Okumadan Shakespeare okumayın! /777. İnceleme...
Bitti!
Uykusuz bir gecenin sabahında yazıyorum şimdi.
Önce kitabı, ardından filmi...
Beş yüz yıllık acının yükü var ruhumda.
Beş yüz yıl acı çeksem içim bu kadar acımazdı belki...
William Shakespeare okumayın demiştim bir yazımda, - 
Hamlet - #157244403 Shakespeare okumak ruhta ve bedende telafisi olmayan hasarlar bırakıyor! Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım nedenini, "Büyük acılar yaşayan insanlar ancak büyük eserler bırakabilirmiş geriye. Sanat için yetenek değil, büyük kayıplar vermek gerekirmiş." Ölmeseymiş Hamnet, olmazmış Hamlet! "Her yaşayan ölür, sonsuzluk hepimizin sonu."
"İçindeki yaşam sevincini bu daracık evde yaşamak mı öldürüyor?"
Böyle başlamamalısın!
Bu bir Shakespeare kitabı değil...
Hayır hayır! Shakespeare'in oğlu Hamnet'in ölümünü anlatan bir kitap da değil!
Bu bir Agnes kitabı! Agnes Hathaway...
Vahşi, doğayla iç içe, sezgileri güçlü, kadınların yırtıcı gücünün temsili Agnes. 
Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabındaki kadının emsali, #296633659 kitaba göreyse kimi zaman cadı, farklı bir kadın... Onlar gibi olmazsan farklı olmakla yargılar seni toplum! Ve hatta en yakınındakiler, ailen!
"Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri de vardır. Aksini söyleyen biri, hâlâ uykudadır."
Bir kadının ne kadar güçlü sezgileri varsa öyle seziyor olacakları Agnes,
Bir kadının ne kadar şifalıysa elleri, o kadar şifalı...
Hayvanlar ve otlar insanlardan daha çok yer tutuyor hayatında.
Yaralı...
Ve yaralı Shakespeare!
İnsanları birbirine bağlayan yaralarının benzerliğidir belki de! Yarası yarasına denk düşeni sever insan!
- Sana aşık olmamın en büyük nedeni bu.
+Havada uyuyamayışım mı?
- Hayır. Dünyayı herkesten farklı görmen.
Ve filmin bir yerinde -23.50- şöyle bir cümle geçiyor: "O beni olduğum gibi seviyor, olmam gereken gibi değil." Vahşi bir kadın, ancak böyle bir sevgiye razı gelebilirdi!
Öyle bir kitaptı ki,
Hangi kahramanın gözünden bakarak yazsan en az bu kadar etkili bir roman çıkardı ortaya!
Yıllarca Shakespeare dedik, Agnes kim bilmeden...
Peki ya Judith?
Kendisi yerine gönüllü ölüme giden Hamnet'i anlatsa daha mı az etkili olurdu?
Ve Susanna... hikâyenin arka planda kalan, içindeki acıları kimseye göstermeden yaşayan kızı. "Şehirdeki diğer anneler ekmeğe tereyağı sürüyor ya da çocuklarına bol kepçeden yahniler yediriyor olmalı. Ya Susanna'nınki? Her zamanki gibi kendini maskara ediyor, durup durup bulutlara bakıyor, bir katırın kulağına bir şeyler fısıldıyor, topladığı karahindibaları eteğinde taşıyordur." instagram.com/reel/DVg3-HlDBH...
"Ormandaki dallar öyle yoğun ki yağmuru hissedemiyorsun."
Tıpkı Judith'e odaklanmışken Hamnet'in gidişini göremeyişi gibi.
Tıpkı Hamnet'e ağlarken Susanne'yi yok sayışı...
