Olvido… Yani “Unutuş”…
Karınca Kokusu 
Júlia Peró’nun yeni çıkan romanı.
Bir daire içinde, yalnız yaşayan bir kadının kafasının içindeyiz.
Kitabı elimden bırakamadım ancak yavaş yavaş okudum.
Cümlelerin altını çizmek istedim fakat o kadar çok cümle vardı ki çizmek istediğim, kalemi elimden bıraktım.
Bazı paragraflarda kitabı göğsüme bastırıp düşündüm, sindirdim.
Son zamanlarda okuduğum en etkileyici metinlerden biriydi.
Kaçınılmaz son, yaşlılık…
Kitap bittiğinde boğazımda bir yumru kaldı.
Kuzey Baykal Ve 
İlayda Güzel’e teşekkür ederim. Böyle güzel bir metni dilimizde okuma fırsatı verdikleri için Ayabakan Yayın evini kurdukları için.
Çevirmen 
Nergis Gürcihan hanımın da emeğine sağlık.
Özenle çalışıldığı çok açık.
Yazarımız zaten genç bir şair.
Kitapta hem edebiyata doyuyoruz hem de farklı bir metin olduğu için ayrı haz alıyoruz.
Kısaca okuyalım efendim .
“Yaşlılık uzun bir hastalıktır. Bedende taşınması zor bir hastalık. “
Karınca Kokusu Júlia Peró’nun yeni çıkan romanı.
Bir daire içinde, yalnız yaşayan bir kadının kafasının içindeyiz.
Kitabı elimden bırakamadım ancak yavaş yavaş okudum.
Cümlelerin altını çizmek istedim fakat o kadar çok cümle vardı ki çizmek istediğim, kalemi elimden bıraktım.
Bazı paragraflarda kitabı göğsüme bastırıp düşündüm, sindirdim.
Son zamanlarda okuduğum en etkileyici metinlerden biriydi.
Kaçınılmaz son, yaşlılık…
Kitap bittiğinde boğazımda bir yumru kaldı.
Kuzey Baykal Ve İlayda Güzel’e teşekkür ederim. Böyle güzel bir metni dilimizde okuma fırsatı verdikleri için Ayabakan Yayın evini kurdukları için.
Çevirmen Nergis Gürcihan hanımın da emeğine sağlık.
Özenle çalışıldığı çok açık.
Yazarımız zaten genç bir şair.
Kitapta hem edebiyata doyuyoruz hem de farklı bir metin olduğu için ayrı haz alıyoruz.
Kısaca okuyalım efendim .
“Yaşlılık uzun bir hastalıktır. Bedende taşınması zor bir hastalık. “
Klasik kişisel gelişim kitaplarından biraz farklı geldi. Çünkü sadece “iyi düşün, güzel olsun” demiyor; zihnimizin neden sürekli bir şeylere takıldığını, neden aynı düşüncelerin içinde dönüp durduğumuzu bilimsel açıklamalarla anlatıyor.
Gün içinde zihnimizin ne kadar sık bulunduğumuz andan koptuğunu öğrenmek oldu. Bazen gerçekten de bir işi yaparken bile aklımız bambaşka yerlerde dolaşıyor. Kitap bunu fark ettirirken aynı zamanda düşüncelerimizi yönetmenin ne kadar önemli olduğunu da hatırlatıyor.
Özellikle duyguların gelip geçici olduğu kısmı uzun süre aklımda kaldı. Çünkü çoğu zaman bir öfkeyi, korkuyu ya da üzüntüyü yaşamak yerine onu düşünerek büyütüyoruz. Oysa bazen sadece durup beklemek bile duygunun etkisini azaltabiliyormuş.
Kitap boyunca kendimi birçok yerde sorguladım. Başkalarının beklentilerine göre şekillenmeye çalışırken aslında kendi isteklerimizi ne kadar geri plana attığımızı görmek biraz düşündürücüydü. Kendimizi olduğumuz gibi kabul etmenin, kusurlarımızla barışmanın sanıldığı kadar kolay olmadığını ama gerçek özgüvenin de tam olarak burada başladığını hissettirdi.
