Gülşah SARITAŞ
@gulsahsaritas
Şu anda okuduğu kitap
Maksim Gorki’nin Çocukluğum adlı eseri, bir çocuğun yoksulluk, şiddet ve sevgisizlik içinde geçen ilk yıllarını derin ve etkileyici bir dille anlatıyor. Babasını küçük yaşta kaybeden Gorki’nin dedesinin evinde yaşadığı zorluklar, dönemin Rusya’sındaki toplumsal ve ailevi sorunları da gözler önüne seriyor.
Sade diliyle insana dokunmayı başarıyor. Hayatın zor yönlerini çocuk gözüyle görmek, bazı duyguları çok daha çarpıcı kılıyor. Bence bu kitap sadece bir hayat hikâyesi değil, aynı zamanda insan olmanın ve hayatta kalmanın da hikâyesi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İşleneceğini Herkesin Bildiği Bir Cinayetin Öyküsü
Gabriel García Márquez’in “Kırmızı Pazartesi”si, okurun içini kemiren bir çaresizlik duygusuyla örülüdür. Cinayetin daha en baştan belli olması, romanın en çarpıcı yönüdür; çünkü mesele ne olacağı değil, nasıl engellenmediğidir. Herkesin bildiği bir suçun yine de işlenmiş olması, susmanın ne denli suç ortaklığı olduğunu hatırlatır. Márquez, toplumsal duyarsızlığın soğuk yüzünü gözler önüne sererken, vicdanın kolektif sessizlikte nasıl eridiğini gösterir. En çarpıcısı ise, cinayeti işleyecek olan kardeşlerin bunu herkese söyleyerek adeta durdurulmayı beklemeleridir. Santiago Nasar’ın kaçınılmaz sonu, kaderden çok ihmalkârlığın, görmezden gelmenin ve suskunluğun bir sonucudur. Roman bittiğinde okuyucunun içinde, sadece bir karakterin değil, bir toplumun da yitip gittiğine dair ağır bir sessizlik kalır.
Alıntı: “İçinde bir şeyler hayır diyorsa, sen de hayır demelisin“
Seçme hakkımızın ortadan kaldırıldığı, irademizi ezip geçen mecburiyetlerin, değerlerimizi acımasızca kırbaçladığı gerçeğini tokat gibi yüzümüze vuran bi olay örgüsü…
Ancak içimizdeki yaşam çığlıklarına ve sevgiye kulak verdiğimiz zaman bu kırbaçlara itiraz edecek güce sahip oluruz.
Daha özgür bi dünya özlemini bir kere daha hissettirdi bu kitap bana.
Suç ve ceza (ben kimim?)Psikoloji
Alıntı: ‘ Her şey insanın içinde yaşadığı ortama, koşullara bağlıdır: Her şeyi belirleyen ortamdır, insansa bir hiçtir.’
Öncelikle bu yapıt hakkında inceleme yazmak hakkını kendimde bulduğum için şaşırıyorum. Öyle bir labirent hissi yaşatıyor ki verilen mesajların çoğunu hali hazırdaki bilgilerimle anlayabileceğime olan güvenim zayıf. Yine de önerilmesi, yaşatılması ve üzerinde konuşulması gerektiğine inandığım ve etkisinden kurtulamadığım için bende bıraktığı izlerden bahsetmek istiyorum. İncelememde spoiler olduğu bilgisini de vermek isterim.
Bir insanı cinayet işlemeye iten şey nedir?
Bu kitabı okurken bir katilin zihnine girip kendine yarattığı felsefesi ve yaşadığı buhranlı döneme tanıklık ediyoruz. Bir katille empati kurup ahlaki açıdan onu aklamaya çalışıyoruz.
Dostoyevski; sıradan bir cinayetin iç dünyasını, sonuçlarını, felsefesini, psikolojisini derinlemesine işleyen bu kitapta bizlere çok farklı açılar sunuyor.
Çünkü bu kitap her insanın kendine sorduğu ‘ben aslında kimim?’ Sorusuna da ışık tutuyor. Kendimizi ararken kendimize ne kadar yabancılaşabileceğimizi, kendi tabiatımızdan ne kadar kaçabileceğimizi gösteriyor.
Suç ve ceza: Raskolnikov adlı üniversite hukuk öğrencisinin yaşadığı ekonomik güçlükler sonucunda bir cinayet işlemesiyle başlıyor. Dostoyevski bu suçun psikolojisini ve felsefesini anlatmak için o kadar profesyonel betimlemeler yapmıştır ki, bu ayrıntılarda belki de kendinizden izler bulacaksınız. Bu yapıta yalnızca psikoloji ve felsefe başlıklarıyla bakmak haksızlık olur çünkü içeriğinde polisiye, gerilim, edebiyat türlerini de bulacaksınız. Raskolnikov’un cinayet işlemesinin başlıca ve tek nedeni ekonomik zorluklar değildir. Kitapta üzerinde sıkça bahsedilen ve suç üzerine, şahsen, uzun süre düşünmeme neden olan makalesidir…
Bu makalede