Oysa bir anne için evladının acısı ne kadar büyükse bir evlat için de annesizlik öyle büyük. Bunu en iyi Agnes bilmeli. Peki ya Hamnet? Hayat devam ediyor ama Hamnet yok... Mevsimler geçiyor Hamnet yok... "Ve devam ediyor hayat," der 
İlber Ortaylı, -tam da şu sıralarda defnedilirken- bütün anılara, bütün acılara rağmen devam ediyor.
... asıl mesele "ölmek" değil, "geride kalanlar" ve "yas sürecinin ağırlığı"dır.
Bir yas Hamnet!
Veba olanca hızıyla yayılırken -ki bence kitabın en efsunlu anı vebanın yayılış öyküsünün anlatıldığı an- onun alıp götürdüğü Hamnet'in geride bıraktıklarının öyküsü...
Herkes farklı yaşıyor yasını,
Agnes o acıdan kurtulmak yerine iliklerine kadar hissetmeyi seçerek,
Baba sanatıyla ona yeniden can vererek,
Judith onunla birlikte ölerek...
"Herkes biraz kendi cenaze töreninde," der 
Şükrü Erbaş, ve çok az insana nasip oluyor kendi merasimini izlemek. Ölsen bir gün ölüyorsun, ama yaşarken ölmek...
Bir kaybın metaforu...
İçinde geçen arılarla ilgili bile sayfalarca yazılabilir,
Kimi acılar başka gözle görülmeye değer.
Kimi acılar başka acılara iyi geliyor.
Diyebilir miyiz ki çekip giden baba daha az acı çekti, sahneye koyduğu Hamlet'in oğluna benzerliğini gördükten sonra?
Öyle ya da böyle hepimiz yaralıyız.
Kimilerimiz yaralarını evcil gülüşler altında saklamayı daha iyi başarıyor yalnızca. instagram.com/reel/DVgwAWvjBm...
Bitti...
Sıcağı sıcağına yazıyorum bunları.
Sırt sırta koydum kütüphanemde Hamnet ile Hamlet'i.
Gördükçe içim sızlasın,
İçim sızladıkça gidip göreyim diye.
Uzun zaman oluyordu böyle şiirsel bir acı çekmeyeli. youtube.com/shorts/5Ko--iBe... Uzun zaman oluyordu bir kadının acısında böyle yitmeyeli... youtube.com/shorts/OlHYkgt7...
Shakespeare döneminde yaşamış,
O tiyatroyu Agnes ile en önde izlemiş,
Hamnet'in gözleri içine bakmış gibiyim.
Uzun olduysa affola... Okuyun, izleyin; üzerine konuşalım isterim.
William Shakespeare okumayın demiştim bir yazımda, - Hamlet - #157244403 Shakespeare okumak ruhta ve bedende telafisi olmayan hasarlar bırakıyor! Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım nedenini, "Büyük acılar yaşayan insanlar ancak büyük eserler bırakabilirmiş geriye. Sanat için yetenek değil, büyük kayıplar vermek gerekirmiş." Ölmeseymiş Hamnet, olmazmış Hamlet! "Her yaşayan ölür, sonsuzluk hepimizin sonu."
"İçindeki yaşam sevincini bu daracık evde yaşamak mı öldürüyor?"
Böyle başlamamalısın!
Bu bir Shakespeare kitabı değil...
Hayır hayır! Shakespeare'in oğlu Hamnet'in ölümünü anlatan bir kitap da değil!
Bu bir Agnes kitabı! Agnes Hathaway...
Vahşi, doğayla iç içe, sezgileri güçlü, kadınların yırtıcı gücünün temsili Agnes. Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabındaki kadının emsali, #296633659 kitaba göreyse kimi zaman cadı, farklı bir kadın... Onlar gibi olmazsan farklı olmakla yargılar seni toplum! Ve hatta en yakınındakiler, ailen!
"Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri de vardır. Aksini söyleyen biri, hâlâ uykudadır."
Bir kadının ne kadar güçlü sezgileri varsa öyle seziyor olacakları Agnes,
Bir kadının ne kadar şifalıysa elleri, o kadar şifalı...
