Gönül Demircioğlu
@gonuldemircioglu
Web sitem
instagram.com/gonuldemirciogl...
Kitaplarım
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
Arşe Duo
Çığlıkta Arşe
Sadak
“Çıkardığı kıyafetleri adamı görmeye gitmek için tekrar giydi. Islak, gevşek dudaklı kadın acı çekiyor olmalıydı, büyük evde yalnız ve yaşlı. Joana adını bile bilmiyordu… Bilmek istememişti, ona şöyle demişti: Seni başka kaynaklardan tanımak istiyorum, ruhunu başka yollardan aramak, geçmiş hayatınla ilgili hiçbir şey istemiyorum, adını bile, düşlerini, çektiğin acının hikayesini de, gizem ışıktan daha çok şeyi açıklıyor, sen de benimle ilgili bir şey sormayacaksın, ben Joana, sen yaşayan bir bedensin, ben yaşayan bir bedenim, daha fazlası değil.”
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“İkisi de yalnız, dingin bir sessizliğe gömüldü. Belki de yıllar geçti. Her şey bir sonsuz yıldız gibi berraktı ve o kadar sessizce beklediler ki gelecek zamanın, anbean henüz yaşamış oldukları uzun geçmişin yoğunluğuyla bedenlerinde açık seçik yuvarlandığını hissedebiliyorlardı.”
“Etrafına bakındı, oturma odası biraz boğucu, bir baygınlık gibi zayıf aydınlanmış. Hafifçe başını kaldırdı, etrafı inceledi ve evin karanlıkta kaybolan diğer bölümünü fark etti, köşelerde ciddi ve belirsiz nesneler kayıyordu. Kapıdan geçtiği anda yolunu el yordamıyla bulması gerekecekti. Ve özellikle de bir çocuk olsa, yengesinin evinde, gece uyansa, ağzı kurumuş, su almaya gitse. İnsanların her birinin delinemez, gizli uykularında soyutlanmış olduklarını bilerek. Özellikle de o çocuk olsaydı ve o geceki ya da o gecelerdeki gibi, mutfağa geçerken bir mezarlıktaki gibi, özgür, kararsız rüzgarda, avludaki hareketsiz ay ışığıyla karşılaşsaydı… Özellikle de korkmuş çocuk olsaydı, karanlıkta belirsiz nesnelere çarpardı ve her dokunuşta nesneler açık, soğuk, sabit gözleri olan sandalyeye ve sehpalara, engellere dönüşürlerdi birden. Ama aynı zamanda tutsak da. Yumruktan sonra acı, ay ışığı beton terası ortaya çıkarıyor, susuzluk bedeninde hatıra gibi uyanıyor. Evin derin sessizliği, hareketsiz, kurşuni komşu çatılar…”
“Sessizlik ne söyleyebileceklerini bekleyerek uzadı. Ama ikisi de diğerinde bir sözcüğün başlangıcını bulmadı.”
