Akıl hastanesinden çıktım. Bu bir aylık süreçte doktorlar ve hemşireler tarafından, depresyonum dolayısıyla yapamadığım (duş almak, yemek yemek, uyumak vb.) şeyler yüzünden sayısız defa aşağılandım. Hastanenin bana kattığı tek şey örgü örmeyi ve işleme yapmayı öğrenmek oldu. İçeride bol bol kitap da okudum. Umarım akıl sağlığınızı korur ve buraya hiç düşmezsiniz. Dışarıda olduğum için mutluyum.
61 Yorum
Öne Çıkan Yorum
Bir yakınım da hastanede, yakın zamanda çıkacak inşallah.
Oraya yolunun düşme sebebi, hem kendi ruhuna denk düşmeyen insanlar hem de çok ince bir insan olması kannımca.
Güzel insan olmak bu dünyada zor, ya duyarsız ya da kötü olmak zorunda kalıyorsun.
Olamıyorsan eğer kaldıramayabiliyorsun.
Bundan sonrasında her ikiniz için de yeni bir bahar diliyorum. Dalınızda çiçeklenin ve bunu hiç kimse solduramasın.
Geçmiş olsun. ✨
Önceki 1 yanıtı göster
Evet kesinlikle katılıyorum. Oraya giden insanların bence çok akıllı olduğunu düşünüyorum ve bu dünyadan çok farklı ruhlara sahip olduğunu düşünüyorum o yüzden zaten bu dünyayı kaldıramıyorlar sonra depresyona dönüyor mevzu
Ebru, öncelikle gelmiş geçmiş olsun. Profiline baktım, biraz gezindim. Çok güzel bir hanım olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Dünyada geçirdiğim zaman senden oldukça fazla sanıyorum. İnsan çokça sınanıyor güzel Ebru. Ama hepsi tecrübe denen izler bırakarak geçiyor. Zaten epey bir yol almışsın, geçecek, gül yüzün hep gülecek, yüreğin ve ruhun şifayla bütünleşecek. Dualarım seninle...
Bence "akıl hastanesi" diye isimlendirilmiş olan yerler, bilge ve derin insanların bir araya geldiği yerler.. anlayamadığı ve hatta düzeyine çıkamadığı her şeyi kötüler-etiketler insanoğlu. "Normal" denilen şey olması gereken midir ki, Nietzsche'nin "üst insan"ına anormal derler.. sizi tanımıyorum ama yine de dilerim bir daha aynı muameleye maruz kalmazsınız.
Bipolar var bende. kaç defa yattığımı hatırlamıyorum. Orada kendini öldürme, yaralama, çalışanlarıh başını belaya sokmada ne yaparsan yap kafasındalar
Majör depresyonumu, yok olma isteğimi düşünüp örgü örerken sıkılıp buraya bakınca paylaşımını gördüm. Hem üzüldüm hem de bunları yaşayan bi sen misin dedim kendime. Umarım bunları atlatır hatta kocaman sarılırız ❤️
Reklam
Geçmiş olsun. Çok değerli bir insansınız. Umarım bundan sonra her şey sizin için iyi gider.
Damdan düşenin halini, ancak damdan düşen bilir" derler. Bu fakir de o duvarların ardını, o demir kapıların soğukluğunu bilir; o havayı vaktiyle teneffüs etmiştir. Her ne kadar benim imtihanım seninki kadar çetin geçmemiş, o denli incitilmemiş olsam da, o "içeride" olmanın ruhu nasıl sıktığını kalben hissederim.
Gönül yorgunluğu (depresyon) zaten ağır bir yüktür; insan o haldeyken şifa umduğu ellerden cefa görmemeli, merhamet bulmalıydı. Ruhun dinlenmeye muhtaçken, bedenin takatsizken seni hor görenler, hekimliğin değil, insanlığın edebinden nasibini almamış demektir.
Lakin şer gibi görünen o günlerden, elinde sabrı ilmek ilmek işlediğin bir hünerle çıkman ne büyük kâr. Şimdi hürriyetin ve nefes almanın şükrüyle, o kötü günleri geride bırak. Rabbim gönlüne inşirah (ferahlık) versin, bir daha o kapılara yolunu düşürmesin. Geçmiş olsun, hoş geldin hayata...
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.