Fani sevgililer seni terk ettikten sonra dönüp ardına bakmamış, bel bağladığın mecazi maşuklar seni yüz üstü bırakmaktan pişman olmamış, yaşama sebebi olarak gördüğün sahte sevgililer senin sonsuz akıbetin hakkında küçük bir telaş dahi duymamışlarken, onların peşinden kendini harap edercesine koşturup durma.
Bazen düşünürüm, ne kadar garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikayet ederiz; fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?
Kimlerle arkadaş olursa olsun, alışamıyordu bu şehirlilere vesselam... Kendisini mütemadiyen yabancı ve ayrı buluyordu. Onların işlerine akıl erdiremiyordu...
Hepimiz acınmaya layıkız; ama kendi kendimize acımalıyız. Başkasına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimizi bu kadar büyük ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur..