Gönderi

özlem

@Agustosmevsimi·
Yağmur
Mumlar söndüğünde köyde, hepimiz toplanırdık ninemin dizinin dibinde. Çiçekli bir fistanla yamalanmış bir elbise. En çok dikkatimi çeken buydu çocuk aklımla. Hâlâ hayretle hatırlarım... Nineme sorduğumda uyumuna rağmen fistanı, ellerimde tutarak çiçekleriyle, bahar gibi bakardı, genç kız gözleriyle... Ve anlardım ve elbet ki yıllar sonra çok daha iyi anladım bu fistan genç kızlığının, evlendiği o ilk zamanların hatırasıydı. Dedemin hatırası. Bu mu gızım? derdi, okşayarak çiçekleri... Başımla onaylayarak, birgün o güzel gözlere bir parçada olsa sahip olabilmeyi dilerdim. O sevince, o sadakate… Dedenin hatırası ya, kıymetlimdir, kıymetli… Yiyecek ekmeğimiz dahi yokken ve üstüm başım çok daha çiçekken, güldü o an; ahada bu kumaştan elbise almıştı bana. Öyle güzeldi... Pembe sarı iri gülleri ve beyaz tomurcuklarıyla öyle güzel... Solmadı ha, solmasın diye de nasıl çabaladım gızım.. Giymeye kıyamadım çoğu zaman. Giydiğimde ise dedene giydim en çok. Kahvesini yaparken, aşını pişirirken, bebesini taşırken, onun göreceği yerlerde giydim. Çoğu zaman görmezdi ya yorgunluktan. Acırdı elleri topraktan. Toprak ki bizim herşeyimizdi. Toprak… Bakışları yeniden yaşlanmıştı sanki.. Beli çok daha büküktü şimdi. Yorgun ve yalnız. Dedemden sonra, yaşlanmıştı… Haydin bakalım toplaşın daha çok yanıma da masal anlatayım size, sesiyle irkildim. Bir masalın içindeydim, başka bir masala ihtiyacım var mıydı? ... Pencerenin hemen yanındaydım ve çaktırmadan pencerede asılı perdeden küçük bir parça yama alırken kendime, sadakatten, o sevinçten pay sahibi olduğumu düşündüm. Öyle mutluydum, döne döne kutladım beni. Benimde bir dedem olacak!! dedim. Beni gören annem ise, yan odada duaya duran ninemi unutup çığlığı bastı!! Yaramaz seni!! Bir perdeyi kesmediğin kalmıştı, gel buraya!! Anne terliklerinin isabet noktasının ki ne kadar tuttuğunu bilirsiniz. Hesaplarımıda katarsak durum dahiline, o an kaçmam gerekti. Ama ben kaçmak yerine bulunduğum yerde dimdik durup, afacanlığımı güçbela saklayıp, “Ninemde de var aynısından!! “ dedim. Ninem ise odadan çıkıp ve büyük ihtimal duasını tamamlayamadan, “ Bende de var ya, hemde çiçekli ve aradığım böyle birşeydi” dedi. - Anne, kemirir bu senin evini. Böyle durduğuna bakma, uysallığına, 10 çocuğa bedeldir. Utanmıştım o an, tüm afacanlığım kristal bir vazo gibi tuzla buz olmuştu gözlerini görünce... Perdenin o bir parçasını ninemin ellerine bırakırken, hiçbir şey söyleyemedim. O ise bebeğine elbise yapalım mı? dedi. Bebeğim yok ki nine dedim.. Olmaz tabii afacan, dedi, saçlarımı şevkatle okşarken. O halde sana bir bebek yapmalı... ... Hiçbir şey onun kadar güzel değildi. Yalnız bir fark var ki ninemin perdesinin o bir köşesinin yanında, çok daha sonsuz güzellikte bir şey. Ninem, dedemin fistanının o son parçasını bebeğime etek dikmişti ve bendeki tülde üst olmuştu ona. Öyle güzeldi ki.. Pembe yün ipliklerle diktiği saçlarını toprak elleriyle okşarken, Sen birgün bu kızdan da güzel bir kız olacaksın yavrum, dedi. Koyu kahve gözlerle bakarken nineme ve sonra bebeğe.. Ve birgün dedeyi de bulacaksın, dedi. Kalp atışlarında kaybolabilirdim, sıcaklığında, beni sararken o kısık seslerle ettiği dualarda.. Birgün ben de büyüyecektim… ... Ve şimdi işlemeli ceviz kaplama bir sandığı kaldırırken