Gülseven Çakır
@gulseven
null
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
#alıntı
#BinMuhteşemGüneş
“Şu malum klişeyi bilirsin,” dedi. “Issız bir adaya düşüyorsun. Yanına yalnızca beş kitap alabilirsin. Hangilerini seçerdin.? Bir gün bu na ciddi ciddi mecbur kalacağım hiç aklıma gelmezdi.”
“Sana yeni baştan bir kütüphane oluştururuz, Babi.”
“Hım.”Kederle gülümsedi. “Kabil’i terk ettiğime inanamıyorum. Okula burada gittim, ilk işime burada başladım, bu şehirde baba oldum. Yakında bir başka kentte, bir başka gökyüzünün altında uyuyacağımı düşünmek öyle garip geliyor ki.”
“Bana da öyle.”
“Kabil hakkında şu şiir bütün gün beynimde çınlayıp durdu. Şakın-i Tebriz’i, yanılmıyorsam on yedinci yüzyılda yazmış. Tamamını ezbere bilirdim, ama şu an yalnızca iki dizesini hatırlayabiliyorum:
Bu kentin ne çatılarını ışıldatan ayları sayabilirsin,
Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi.”
Sayfa 196
Bir insanı nasıl tanıyacağınızı biliyor musunuz?
Ne okuduğuna bakın.
Ne seyrettiğine bakın.
Duvarlarına ne astığına
Raflarına ne koyduğuna
Nasıl konuştuğuna
Nasıl dinlendiğine bakın.
Yapmanız gereken tek şey bakmaktır.
Bunlar size onun ruhunun nerede olduğu
Ve neyle beslendiği konusunda
her şeyi bildirir...
kitap yorumu1000Kitap
#kitapyorumu
#Refakatçi
Kuzey Ümit Mutlu
Okuduğum her satırda beni hüzünlendiren bir kitap oldu. Nefes alışlarım değişti, yaşanılan acıları okudukça migren ataklarım arttı.
Duygu’nun bir anda sancılanmasıyla başlayan süreçte daha hastalığın tanısı konulmadan yapılan işlemlerle organ nakli ihtiyacı belirdi.
Duygu bir anneydi minicik oğlu Kuzey Doruk için mücadele veriyordu. Direniyor tüm ağrılara ve acılara evladı için katlanıyordu. Eşi Ümit hastalığının her anında yanındaydı. Duygu direndikçe tedavi süreci ve uzadı. Beklenen organ bir türlü bulunamadı. Enfeksiyon kaptı, psikolojisi bozuldu, acılar çekti.
Boğazından aylarca yemek geçmedi. Kablolarla yaşama tutundu. O bir anneydi ve evladına sarılarak mutlu olmak tek hayaliydi.
Hayat mı çok acımasızdı yoksa insanlar mı çok duyarsız?
Organlarını bağışlamak, bir anneyi evladına kavuşturmak bu kadar zor olmamalıydı.
Dinimizce haram diye öğretilen organ bağışı oysaki sadece uydurmaydı.
Yaşanmış bir hayat öyküsünün satırlarını okuduğum bu kitap resmen beni dağıttı.
Şimdi soruyorum herkese bir evladın annesiz büyümenin sorumlusu kim?
Yanlış teşhis koyarak müdahale eden doktor mu?
Organlarını haram diye bağışlamayan duyarsız vatandaşlar mı?
Hastalığının ne olduğunu farketmeyen Duygu mu?
Hepimiz suçluyuz hala organlarımızı bağışlamadığımız için.
Hepimiz suçluyuz bir evladı annesinden ayrı bıraktığımız için.
Hepimiz suçluyuz Duygu’ya o acıları yaşattığımız için.
Gülseven Çakır
, bir kitap okuduPuan vermedi·248 syf.··
Beğendi
·8 günde okudu
·Okunma: 18 Ocak 2019 15:00
·2019 5. kitabı
