İnsan kendini anlatırken dürüst olduğunu sansa da, yıllar geçtikçe yaşananların etrafına yorumlar eklenir ve gerçekle yorum birbirine karışır. Geçmiş hikayeleri sadece hatırlatmaz, aynı zamanda yönlendirir; eski bir hata veya hayal kırıklığı yeni adımların önüne geçer. "Ben güvenemem" veya "Benden bu kadar" gibi cümleler tekrarlandıkça karakter haline gelir. Yani geçmişini anlatan geçmişinde yaşar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
EVRENLERDE AKIBETİM NE OLURDU1000Kitap
Bugün eski bir akımı gündeme getiriyorum 🌱
İçime doğan şekilde yorumlamaya çalıştımm
Zalim Prens
Daha son kitabı okumadım belki fikrim değişir 🤷🏻♀️
Jude'un hayat senaryosu üzerinden gidelim, Diyar'da peri değil de insan olsam muhtemelen sağ salim kalamazdım. Çünkü Taryn gibi uysal olamam, muhtemelen Jude gibi öfkeme yenik düşer ve haddimi aşacak davranışlar sergilerim ama Jude kadar da şansım yaver gitmeyeceğinden beni orada yerler veya efsunlayıp kullanırlar 🫠 üstüne üstlük kimseye de güvenemem
Açlık Oyunları
Kendimi yakın hissettiğimden mi bilmiyorum ama bence 3, 4 veya 12. mıntıkada doğardım. 4'te doğsam Kariyer haracı olurum zaten. Diğer ihtimallerde de isyancı olurdum diye düşünüyorum. Katniss ve Maysilee gibi haksızlığı kaldıramayan bir yapım var çünkü. Kaybedecek neyim var deyip bizi Oyunlar'a zorlayanlara karşı asilik etmeye çalışırdım ve sonum da olsa olsa bundan olurdu.
Genç Elitler
Bence kanlı hummayı elit bir malfetto olarak atlatırdım. Bir tane cemiyete girer sonrasında güçlerimde ustalaşmaya çalışırdım 🤷🏻♀️ Hayatta kalmak çok da zor olmazdı. Malfettolara yapılan zorbalıklara karşı misilleme yapan, intikam alan biri olurum gibi.
Uyumsuz
Yazarımız kitaptaki herkesi harcadıktan sonra ben hayatta kalırım demek fazla iddialı olur gibi geldi. Bence iyi ve fedakar bir yan karakter olarak bir çatışma sırasında mevta olurdum. Niyeyse öyle hissettim. Ya da Dostluk topluluğunu seçip en başta kendime huzurlu bir yaşam falan kurardım. Ama bu sefer dünyayı kurtarma işini başkalarına bırakırdım çünkü Uyumsuz evreniyle uğraşılmaz.
🍃
Zalim Prens
Daha son kitabı okumadım belki fikrim değişir 🤷🏻♀️
Jude'un hayat senaryosu üzerinden gidelim, Diyar'da peri değil de insan olsam muhtemelen sağ salim kalamazdım. Çünkü Taryn gibi uysal olamam, muhtemelen Jude gibi öfkeme yenik düşer ve haddimi aşacak davranışlar sergilerim ama Jude kadar da şansım yaver gitmeyeceğinden beni orada yerler veya efsunlayıp kullanırlar 🫠 üstüne üstlük kimseye de güvenemem
Açlık Oyunları
Kendimi yakın hissettiğimden mi bilmiyorum ama bence 3, 4 veya 12. mıntıkada doğardım. 4'te doğsam Kariyer haracı olurum zaten. Diğer ihtimallerde de isyancı olurdum diye düşünüyorum. Katniss ve Maysilee gibi haksızlığı kaldıramayan bir yapım var çünkü. Kaybedecek neyim var deyip bizi Oyunlar'a zorlayanlara karşı asilik etmeye çalışırdım ve sonum da olsa olsa bundan olurdu.
Genç Elitler
Bence kanlı hummayı elit bir malfetto olarak atlatırdım. Bir tane cemiyete girer sonrasında güçlerimde ustalaşmaya çalışırdım 🤷🏻♀️ Hayatta kalmak çok da zor olmazdı. Malfettolara yapılan zorbalıklara karşı misilleme yapan, intikam alan biri olurum gibi.
Uyumsuz
Yazarımız kitaptaki herkesi harcadıktan sonra ben hayatta kalırım demek fazla iddialı olur gibi geldi. Bence iyi ve fedakar bir yan karakter olarak bir çatışma sırasında mevta olurdum. Niyeyse öyle hissettim. Ya da Dostluk topluluğunu seçip en başta kendime huzurlu bir yaşam falan kurardım. Ama bu sefer dünyayı kurtarma işini başkalarına bırakırdım çünkü Uyumsuz evreniyle uğraşılmaz.
🍃
21. BÖLÜM
🌹 İnci🌹
Benim için gelmiş...
Peki, neden yapıyor bunu? İçimdeki endişeleri, korkuları bilmeden neden buralara kadar gelip hayatımın en orta yerine bağdaş kuruyor? Neden bana, taşımaya takatim olmayan tehlikeli umudu aşılıyor?
Evet, inkarı mümkün olmayan bir gerçek vardı: Varlığı, o incelikli ilgisi ve bitmek bilmeyen kibarlığı ruhuma sızıyordu. Tenime çarpan o sıcaklık, birbirimize dokunduğumuzda içimde kıvılcımlanan o tarifsiz, ürkütücü his... Belki de ondan hoşlanıyorum. Ama bu hoşlantı, beraberinde koca bir korkuyu sürüklüyor peşinden. Bağlanmaktan, bir başkasının eline kalbimin anahtarını teslim etmekten ve sonra... Sonra bir gün o ellerin gevşeyip beni uçurumun kenarında mahvolmuş, yaralanmış halde bırakmasından ölesiye korkuyorum.
Şimdiye kadar kimsenin beni yıkmasına izin vermedim. Kalbimin kapılarını öyle sıkı kapattım ki, her teklifi bir kalkan gibi kullandığım soğukluğumla geri püskürttüm. Kimseye güvenmiyorum. Ne karşımdaki erkeğin vaatlerine, ne de kendi kalbimin dayanıklılığına. Bu yüzden, hislerimi hep en derinime gömdüm; birçok duyguyu sessizce içimde yaşayıp kimseden habersiz, kendi yasını tutarak unutup gittim. Çünkü biliyorum... Bir erkek beni gerçekten sevemez. Eğer sevilmeye değer olsaydım, babam severdi. En çok ihtiyaç duyduğum anda, canından kanından kızını bir başına bırakıp giden o adamdan sonra, başka biri neden bırakıp gitmesin ki?
Hangi erkek gerçekten sadık kalabilir? Hangi erkek, zayıf noktamı gördüğünde beni sömürmek yerine elimden tutar ki? Koşulsuz, şartsız güvenemem kimseye. Hislerimi belli edip de gardımı düşüremem.
Belki bu sevebilir... Belki bu adam, tüm ön yargılarımı yerle bir edebilir.
__Yapma İnci! Bir ona bak, bir de kendine... Onun kusursuz duruşuna, etrafına