Benim için bu kitap, zihnin karmaşık taraflarını anlamaya çalışırken aynı zamanda kendime biraz daha yakından bakmamı sağlayan bir okuma oldu. Bitirdiğimde hayatım bir anda değişmedi belki ama düşüncelerimin beni nasıl yönlendirdiğini daha çok fark etmeye başladım. Bazen değişim de tam olarak böyle küçük fark edişlerle başlıyor.
Reklam
6/10
2026 100. kitabı
Herkese selam!
Bugün son zamanların çok konuşulan psikolojik gerilim romanı 
Karanlıktaki Kıvılcım 
Stacy Willingham ile geldim. Kitap, geçmişteki seri cinayetlerin gölgesinde yaşayan bir kadının yüzleşmesini anlatıyor.
Eğer gerilim ve gizem türüne yeni başlıyorsanız, akıcı dili ve kısa bölümleriyle kendini bir solukta okutan, güzel bir kitap önerisi olabilir. Ancak benim gibi çok fazla gerilim kitabı okuyan biriyseniz, yazarın bıraktığı ipuçları biraz fazla göze batıyor. Maalesef benim beklentilerimin altında kaldı; sayfaları çevirirken o "bir sonraki bölümde ne olacak?" dedirten güçlü merak unsurunu ve ters köşe etkisini tam hissedemedim. Kısacası akıcı ve rahat okunuyor ama türün sıkı takipçileri için biraz tahmin edilebilir bir kurgu.
Karanlıktaki Kıvılcım Stacy Willingham ile geldim. Kitap, geçmişteki seri cinayetlerin gölgesinde yaşayan bir kadının yüzleşmesini anlatıyor.
Eğer gerilim ve gizem türüne yeni başlıyorsanız, akıcı dili ve kısa bölümleriyle kendini bir solukta okutan, güzel bir kitap önerisi olabilir. Ancak benim gibi çok fazla gerilim kitabı okuyan biriyseniz, yazarın bıraktığı ipuçları biraz fazla göze batıyor. Maalesef benim beklentilerimin altında kaldı; sayfaları çevirirken o "bir sonraki bölümde ne olacak?" dedirten güçlü merak unsurunu ve ters köşe etkisini tam hissedemedim. Kısacası akıcı ve rahat okunuyor ama türün sıkı takipçileri için biraz tahmin edilebilir bir kurgu.
Horace McCoy'un 1935 tarihli kült romanı "Atları da Vururlar" büyük buhran döneminde film yıldızı olarak yırtmaya çalışan gençlerin hikayesini anlatır. Eserin 1969 yılında Sydney Pollack tarafından filmi de çekilmiş. Türkçedeki adı "Son Gerçek".
1930'ların Büyük Buhran (Great Depression) yıllarında Amerika'da geçen hikaye, Hollywood'da hayallerini gerçekleştiremeyen Gloria ve Robert adlı iki çaresiz gencin katıldığı acımasız bir "dans maratonunu" anlatır.
İnsanların günlerce uyumadan,çok az dinlenerek ,çok az yiyerek sadece para ödülü için birbirlerinin sınırlarını zorladığı bu yarışma, kapitalizmin ve sistemin insanı nasıl birer birer tükettiğini gözler önüne serer.
Tıpkı arenadaki savaşçılar gibidirler.
Gloria yaşadığı hayattan, acılardan ve yarışmadan o kadar tükenmiştir ki tıpkı bacağı kırılan yarış atlarının acılarının son bulması için vurulması gibi, Robert'tan kendisini öldürmesini ister.
Yine çok hüzünlü , çok sert bir novella. Yaşananların tümü gerçek.
Büyük buhran dönemi ile ilgili okuma yapmak isteyenlere John Steinbeck'in Gazap Üzümleri'ni kesinlikle tavsiye ederim. O romanda da sistemin ezilenleri nasıl dışarı fırlattığını tıpkı Atları da Vururlar romanında olduğu gibi çok etkileyici bir biçimde anlatır.
Yarım günde okuyup bitirdiğim kitabı(zira okulda öğrenci yok:)))
mutlaka okuyun. Filmi de çok güzel. Onu da tavsiye ederim.
Bu dünya acımasız ama bir o kadar da güzel. / Spoiler içerebilir.