Hayvanlar ve otlar insanlardan daha çok yer tutuyor hayatında.
Yaralı...
Ve yaralı Shakespeare!
İnsanları birbirine bağlayan yaralarının benzerliğidir belki de! Yarası yarasına denk düşeni sever insan!
- Sana aşık olmamın en büyük nedeni bu.
+Havada uyuyamayışım mı?
- Hayır. Dünyayı herkesten farklı görmen.
Ve filmin bir yerinde -23.50- şöyle bir cümle geçiyor: "O beni olduğum gibi seviyor, olmam gereken gibi değil." Vahşi bir kadın, ancak böyle bir sevgiye razı gelebilirdi!
Öyle bir kitaptı ki,
Hangi kahramanın gözünden bakarak yazsan en az bu kadar etkili bir roman çıkardı ortaya!
Yıllarca Shakespeare dedik, Agnes kim bilmeden...
Peki ya Judith?
Kendisi yerine gönüllü ölüme giden Hamnet'i anlatsa daha mı az etkili olurdu?
Ve Susanna... hikâyenin arka planda kalan, içindeki acıları kimseye göstermeden yaşayan kızı. "Şehirdeki diğer anneler ekmeğe tereyağı sürüyor ya da çocuklarına bol kepçeden yahniler yediriyor olmalı. Ya Susanna'nınki? Her zamanki gibi kendini maskara ediyor, durup durup bulutlara bakıyor, bir katırın kulağına bir şeyler fısıldıyor, topladığı karahindibaları eteğinde taşıyordur." instagram.com/reel/DVg3-HlDBH...
"Ormandaki dallar öyle yoğun ki yağmuru hissedemiyorsun."
Tıpkı Judith'e odaklanmışken Hamnet'in gidişini göremeyişi gibi.
Tıpkı Hamnet'e ağlarken Susanne'yi yok sayışı...
Oysa bir anne için evladının acısı ne kadar büyükse bir evlat için de annesizlik öyle büyük. Bunu en iyi Agnes bilmeli. Peki ya Hamnet? Hayat devam ediyor ama Hamnet yok... Mevsimler geçiyor Hamnet yok... "Ve devam ediyor hayat," der İlber Ortaylı, -tam da şu sıralarda defnedilirken- bütün anılara, bütün acılara rağmen devam ediyor.
... asıl mesele "ölmek" değil, "geride kalanlar" ve "yas sürecinin ağırlığı"dır.
Bir yas Hamnet!
Veba olanca hızıyla yayılırken -ki bence kitabın en efsunlu anı vebanın yayılış öyküsünün anlatıldığı an- onun alıp götürdüğü Hamnet'in geride bıraktıklarının öyküsü...
Herkes farklı yaşıyor yasını,
Agnes o acıdan kurtulmak yerine iliklerine kadar hissetmeyi seçerek,
Baba sanatıyla ona yeniden can vererek,
Judith onunla birlikte ölerek...
"Herkes biraz kendi cenaze töreninde," der Şükrü Erbaş, ve çok az insana nasip oluyor kendi merasimini izlemek. Ölsen bir gün ölüyorsun, ama yaşarken ölmek...
Bir kaybın metaforu...
İçinde geçen arılarla ilgili bile sayfalarca yazılabilir,
Kimi acılar başka gözle görülmeye değer.
Kimi acılar başka acılara iyi geliyor.
Diyebilir miyiz ki çekip giden baba daha az acı çekti, sahneye koyduğu Hamlet'in oğluna benzerliğini gördükten sonra?
Öyle ya da böyle hepimiz yaralıyız.
Kimilerimiz yaralarını evcil gülüşler altında saklamayı daha iyi başarıyor yalnızca. instagram.com/reel/DVgwAWvjBm...
Bitti...
Sıcağı sıcağına yazıyorum bunları.
