“O kadar dünyanın içinde hissediyorum ki sanki düşünmüyormuşum da yeni bir nefes alma yolu kullanıyormuşum gibi geliyor. Elveda. Dünya bu, ben benim, dünyada yağmur yağıyor, bu bir yalan, ben bir düşünce işçisiyim, Joana odada uyuyor, şimdi birisi uyanıyor olmalı, Joana şöyle derdi: birisi ölüyor, birisi müzik dinliyor, birisi banyoya gitti, dünya bu. Herkese dokunacağım, benimle birlikte duygulanmaya çağıracağım. Çıplak, soğuk bir kadınla yaşıyorum, kaçınma bundan, kaçınma bundan, gözümün içine bakan, kaçınma bundan, beni izleyen, yalan bu, yalan bu ama doğru. Şimdi uzanmış yatıyor, uyku alt etmiş onu, alt etmiş, alt etmiş. Beyaz bir gecelik içinde küçük bir kuş. Herkesi duygulandıracağım, hatalarımı beslemiyorum, ama hepsi beni beslesin.”