o bebeği buldum yeniden. Pembe saçlı, gül desenli ve tül elbisesiyle yazgımın gülen tarihçesini. Söz verilmiş bir dost gibi hatıramda olduğu kadar karşımda duruyordu işte… Büyümüştüm ve tek fark dede eksikti. Sandığı yavaşça kapatırken sırtımı sandığa verdim ve bebek kucağımda dinlendim, kısacık da olsa bir ömrün, bir nefesle yorgunluğunu atabilmek için. Varlığın... dedim bebeğe, varlığın dahi sadakatin ve sevginin en güzel göstergesi. O hiç vazgeçemediğim leylak işlemeli kanaviçe örtüsüne sahip yatağımın hemen yanındaki komidinin üzerine koydum bebeği. Sana bir yer bulana kadar yerin burası ve aslında burası!! dedim kalbimi göstererek ve bebeğin saçları çok daha pembeydi şimdi… Yağmur.. işte yağıyor. Biten bir haftanın sonunda eve topuklu ayakkabılarıyla yetişen ben. Üstüm başım sırılsıklam ve yağmur, giydiğim beyaz gömlekten tenimi göstermekte. Ne var ki? Pekala normal bakışları altında utanıp sıkılarak eve gitme çabam. Herkesin normal olarak gördüğü ben de nasıl başka... Saçlarım sırılsıklamdı ve durduğum bir trafik. Allahım nasılda bitmeyen bir yol, ne zor bir gün… Derken bir omuz çarptı omzuma!! Yağmurdan ötürü çok daha iyi hissettim, tenimdeki dokunuşunu. Boyu benden pekala uzun bir adam. Aramızda pek bir yaş olduğunu düşünmüyorum ve bu genç yaşında, oldukçada yakışan sakalları var.. Güldüm.. Güldüm ya bu fikir geçerken aklımdan. Dede de nereden çıktı dedim gökyüzüne bakarken… Ah şu masallar… Yeşil ışık yanarken ve sırılsıklam halimle bir yandan da üşürken, bir sıcaklık hissettim hemen yanımda. Soğuk ve bir o kadar sıcak bir sıcaklık.. Sol yanıma baktığımda aynı adam. Beni takip etmiş olabilir mi? - Üşümüş olmalısınız, kusura bakmayın, dedi. Paltosunu çıkarıp ona verirken ve gözlerine bakmamaya çalışırken, - Çok kibarsınız ama gerek yok. Yağmur dindi zaten, dedim. Yağmur hızlanmıştı ve hemen karşımda bir gökkuşağı. Şehrin tüm kirliliğine rağmen, şehri aşan ve önümde hemen bir gökkuşağı. Pembesi ki nasıl belirgin. Ardıma baktım, görmeyeceği şekilde hızlı hızlı yürürken.. paltosu bıraktığım gibi ellerinde ve gözleri bendeydi. İhtimal vermedim, şaşırdım.. Masallar, masallarda kalmalıydı… Eve vardım, kapımı kapattım hızlıca. Ve bir o kadar hızlı bir şekilde ayakkabılarımı, çoraplarımı çıkarıp banyoya doğru yol aldım. Tam varmışken ve arınacakken düşünceler olduğu kadar kirden, o herzaman odanın dönemecinde duran aynaya takıldım, gözlerimle. Büyümüştüm... Uzun siyah saçlarımda damlayan suların fayansta biriken yoğunluğunda tekrar söyledim içimden bu sözü.. Büyümüştüm!! Dimdik duruşuyla, kökleri ninem, kökleri annem ve bakışlarının kahvesini o tüm koyuluğuyla babasından alan bir genç kadın olmuştum. Saçlarımı topladım, son bir sözü varmış gibi yağmur tanelerinin saçlarımda, dinlemedim onları.. Yağmur, yağmurda kalmalıydı birazda, tıpkı masallar gibi… Saat: 4. Gün hangi gün olursa olsun aynı saatte uyanışım... Bir Cumarteside 5 dakika sonra kalksam hayret.... Seviyorum bu disiplinimi ve hepsini nineme borçluyum. Aynı şevkatle uyandırırdı gün doğmadan. " Güneşten sonra uyanılmış zaman yitirilmiş bir zamandır " derdi.. Ve güneşle boy ölçüşen ben, perdesiz o geniş pencerelerimden sızan keskin taze ışığa doğru seslenen.. " Gün Aydın Güneş!! Bak senden önce uyandım!!! Güneş ise hiç bozuntuya vermeden, nasılsa dağ tepe yok gördüğün kozunu