Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.
Evet, kusurluydu. Fakat gönül meselelerinde bunun ne önemi var ? Biz insanlar bir şeyi sevdik mi severiz. Mantığın bunda yeri yoktur. Hatta mantıksız sevgi pek çok açıdan gerçek sevgidir. Sevmek için bir sebep oldu mu herkes sevebilir(para,şan,şöhret). Ama bir sebep olmadan sevmek...Kusurları bilip onları da sevmek...İşte bu nadir, saf ve mükemmel bir şeydir.
“Bana ne getirdin?”
“Sen bana ne getirdin?”
“Armut olduğunu zanneden bir elmam var
Ve kedi olduğunu sanan bir ekmeğim. Bir de marul olduğunu sanan bir marulum.”
“Demek ki akıllı bir marulmuş”
“Hiç de bile , Akıllı bir şey hiç kendini marul zanneder mi “ :)