Gülşen
@gullseengul
Şu anda okuduğu kitaplar
Kimsenin sesinde bulut yok, kanat yok, rüzgar yok; bir hızar sesiyle konuşuyor artık herkes.
Büyüyorum… ya da biri kolumdan tutup acıyan ayaklarıma rağmen sürükleyerek beni o yolun sonuna taşımaya çalışıyor. Büyüyor muyum, yoksa sadece büyüyormuş gibi mi davranıyorum, bilmiyorum. Soruların sisinde yürürken, bu yolun benden aldıklarını da bana kattıklarını da seçemez hâle geliyorum. Bir durup nefeslenmek, bu ani değişimi sindire sindire içime almak istiyorum. Ama biliyorum; “ani değişim” demek, yılları bir takvimin sararmış yapraklarına hapsetmek gibi olacak.
Bazen geçmişten bir duygu, burnumun ucunda tüten eski bir koku gibi geri geliyor; öylesine tanıdık, öylesine yakın ki… Tüm ayrıntılarıyla yeniden yaşanıyor sanki. Ama geçen yılların tozu ciğerlerime doluyor; ne kadar öksürsem de o tozdan, o geçmişten kopamıyorum. Ruhum akışa ne kadar direnebilir ki?
Yaşım, rakamların soğukluğunda ölçülemeyecek kadar çocuksu; bunun bir cetveli yok. İnsanın duygusu kaç yaşında olabilir ki… ya da duygular da büyür mü? Bilirim; biter, azalır, dönüşür ama yaşlanmaz. Benim geçmişimdeki o tanıdık duygular ne azalıyor ne de yaşlanıyor; hep diri, hep aynı. Bu yüzden “büyümüş” rolü bana yabancı; acımasız dünyanın acımasız derslerine hazır hissetmiyorum. Hâlâ gözlerim geçmişe dalmışken, nasıl uzaklaşabilirim ki?
Geçmişin sığınakları artık güven vermiyor.
Geleceğin karanlığından kaçıp geçmişe sığındıkça,
geçmişin yıldızları da sönüyor.
Buruk bir veda bu;
kaldırımlarda açan çiçekler
soğuk adımlar altında eziliyor.
Hesap sorulacak mı kelimelerden,
yoksa duygular mı karanlıkta izini bırakacak?
Beklemekten öylesine yoruldu ki, her adımında bir parçası eriyor; ama bir o kadar da hayal kırıklığının acısına hazır değil. Arada kalmışlığın ağır yüküyle gidip gelirken, tükenen gücünü hissediyor. Kötü bir sona hazır olmasa da, kalan kırık dökük cesaretiyle yine de ona doğru ilerliyor; çünkü varmak zorunda olduğu bir nokta var, ve o, yorgun bedenine rağmen onu karşılamaya çalışıyor.