kullanarak pekala kibirli gözlerle ve beni hiç görmeden, aslında bana doğru o tüm gücüyle parlayarak, gün aydın " derdi.. Gün Aydın!! Üstümü başımı güzelce giyip ve bugüne özel, bana özel bir günde.. tatil günümde en sevdiğim ve vazgeçemediğim boyu dizlerimde buz mavisi elbisemi giyip yollara düşmekti çabam. Hiç bilmediğim... Telefon yok, aramalar yok.. Sadece ben. Şehre rağmen, yaşamla sadece ben… Bebeğimle gözgöze geldik o an, beni unutacak mısın der gibi bir bakış attı, gördüm.. Unutulur musun? dedim ve kafası çantamdan sarkacak şekilde, aslında onunda bu geziden eğlenme payında yollara düştük birlikte. Kaldırımlar dünün hatırasını taşıyan yağmur birikintilerindeydi. Kurutamamıştı, gücü yetememişti şehrin yağmur damlarını yok saymaya. Gün ışığında parlarken herbiri ve kırık beyaz babetlerimle incitmekten korkarak yürürken, bir balerin gibi yollarda, rüzgarda bana eşlik etmekteydi... Bebeğimin pembe saçlarının birkaç tutamını ve saçlarımı uçuşturan rüzgar... Gözlerim hafifçe kapalı, dudaklarımda sevdiğim bir şarkı… Fotokopi makinasından çıkmış insanların içinde bir ben.. Aykırı? Hayır sadece İnsan.. Yaşamaya çalışan ve onu dinleyen… O an bir şarkı daha derken içimde ve bebeğim bir önceki şarkıyı hâlâ söylerken birşeye çarptım. Duvar desen değil, yastık desen sokağın ortasında işi ne? Soğuk sıcak arası bir şey.... Gözlerimi açtım, bakışlarımı kaldırdım. O oradaydı.. Yağmur adam.. Ve yağmur yağdı yeniden... Hava günlük güneşlik, gökkuşağı birşeyi bekler gibi çıktı çıkacak… Yağmur yağdı, gözlerine bakarken. Saçlarım ki pembeydi artık, onun ise sakalları bu yüzden vardı; O dedeydi… Yağmur yağdı ve asla dinmedi…. ... Ee nine sonra ne oldu?? Böyle işte çocuklar masalımız... Peri kızı nerede hani bu masalda nine? Peri var demiştin, dedi çocuklardan biri… Peri ya... Siz periyi kanatlı, gerçekten sihirli bir şey mi zannettiniz? " Gerçek sihir sevgidir " çocuklar ve peri dahil biz insanların gizemi onu anlamadıklarına, çözemediklerine, aykırı gördüklerine verilen bir addır. Asıl sihir sevgidir… Siyah saçlarıyla izliyordu tüm masalı.. Gerçek olabilir miydi tüm bunlar? dedi küçük kız... Sevgi sihirdi evet ama gerçek gerçekten olabilir miydi? Üstelik " Başlangıçlarla…" Odanın tahta kapısını yavaşça kapatırken küçük kız, pembe sarı ve beyaz çiçekli basmasıyla.. Saçlarının ucunda beliren bir renk vardı. Nine gördü, çocuklar gördü... Bir çocuk ki bakışlarını ayırıp ve tüm bakışları gördüğü şeyde toplayacaktı biraz sonra... Küçük parmaklarıyla pencereyi işaret etti, aslında ardını... Yağmur yağıyordu. Dinmeyecek bir yağmur... Ve bu yağmuru ki sadece kalbiyle görebilenler farkedebilirdi. Islanmak ki çok büyük bir marifet ve sihir... Tıpkı sevgi gibi, Başlangıçlar gibi.. Hep yeniden bir sesle.... " soundcloud.com/ultimatedn/the-... " :) Vaktiniz, varlığınız için teşekkür ederim... Sevgiyle parlayın :)
··
497 Gösterim
15 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Erhan Özdemir
Elinize sağlık Özlem hanım, güzel olmuş sizin masalınızın başlangıcı, devamı da öyle gelmiş. Teşekkürler katıldığınız için bu ay da. :)
özlem
Gönderi Sahibi
Her seferinde ürkek kalemim.. ama bir bakıyorum yazmışım :) ve tabi o kalem ki siz dahil arkadaşların yazılarıyla bütün, öyle çok renkli :) .. Ben teşekkür ederim Erhan bey, etkinliğiniz ve desteğiniz için.
