Görkem Gül
@gorkemgulk
Fırsat buldukça okuyan değil,okumak için fırsat yaratanlardanım.
Instagram: ggkreads
İş Zekası Uzmanı
Karadeniz Teknik Üniversitesi
İstanbul
22 Mayıs
61 okur puanıAralık 2019 tarihinde katıldı
Görkem Gül
, bir kitap okuduPuan vermedi·240 syf.·
1 saatte okudu
·Okunma: 13 Eylül 2016 00:00
·2016 3. kitabı
Reklam
İdama mahkum edilmiş bir adamın giyotin altına girene kadar çektiği ruhsal işkencelerin anlatıldığı, sanki siz ölecekmişsiniz gibi okurken strese sokan mükemmel bir kitap.
Sadece önsözü bile ayrıca ele alınmalıdır diye düşünüyorum. V. Hugo dönemin en popüler cezası olan idamı sert bir şekilde reddediyor ve karşı çıkıyor. 1830ların en güzel sistem eleştirisi olduğunu düşünüyorum.
İdam cezasına mahkum edilen adamın işlediği suçtan hiç bahsetmiyor kitapta, yani hangi suç işlenirse işlensin cezasının bir insanın canı olmaması gerektiği çok güzel vurgulanıyor. Mahkeme kararı verdikten sonra 6 hafta süresi vardı mahkumun. Ruhsal işkencelerle geçen 6 hafta, kitaptan bir alıntıyla devam ediyorum.
“Korkulacak bir şey olmadığını, acı çekilmediğini, sakin bir ölüm olduğunu, ölümün böylece kolaylaştırıldığını söylüyorlar. Hey! Peki ya altı hafta bu can çekişmeye, gün boyunca süren bu iniltiye ne demeli? Çok yavaş ve çok hızlı geçen o telafisi imkansız son günün edişelerine ne demeli? Giyotin sehpasına çıkan o ıstırap merdivenine ne demeli? Onlara göre bunlar acı çekmek anlamına gelmiyor. Bunlar kanın damla damla tükendiği, zihnin düşünceden düşünceye sönüp gittiği aynı çırpınışlar değil mi? Üstelik acı çekilmediğinden eminler mi? Bunu onlara kim söyledi? Kesik bir başın sepetten kanlar içinde çıkıp halka; Acı hissedilmiyor! Dediğini duyan oldu mu? Yanlarına gelip: Güzel bir icat. Ona özen gösterin. Çok iyi bir düzenek diye teşekkür eden ölüler oldu mu?…”
Dostoyevski tarafından bu eser bir başyapıt olarak tanımlanmış ve Uysal Kız öyküsünü yazarken de bu kitaptan etkilenmiştir. Ben de gerçekten çok sevdim bu kitabı. Özetle sistemin eleştirildiği ve mantıklı argümanlarla savunulduğu bir eser. Okumanızı tavsiye ederim. Kitapla kalın
Namık Kemal, Türk edebiyatının önemli isimlerinden, gazeteci ve vatan şairidir. Vatan yahut Silistre eserinden sonra Magosa’ya sürgüne gönderildiğinde kaleme aldığı eseri Zavallı Çocuk; o zamanın aile yapısını, kızların kendilerinden yaşça büyük, sevmedikleri adamlarla evlendirilmesini konu alan küçük tiyatro eseridir. Ahmet Hamdi bu eser için, “Bu eserin edebiyatımızda ve bütün hayatımızda devam edip giden neticeleriyle karşılaştığımız hissî edebiyata yol açtığını bir daha tekrarlayalım.” demiş.
3 perdeden oluşan, 40 sayfalık bir eser. Kısa, öz ve vermek istediği mesajı direkt seyirci ile buluşturan bir tiyatro oyunu. Dönemin şartlarında tiyatronun rolünün farkında olan Namık Kemal, sade bir anlatım ile daha fazla kitlelere ulaşmayı hedeflediği için oyunu yalın bir dille sunuyor.
Okurken kendimi tiyatro sahnesinde Şefika rolünde hayal ettim, sevdalısı Ata… Ata öksüz bir çocuk ve Şefika’nın babası Halil beyin uzaktan akrabası. Alıp yetiştiriyor Ata’yı ve hekim olmasına az bir zaman kalıyor. Bu süreçte Şefika ve Ata birbirlerine aşklarını ilan ediyorlar. Okulu bitirip koca adam olup senin için döneceğim diyor Ata. Şefika yollarını gözlerken annesi Tahire, 38 yaşında bir Paşa’ya kızını vermeye çalışıyor -Şefike 14 yaşında-. Şefika büyük bir çıkmazın içinde, istemediğini söylüyor. Tahire de ‘Baban borçlarından hapse mi girsin? Sokaklarda mı sürünelim? Senin başlık paran ile beybaban borçları kapatacak.’ deyip Şefika’yı hassas karnından vuruyor ve Şefika el mahkum kabul ediyor. Ediyor etmesine de aşkından ayrı kaldığı için yataklara düşüyor, verem oluyor. Ata, olanlardan bihaber…
Devamını tahmin edebiliyorsunuz aslında, klasik Yeşilçam konusu gibi o döneme göre Namık Kemal’in tiyatro ile seyirciye bu mesajı iletmeye çalışması, çabalaması çok kıymetli. Bu oyun ilk kez 1874