Kitabın konusu ve karakterlerle alakalı konuşmadan önce ilk bahsetmek istediklerim, kitabın teknik ilerleyişiyle ilgili olacak. Kitabın başından itibaren size olaylar ve düşünceler aslında karakterlerin gelişimi ve büyüme süreciyle birlikte empoze ediliyor. Yani kitap bi nevi sizi de oradaki olaylara şahit birisi gibi büyütüyor, içinize karakterlerin hissettiği o huzursuzluğu ve korkuyu yerleştiriyor, neler olduğunu anlamaya çalışan o meraklı çocuklardan birisi siz oluyorsunuz.
Hikaye geçmişle gitgelli bir şekilde ilerliyor ve geçmişteki ipuçlarını şimdiki zamanla birleştirip aslında bir şeyleri çözmeye çalışıyorsunuz. Benim için en etkileyici gelen kısımlardan birisi de zaten buydu, size bu kitabın bir distopya anlattığını söylüyor ve o distopyanın koşullarını, durumlarını çözmeniz için aslında zaman veriyor. Bazen tahminleriniz tamamen farklı yerlere kayıyor, bazen yorumlarınız doğru çıkıyor lakin size bu o kadar zevk veriyor ki.
Bu distopyaya uygun belirli terimlerle bir süre sonra yaşamış kadar siz de haşır neşir oluyorsunuz. Takaslar, modeller, bağışçılar, galeri, bakıcılar... İlk başta neyin bakıcısı bu kız dediğiniz olaylar size bir anda bir sır perdesiyle geliyor ve her geçmişe gitmenizde bu sır perdesinde minik bir bakış çalmanıza izin veriliyor. O perdeyi tamamen aralayana kadar ise siz kitabı full odak ve hızla okumaya başlıyorsunuz.
Bana verdiği teknik hazzın yanında karakterlerin griliği ve hayatla iç içe olması da sizi bu ortama daha kolay entegre ediyor. Çocukken yapılan aptalca hareketler, zorbalıklar, heyecanlar ve bunlarla büyüme süreci çok farklı bir dünyada, koşullarda geçiyor olsa da size bir taraftan tanıdık da geliyor. Bu bağlamda sizi aslında kendi dünyanızdan çok da farklı bir dünyaya götürmediğini, tam tersine dünyanızın alabileceği
Nazan Bekiroğlu’nun o şiirsel, nakış gibi işlenmiş, adeta Doğu masallarıyla Batı trajedilerini harmanlayan o büyüleyici kalemiyle; Trabzon’dan Tebriz’e, Tiflis’ten Batum’a ve İstanbul’a uzanan, Balkan Harbi’nden I. Dünya Savaşı’nın o yangın yerine dönmüş atmosferine kadar yayılan devasa bir aşk, göç ve kader destanını derinden etkilenerek okudum. Yazar; Trabzonlu asil bir ailenin kızı Zehra ile Tebrizli taht kurnazı bir saray soylusunun oğlu Settarhan’ın yollarının o büyük tarihsel altüst oluşların ortasında kesişmesini anlatırken, iki farklı kültürün, iki farklı coğrafyanın ve iki kalbin o muazzam çekimini harika bir estetikle işlemiş.
Sadece bir aşk hikayesi değil; koca bir imparatorluğun çöküşünün, sınırların altüst oluşunun, muhaceretin, yersiz yurtsuzluğun ve asıl önemlisi o büyük insanlık trajedilerinin ortasında savrulan hayatların anatomisidir bu kitap. Savaşın o soğuk, acımasız ve kıyıcı yüzünü, yanan şehirleri ve dökülen yaprakları anlatırken, bir yandan da nar ağacının o bereketli, her bir tanesinde ayrı bir sır barındıran mistik felsefesini hikayenin ruhuna öyle güzel üflemiş ki o coğrafyaların kokusunu, hüznünü ve kederini iliklerime kadar hissettim. Geçmişin o kaybolan estetiğine, sadakate, sabra ve zamana karşı direnen sevgilere yakılmış muazzam bir edebi ağıt niteliğinde olan; bittiğinde zihinde rengârenk ama bir o kadar da hüzünlü bir Tebriz esintisi bırakan, Türk edebiyatının o en zarif, en zengin ve en dokunaklı başyapıtlarından biriydi.
Reklam
Reklam