Evettttt . Bir mutsuz sonun daha sonuna geldik değerli kent sakinleri.
Şöyle deyim en sevdiğim kitap medusanın ölü kumlarıydı fakat şuan bu kitap . Medusa da bile sıkılarak ara verdiğim çok sahne vardı ama 17 Numaranın akıcılığı konusu çok hoşuma gitti ve hiç sıkılmadım . Evet ilk kitaptaki cümleler çok cringeydi ama sonrasında Fatma çok güzel topladı . Kitap seri sanki yaşanmamış gibi , sanki bir rüya gibi kayıp gitti . Asır ve Defnenin aşkını bile yaşayamadan ölmeleri beni biraz yarım gibi hissettirdi doğrusu . Onurun ölmesi , Asır ' ın kimsesiz kalması ve sevilmemesi çok kötüydü . Tamam Asır katil ama çevresinin onu yalnız bırakması , bütün suçu ona kitlemesine sebep olacak biri değildi ve bence kim ne olursa olsun bu kadarını hakketmez . En azından ailesi , kendi ailesi mezarını sulayabilirlerdi ama ailesi bile Asır ' ı yalnız bıraktı . Ve Işık öldüğünde ailesinin " Franz Kafka Dönüşümdeki " gibi ondan hemen vazgeçmeleri doğru değil . Belki Asır ' ın ailesi , kardeşinin ölümünden sonra yanında dursaydı yada çevresinin onu istedikleri gibi şekillendirmeseydi bunlar yaşanmazdı . Tek suçlu hiç bi şekilde Asır değildi ve hakketmedi .