Sırt sırta koydum kütüphanemde Hamnet ile Hamlet'i.
Gördükçe içim sızlasın,
İçim sızladıkça gidip göreyim diye.
Uzun zaman oluyordu böyle şiirsel bir acı çekmeyeli. youtube.com/shorts/5Ko--iBe... Uzun zaman oluyordu bir kadının acısında böyle yitmeyeli... youtube.com/shorts/OlHYkgt7...
Shakespeare döneminde yaşamış,
O tiyatroyu Agnes ile en önde izlemiş,
Hamnet'in gözleri içine bakmış gibiyim.
Uzun olduysa affola... Okuyun, izleyin; üzerine konuşalım isterim.··
1 +1'leme
·16,4bin Gösterim
32 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
- Sana aşık olmamın en büyük nedeni bu.
+Havada uyuyamayışım mı?
- Hayır. Dünyayı herkesten farklı görmen.
Kitap önerilerine,kitap incelemelerine bakmadan alışveriş yapamadığım nadir profil.Emeğinize sağlık,yine hiç sıkılmadan okuduğum bir inceleme oldu.
Bu ay kitap listeme almış oldum sayenizde 😌🍂
Benim için bu kitap 
Hamnet yılın kitabı diyebilirim. Öyle çok yüreğime dokundu ki ne söylesem kelimeler kifayetsiz kalır. #297851023 Görüyorum ki siz de kitabı çok beğenmişsiniz ve duygularınızı içtenlikle aktarmışsınız. Bu incelemeyi okurken kendimi yeniden kitabın sayfaları arasında buldum; satırlara geri döndüm ve o duyguyu adeta tekrar hissettim.Yüreğinize sağlık.
Mikail Balcı ✨
Hamnet yılın kitabı diyebilirim. Öyle çok yüreğime dokundu ki ne söylesem kelimeler kifayetsiz kalır. #297851023 Görüyorum ki siz de kitabı çok beğenmişsiniz ve duygularınızı içtenlikle aktarmışsınız. Bu incelemeyi okurken kendimi yeniden kitabın sayfaları arasında buldum; satırlara geri döndüm ve o duyguyu adeta tekrar hissettim.Yüreğinize sağlık.
Mikail Balcı ✨
Hocam bir kitabı daha muhteşem bir şekilde yorumlamissiniz, kitapla ilgili içimde öyle Fırtınalar esiyorki, ne yazsam, ne söylesem derken sizin yorumunuza denk geldim ve soylemek istediklerime çok iyi tercüman oldunuz, aslında roman sadece Hamnet in kaybı gibi anlasilabilir fakat gerçek hayatta da en degerlilerimizi kaybettigimiz zamanki duyguları, kalanlarin neler cektiklerini o kadar muhteşem anlatmiski tekrar aynı acıları ve özlemleri yaşıyorsunuz. Dünyadan kötülüğü ve acıyı silmemiz mümkün değil, hümanizm hiç gerçekçi görünmüyor, çünkü bütün kötüler yok olsa, iyi diye kalanlarin bir kısmı kötülerden boşalan alanda kötülük gorevlerini sürdürecekler. Gerçek yaşamda acılar hep olur ve bu acıların en siddetlisini de sözde insan adındaki canavarlar yapar, hep sorumusumdur kendime acaba esrefi mahlukat olarak yaratılan insanlar tabiri tüm insanlar için mi kullanılır yoksa sadece Cook küçük bir azınlık için mi kullanılır, bu kadar zalim ve kötü olan insanlar nasıl olurda yaratilmislarin en şereflisi olabilir ki.
Kitabı 2024'te okudum henüz ünlü olmamıştı, hatta hakkettiği değeri bulamamış diye yazmıştım. Emeğinize sağlık hocam, yine güzel bir yorum.
Reklam
Size dm atacaktım bu kitap içim DM kapalıydı güzel oldu bu inceleme