Gönül Demircioğlu
@gonuldemircioglu
Web sitem
instagram.com/gonuldemirciogl...
Kitaplarım
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
Taşlarını döktü ağaç. Çatılarda sessizlik. Renksizim. Yırtık yüzler. Her birinde bin al. Soyunup aydınlığı yas. Özü incir, sır sütü. Kırılır kabukları cevizin. Rahibesi protest bir kiliseyim oysa ben. Göğsümde isyancı ayaklar. Rap rap rap. Bağırsam, ölüm gürültüsü. 
Gönül Demircioğlu
Gönül Demircioğlu
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Dün insani kurgumu saatlerce kaybettim. Eğer cesur olsaydım, bırakırdım kayıp kalayım. Ama yeni şeylerden korkuyorum, anlamadığım şeyi yaşamaktan da öyle, en azından anladığımı sanmayı güvence altına almak istiyorum, kendimi bilmediğim yola nasıl bırakmalı bilmiyorum. En büyük korkumun şuna ilişkin olduğunu nasıl anlatmalı: var olmaya? ve yine de gidecek başka bir yol bulunmadığını. Ne olursa onu yaşamak zorunda kalmanın tam da en büyük korkum olduğunu nasıl anlatmalı? yaşam düşündüğüm şey değil de aslında başka bir şey olduğu için bakmaya katlanamadığımı sadece, sanki ne olduğunu biliyormuşum gibi! Görmek neden bunca karmaşa?”
“Hâlâ özgürce duyumsamadığımı biliyorum, bir kere daha düşünüyorum çünkü amacım bulmak- güvenli olsun diye çıkış yoluna rastlamaya ‘bulmak’ diyeceğim. Neden içeriye bir yol bulmaya cesaretim yok? Ah, içeri gittiğimi biliyorum, evet. Yine de korktum çünkü o içeri giden yol nereye çıkar bilmiyorum. Ve daha önce nereye olduğunu bilmeden kendimi hiç yola vurmamıştım.”
“Benim için bir zamanlar olmazsa olmaz ama artık pek de önemi kalmamış bir şeyi kaybettim. Artık ona ihtiyacım yok, bu zamana kadar yürümemi engelleyen ve beni sabit, üç ayağı olan bir sehpaya çeviren üçüncü bacağı yitirmiş gibiyim. Bu üçüncü bacağı kaybettim. Hiç olmadığım bir insan haline geri döndüm. Daha önce sahip olmadığım bir şeye sahip olma haline: sadece iki bacağa. Yalnızca iki bacağım varken yürüyebileceğimi biliyorum. Ama üçüncünün önemsiz kaybını da hissediyorum ve bu beni dehşete düşürüyor, kendimi bulmamı sağlayan o bacağımdı, aramam gerekmeden üstelik.”