Metin Pir
Asıl sihir sevgidir :) Güneş gòrünüyor yine yağmur gibi yağmışsın Dost. O perdeden bizde de var hâlâ, Annem saklar, bunlar zor günlerimde evimdeydi oğul , açken hem de ben de uzun uzun bakardım kısacık perdeye, Devir değişir, deyiminle fotokopi makinasından çıkmış insanlar alır her yeri, Güzel yüreğine sağlık, teşekkür ederiz paylaşım için. :) ( Bu Özlem küçükken yaramaz olmuş olamaz:) )
özlem
Gönderi Sahibi
O günlerin kıymetiyle büyümek çok farklı birşey. Yokluğun kendine has bir sesi var ve derinlerinde hep bir iyi ki.. Yarınlara ışık olan :) Annene saygılarımı ilet olur mu dostum? Onlar ki başımızdan eksik olmasın... Aslında yaramaz değildim :p çok uslu bir çocuktum.. diyemiyorum tabi :) ama bir uysallık hep vardı, bir dinleyiş, bir sessizlik :) Sokaktaki kertenkelelere uçmayı öğretmemi saymazsak ve oğlanlarla o nice yapılan mahalle maçlarını, fotoğrafı dahi vardır :) .. evet ben uysal bir çocuktum... Sevgi ki var olsun ömrümüzde; Güzel insanların yüreğiyle. Eksik olma, eksik olmasın varlığınız dilerim :) Ve hep böylesine kendimiz kalalım.. Yaşam ki benliğimizi yaşadığımızca sonsuz ve güzel... Teşekkür ederim vaktin ve yorumun için Dostum :)
petiborbiskuvi
Emeğine sağlık,saygılar :)
özlem
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim :) Saygılar, sevgiler bizden efenim :) ..
Necip G.
Özlem hanım, size daha önce bu cümleleri ya da benzerini söylediğimi hatırlıyorum ama yine de siz ilk defa yazmışım gibi okuyun lütfen:) Çok güzel yazıyorsunuz! Sitede, benim takip edebildiğim kadarıyla profesyonel alanda ‘yazarlık’ yeteneği olan birkaç kişiden birisiniz. Ve bu işi bir adım öteye taşıma zamanı gelmiş bence. Tekrar tekrar okunabilecek bir öyküydü... Ellerinize sağlık...
özlem
Gönderi Sahibi
Her söz, zamanla birlikte inanıyorum yeniliğinide içinde taşır Necip bey :) .. Çok teşekkür ederim... Sözlerinizi unutmayacağımı bilmenizi isterim. Yazmak, ona dair birşeyler öğrenmek ve okumak okumak.. sonsuz bir derya, insana her defasında kendini küçücük hissettiren. Şimdilik diyeyim.. o sonsuz deryayı huzurla ve kelimeleriyle seyreden biriyim. Dinleyen... Bir gün dileklerinizle, gerçek anlamda yazabilirsem, dilerim layık olabilirim buna. Vaktiniz, yorumunuz için ayrıca teşekkür ederim... :)
Pol Gara Yeşim Firûzan
Masallar, masallarda kalmalıydı… Ee nine sonra ne oldu?? Böyle işte çocuklar masalımız... Peri kızı nerede hani bu masalda nine? Peri var demiştin, dedi çocuklardan biri… Peri ya... Siz periyi kanatlı, gerçekten sihirli bir şey mi zannettiniz? " Gerçek sihir sevgidir " çocuklar ve peri dahil biz insanların gizemi onu anlamadıklarına, çözemediklerine, aykırı gördüklerine verilen bir addır. Asıl sihir sevgidir… Siyah saçlarıyla izliyordu tüm masalı.. Gerçek olabilir miydi tüm bunlar? dedi küçük kız... Sevgi sihirdi evet ama gerçek gerçekten olabilir miydi? Üstelik " Başlangıçlarla…" :)) Yüreğine sağlık meleğim :)) Sözlerinin üstüne söz söylemeye cesâret edemem, yüreğine sağlık, ömrüne bereket, ebedi hayatına Cennet! :))
özlem
Gönderi Sahibi
Bazı sözlerde öyle küçücük hissediyorum ki.. Bu da muhakkak onlardan biri. Güzel varlığınla, yeniden yeniden bu hise Canımın içi Yeşim :) Teşekkür ederim.. ve teşekkür ne kadar az değil mi? Bir baharın ki habercisi say. Bir tomurcuk gülüşte, gülüşünle açacak olan... O gülüşü ki, Seni... Rabbim korusun herzaman. Ve eşsiz görüşünü bir ayna gibi yansıtsın ömrüne dilerim. Sevgi sensin Yeşim'im. Sevgi onu hisseden ve ona inanan her yürek. Ve o yürek öylesine kıymetli.. Sevginle, Seninle tanıştığım için şanslıyım :) Varlığın baki olsun Yaşamda.. Yaşamımda dilerim... Sevgilerimle :) .. Muhabbetle.. Çiçeklerle... Yüreğimle Arkadaşım :) ....
Reklam
Eylül Türk
Şiirsin vesselâm, hem de Şerh'ine kalemi bıraktıran :)
özlem
Gönderi Sahibi
Estağfurullah Ablacığım.. Şiir senin rüzgarındır. Gülüşümde güller açtıran :) .. Teşekkür ederim :) ...
İleri