selim koç
@grabowski
Arendt, 19. yüzyılın sonuna doğru ortaya çıkan emperyalizmin
"kapitalizmin son evresinden ziyade burjuvazinin siyasi iktidarının
ilk aşaması" olduğunu öne sürer.Kapitalist aşırı birikimin
(karlı istihdam araçlarından yoksun sermaye fazlası - daha
fazla ayrıntı için 3 . Bölüm'e bakın) ilk önemli krizi, Avrupa'nın
her yerinde devrimci burjuva hareketlerine yol açan 1846-
50 yılları arasındaki Avrupa çapındaki ekonomik çöküştü. Bundan
sonra burjuvazinin devlet aygıtına kısmi katılımı Avrupa'nın
her yerinde gerçekleşmeye başladı, her yerde aynı ölçüde olmasa
da.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
eski sinemalar
karanlığa dağılan o çocuk ben miyim
beni mi kovalıyor tabancalı adamlar
ıssız sarayların güngörmez prensiyim
yalnızlığımı belki bir aşk tamamlar
bilmek zor hangi filmin neresindeyim
ne yapsam içimde o eski sinemalar
galiba tahtabacak korsan gemisindeyim
prensesler cariyem akdeniz bana dar
günlerdir teksas'ta eşkıya izindeyim
hızlı tabanca çeken üstüme kim var
tarzan zor durumda yetişmeliyim
ne yapsam içimde o eski sinemalar
kanlı bir sarışınla şanghay trenindeyim
takma kirpiklerinde hülyalı dumanlar
yabancılar lejyonu'nda fransız teğmeniyim
belki harp divanından idamım çıkar
bitmiyor nedense başlayan hiç bir film
ne yapsam içimde o eski sinemalar
Dikkate değer nokta şudur: 19. yüzyılın sonlarıyla 20.
yüzyılın başlarında, "akla karşı" olan felsefe akımları
"burjuva" çevrelerde palazlanmaktadır. 1 8. yüzyılın sonlarına
doğru "akla karşı" bir tutum takınmaktadır. Bunu,
burjuvazinin o yıllardan başlayarak karşılaştığı ve çözümünde
büyük güçlükler çektiği sosyal sorunlarda aramak
doğru olur. Daha açık bir deyişle, kapitalizm emperyalist
aşamaya geçerken, burjuvazinin felsefe sorunları karşısındaki
tutumu da "akla karşı" -ve yer yer "karanlıkçı" (obskürantist)-
olmaktadır.
İlerde faşizm, bütün o karamsar, bulanık ve kaypak ideolojik
malzemesini, işte bu "mezbele" den bulup çıkaracaktır.
Atatürk devrimciliğini ve devrimini,
toplumsal ve gerekirci bir gelişme zincirinin sıçrama
noktası diye almayı, açıklamayı ve savunmayı bilemedik.
Ya yeni icat bir 'gâvurluk' gibi sineye çektik, ya da kökleri
havada soyut bir başlangıç olarak alıp oradan sonsuza gidelim dedik.
Tökezledik. Hâlâ da tökezliyoruz.
Feodalin geçmişe tapan ve geçmişin geleneğini seven biri olması oranında, burjuva geçmişten bıkmıştır... Geleneğin yok
olmasını, geçmişle ilgiyi kesmek ister. Zira-geçmiş feodal ile ilgiliydi. Geçmişte feodal için hürmete inanılıyordu, ama burjuva
şimdi başlamıştır. Feodal bitmek üzeredir, burjuva ise başlamak üzeredir. O, kendiliğinden geçmişi istemektedir, bu ise
geçmişten bıkmıştır. O, geleceğe ve yenilik getirilmesine karşı direnmektedir, zira her değişim ve yenilik onu sarsmakta, aksine
burjuva istikbal hazırlamaktadır.
