Gülin Dinç
@gulinkaa
Öğretmen
Üniversite
Manisa
126 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sivas’ın Ç. köyünden üç arkadaş; İflahsızın Yusuf, Pehlivan Ali ve Köse Hasan, hemşehrilerinin fabrikasında iş bulma umuduyla Çukurova’ya doğru yola çıkarlar. Fabrikaya ulaşır ve işe başlarlar. Ancak zaman ilerledikçe işler hiç de umdukları gibi gitmez.
Toprak bereketlidir; evet, bereketlidir ama onu bereketli kılan insanlar insancıl koşullarda yaşamamaktadır. Verilen yevmiyelerin azlığı, yenilen bayat ekmekler, alınan haraçlar, barınma ve sağlık sorunları… Saymakla bitmeyen zorluklarla mücadele ederler.
1954 yılında tamamlanan bu roman; işçinin nasıl ezildiğini, şehirli-köylü ile işçi-işveren arasındaki çatışmayı gözler önüne sererken, emeğin ve umutların nasıl sömürüldüğünü çıplak gerçeklerle anlatır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sayısız inceleme girilmiş bir anı-roman. Benim de diğer okuyuculardan fazla söyleyecek sözüm yok.
Evet yakın zamanda kayıp yaşamış bir insanın sırtını sıvazlayan kelimeler ve cümlelerle dolu. Kaybı yaşadığın andaki kendi içine bakış, sonrasındaki hüzün ve anlamlandırma belki de hiç anlamlandıramama..
Tam olarak o hüznü nasıl ifade edeceğimi bilemediğim nokta da işte bu cümle ve his dediğim şeyler.. Çünkü ben de dokuz ay önce babamı kaybettim. O kadar zordu ki anlatmak ilk başlarda.. Ki hala zor.
Yazarın ölümle ilgili yazdığı şu cümle beni çok etkiledi:
“Ölüm bir dil meselesidir aynı zamanda. “Öldü” kelimesi kısa ve vurucudur. Son nefesin “d”si ve feryat dolu o son “ü” hayatın alfabesindeki son harflerdir. Son seslinin üzerine düşen vurgu, ki o artık sesli bile değildir, son çiviyi çakar ve umuda yer bırakmaz.”
İşte bu. Düşündüm ben hep “kaybettik” dedim. Sanki kayboldu da bulacağım. Umut..
Son sayfalarında ise yazlarla ne yapacağımı bilmiyorum demiş yazar. Ben de hafta sonları ne yapacağımı bilmiyordum. Uyandığımda evdeki tıkırtısını duyamayacak olmanın hissiyle ne yapacağımı bilemiyordum.
Ve şimdi nergis çiçeğinin zamanı geliyor. Babamsız ilk nergis zamanı. Ne yapacağımı inanın bilmiyorum…
Okurken içimin ezilmediği, gözümün dolmadığı sayfa sayısı azdır. Bam teline dokunmayı nasıl da beceriyor ama yazar değil mi? Yoksa biz mi çok duygusallaştık? Birbirini anlamak için çaba sarfetmeyen insanlarla dolu, merhametin ve vicdanın giderek azaldığı bu dünyada, iki insanının dertlerini sadece konuşarak ve dinleyerek sağaltma çabasına tutunmak ne kadar bu çağın özeti.
Selime Teyze; kocası vefat etmiş çocuklarının her birinden başka şehirde yaşayan, yalnız bir kadın. Çocuklarından, yaşadığı şehirden kaçar bir gün. İster ki onu arasınlar.
Meltem; annesi onu küçükken terk etmiş, babası başka bir kadınla evlenmiş ve babaanne dedesiyle büyüyen, şimdiyse eşinden boşanmış yeni bir hayata adım atmaya hazırlanan genç bir kadın.
Hayat onları Ege’nin ıssız bir köyünde bir araya getirir. Biri annesiz büyümenin sancılarını biri de evlatsız yaşlanmanın sancılarını anlatarak birbirlerinin dertlerine derman olmaya çalışırlar. İki yabancı insanın.
Başarılı olurlar mı? O da kitapta saklı
Ben beğendim. Okumak isteyenlere tavsiyemdir.
Az kalsın unutuyordum. Kitapta bir de tarif defteri var Onun sıcaklığını hissetmek ayrı. Annemin tarif defterine gitti aklım hep okurken. Bi tane tarif var ki en yakın zamanda deneyeceğim
#altıharflibirtatlı #şerminyaşar
Namını ve ismini uzunca süre duyduğum ve duymaya da devam edeceğim kitabı okudum sonunda. Kısmen soğuk havalarda okuyunca etkisi de başka oluyormuş. Kitap şiirsel bir dille yazılmış okuması bu yönden de kolay olan ama manaya bakınca oldukçaaa kuvvetli olan bir kitap #hakkaridebirmevsim . Okuduğum için mutluyum. Yalnız bir kısım var ki beni rahatsız etti. Yazılma amacını anlayabilsem de itici buldum. O şekilde devam edebileceğini düşünüp gerildim. Neyse ki olmadı
Kitapta Hak iline ne zaman ve nasıl geldiğinin farkında olmayan bir öğretmenin kendi ağzından yaşantısı anlatılmaktadır. Ferit Edgü, 1964’te asker-öğretmen olarak gittiği Hakkari’nin Pirkanis Köyü’nde yaşadıklarından yola çıkarak yazmış bu romanı. Roman filme uyarlanmış fakat sıkı yönetim tarafından yasaklanınca beş yıl boyunca yasaklı kalmıştır.
Livaneli ailesinden izler olduğun fakat bir otobiyografi olarak nitelendirmediği son kitabında, karakterler Leyla, Selim ve kızları Zeynep üzerinden ‘68 kuşağı’ olarak adlandırılan kişilerin zorlukla ve mücadeleyle geçen yaşamlarını anlatmış.
Leyla ve Selim’in lisede başlayan ilişkileri evlilikle taçlanıyor fakat kızları Zeynep doğduktan sonra dönemin siyasi olaylarıyla alakalı Selim hapse giriyor. Buradan sonra birbirlerine yazdıkları mektuplar, Selim’in hapishanede yaşadıkları, Leyla’nın Selim olmadan kızıyla verdiği mücadele ve tabii ki dönemin siyasi olayları detaya girmeden anlatılıyor.
Benim kitaba dair eleştirilerim olacak yalnız. Çok büyük hevesle almıştım kitabı fakat beni bazı noktalarda tatmin etmedi. Konu gayet dikkat çekici. Başlarda güzel başlasa da sayfalar ilerledikçe karakterlerin derinine inemediği için havada kaldı. Bölümler arası kopukluk da var. Bir şeyler oluyor fakat biraz hayal gücümüze kalmış gibi hissettim. Biraz daha detaya inilerek karakterler yüzeysel kalmadan yazılsaydı çok çok güzel olabilirdi. Bu tabii ki benim düşüncem.
Emeklere sağlık..
