Senin gözlerin dram; oysa ağlatan benim
Ben dilenci; sen sultan; sevgi dağıtan benim
Sen ışık; ben karanlık ve aydınlatan benim
Ben ölümüm; sen hayat; cana can katan benim
Sabah sende oluyor; güneşi tutan benim ...
Bütün zulümler, haksızlıklar, eksiklikler, bu dünyayı bu dünyadan ibaret bilmekten kaynaklanıyor. Öteye ruhların kapalı oluşundan. Gözlerin perdeli oluşundan. Kalblerin mühürlü oluşundan. Vakti, hep 'öğle sanışımızdan', 'ikindi'nin sırrından habersiz oluşumuzdan. Akşamı güneş batmadan düşünemeyişimizden; geceyi gece gelmeden hatırlayamayışımızdan.
...
- İnanmak, bilmeyi aşkın bir ruh halidir.-