Adlardan nefret ediyorum, kimliklerden... Çünkü ben kendimi kendime ve başkalarına ve her şeye öyle çok veriyorum ki (kendim için kendimden kendiliğimden) hiçbir şey kalmıyor geriye (nereye?) Oysa bir şey arttırılmalı, saklanmalı, korunmalı kara günler için (daha da mı?) Ben yaşarken yaşamımı ve ölümümü tüketiyorum.
“Kederli günler yaşadığım bu karanlık
odalarda dolaşıp duruyorum, aralık
pencereleri araya araya. Bir pencere
açılsa bir teselli olacak bana.
Ama yok pencereler, ben bulamıyorum ya da
Ama bulamamam daha iyidir belki de
Işık yeni bir işkence de olabilir
Nasıl yeni şeyler sunacaktır kim bilir?
Kız için bütün günler birbirinin aynıydı ve bütün günler birbirine benzediği zaman da insanlar, güneş gökyüzünde hareket ettikçe, hayatlarında karşılarına çıkan iyi şeylerin farkına varamaz olurlar.