş.
“- Neymiş, çatışma varmış Alaman gavuruyla!
Bize mi bunun çilesi hep? Şehir uşağı kırıt kırıt kırıtsın sokaklarda, köy uşağının madende anası bellensin…” (s.11)
Kitapta kurgu yok. Kitapta gerçekler, yaşanan acılar, çekilen çileler var. Zaten yazar da kitabın giriş bölümünde notunu düşerek yaşananların gerçek olduğunu dile getirmiş.
Okuma sırasında aklıma hep Germinal geldi. Germinal’i okuduğum zamanı hatırlıyorum da, bunlar nasıl olabilmiş diye düşünmüştüm. Ama şimdi görüyorum ki, daha acımasızı çok daha yakınımızda ve yakın zamanda yaşanmış.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, ülkemizde harp geliyor diye diye insanlar ölümün ağzına konulmuş. Harp gelecekse ölüm önce onları alsın der gibi sanki. Harp gelmemiş ama ölüm onları yine de almış.
Kitapta bana en çok dokunan Emine’nin yaşadıkları oldu. Belki de bir kadın olduğum için, bilemiyorum. Ah Emine, yüreğimi yaktın! Nasıl kıydılar sana? Hele Ana’nın o çırpınışları… Hiç aklımdan çıkmıyor. Bir kadın olarak, bir anne olarak yapması gerekenin hepsini yaptı ama ne çare…
İRFAN YALÇIN KİTAPTA BOLCA BÜYÜK HARF KULLANMIŞ. BÜYÜK HARFLER İNSANLARIN BAĞIRARAK SÖYLEMEK İSTEDİĞİ AMA BİR TÜRLÜ SÖYLEYEMEDİĞİ İÇ SESLERİDİR.
Bazen içimizdekiler büyür büyür büyür…Bağırmak isteriz ama sesimiz çıkmaz, öylece kalır. Öyle işte.
Neyse kitap dostlarım, benim diyeceklerim bu kadar.
Eğer etkili bir kitap okumak istemiyorum diyorsanız okumayın,
Dünyada ikinci savaş olurken ülkemizde neler yaşanmış diye merak etmiyorsanız okumayın,
Kısaca kitap okurken keyfiniz kaçsın, boğazınız düğümlensin istemiyorsanız okumayın.
Zaten ben de zor bitirdim. Her sayfada okuduklarımı sindirmek zaman aldı. Öyle kısa kitap, bir çırpıda biter diye düşünmeyin. Çünkü,
KISA AMA ÇARPICI BİR KİTAP…··
4.804 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yazdıklarınız kalbe değiyor, emeğinize sağlık. İnsanın insanı anlaması ne büyük bir erdem, siz bunu çok derinden hissettirmişsiniz. 
Hasan Sabah hocamın tavsiyesiyle aldığım bu eseri, sizin incelemeniz sonrasi acıya gardımı alarak en kısa zamanda okuyacağim.🙏🏻
Hasan Sabah hocamın tavsiyesiyle aldığım bu eseri, sizin incelemeniz sonrasi acıya gardımı alarak en kısa zamanda okuyacağim.🙏🏻
Kitapları okurken edebi yönünden çok içeriğine bakarım. Beni etkilemişse benim için on numaradır. Bu kitap da beni derinden etkiledi. Öyle işte. Değerli yorumun için teşekkür ederim.
Anlaşılan zor okunacak bir kitap. Kitapda olsa diyemiyorum, çünkü yaşanılanların hepsi gerçekmiş. Keşke kurgu olsaymış. Kurgulara bile çoğu vakit can dayanmazken böyle bir kitabı okumanın hiç de kolay olmadığı çok acık.
Reklam
Bu kadar mı oldu gerçekten Zonguldak föremediğim nadir illerden, jandarmanın o zaman zulmu madenden kaçanın kızını eşini zorla alma gibi şeyler var mı gerçekten merak ettim,
İrfan yalçın, Hasan İzzettin dinamo gibi kalemlerin niye bizde olunmadığını yeni yeni anlıyorum. Çünkü bize orda bir köy var uzakta güzellemesi yapmıyorlar ...
Yaşananlar gerçekten çok üzücü . İnsanın inanası gelmiyor. Ama yazarın notunda yazılanların ne kadar gerçek olduğu da yazıyor. Kurgu gibi ama gerçek. Kitabı yazarken araştırarak yazmış zaten.
Paylaşımlarınızı da okuduğum bu esere yakışır bir inceleme olmuş. Emeğinize sağlık olsun...