Sudeniz Uryan
@h2ocean
okuyorum, paylaşıyorum, çok komplike bi' eylem değil.
h2ocean okuyor
Cehenem koca bir üniversite kampüsü müdür?
Bugün önemli bir konumuz var o da Katabasis.
Cambridge’te büyü alanında doktora yapan Alice ve Peter isimli iki öğrencimiz var, ikisi de müthiş parlak akademik kariyerlere sahipler fakat önlerinde bir engel var. O da yakın zamanda korkunç bir şekilde ölen, danışmanları Profesör Grimes. İkisi de akademik kariyerlerinin Grimes olmadan mahvolacağına inandıkları için, onu kurtarmaya Cehennem’e gitmeye karar veriyorlar, fakat bu düşündüklerinden daha zor olacak.
Öncelikle söylemeliyim ki R. F. Kuang’ın son kitabı Katabasis, son zamanlarda okuduğum en iyi kurgulanmış eserdi. Bu kitapta sevdiğim çok şey oldu aynı zamanda yazarla tanışma kitabımdı benim. Çok fazla fantastik eserler okumadığım için ilk başta gözüm korktu diyebilirim. Fakat nefesimi tutup kitaba daldığımda elimden bırakadım. Kitap R. F. Kuang'ın akademiye olan öfkesinin üstü kapalı bir dışavurumuydu bence ki kendisinin şu an bir Doktora öğrencisi olduğu göz önünde bulundurulunca bu oldukça tutarlı bir çıkarım oluyor. Özellikle cehennemin bazı katlarının koca bir kampüs olarak tasvir edilmesi, akademiye dair yapılan açıkça eleştiriler kitabı benim için oldukça keyifli kıldı. Ek olarak, yazarın kurguyu mantık, matematik ve felsefe disiplinlerden atıflar yaparak desteklemesi bence kitabın en güçlü yanlarından biri. Tek eleştirim son 70 sayfanın biraz oldu bittiye getirilmesiydi fakat bundan detaylı olarak bahsedemiyorum çünkü burası spoiler’a giriyor.
Kitap oldukça güzeldi, ben yazarın diğer kitaplarını da kesinlikle okuyacağım, eğer okuduysanız fikirlerinizi bekliyorum, baii <3
Reklam
h2ocean okuyor
Peki ya mutlu olmak için yalnızca “Sade Bir Hayat”a ihtiyacımız varsa?
“Sade Bir Hayat” kitabının yazarı Hwang Bo-Reum da kitabında tam olarak bundan bahsediyor.
Bu kitap, kendisiyle vakit geçirmekten gerçekten zevk alanların, yalnız kalabilmek için kendine zaman tanıyanların kitabı. İç dünyasına dönmeden dış dünyayı sırtlayamayan, küçük şeylerden büyük keyifler yaratmayı bilen insanlar için yazılmış gibi.
Yazar, kendi yazarlık yolculuğunu anlatırken aslında “sadeleşmenin” ne kadar derin bir eylem olduğunu gösteriyor. Hayatın hızına kapılmadan yaşamanın, kalabalıklardan uzaklaşıp kendi ritmini bulmanın, görünmeyen ama en değerli anlara yer açmanın hikâyesi bu.
Okurken sanki bir cosy minimal vlog izliyormuşsunuz gibi… Her sayfada bir fincan çayın buharı, sabah ışığının odanıza düşüşü, ya da sessiz bir akşamda kendinizle geçirdiğiniz o dingin zamanın hissi var.
“Sade Bir Hayat”, minimalizmden çok daha fazlasını anlatıyor aslında: daha bilinçli bir yaşamın, daha içten bir üretimin ve daha gerçek bir mutluluğun izini sürüyor. Sade, günlük rutinlerimizin hayatımıza ne kadar anlam kattığını tartışıyor.
Benim için bu kitap, kendine dönmenin ve sadeleşmenin ne kadar dönüştürücü olabileceğini hatırlatan bir dost gibiydi, kitapta bolca kendimden bir şeyler buldum. Okudukça yavaşlıyorsunuz, sakinleşiyorsunuz ve fark ediyorsunuz; bazen en dolu anlar, en sessiz ve sessiz olanlardır.
#
açıkçası hakkında okuduğum tüm o övgülerden sonra bu kitaba büyük bir beklentiyle başlamıştım ancak beklentimi karşıladığını söyleyemem, kitabı doğru düzgün hatırlayamıyorum bile. İnsanlığımı Yitirirken benim okuduğum ilk Japon klasiğiydi ve sanırsam çok da anlamadım anlattığı şeyleri. karakter (bir bakıma yazarın kendisi) hayatı boyunca yaşadığı sürüklenişi ve oynadığı oyunu anlatıyor. kitap hoştu, bayılmadım ama muhtemelen anlamadığımdan. bir alıntı yaparak bu başarısız yorumu bitirebilirim.
"Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde "insan" dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor."
bu kitap hakkında söyleyebilecek pek bir şey şeyim yok, baya kötüydü. 2 puanı da ayıp olmasın, daha kötü kitaplar var diye verdim. iki insanın birbirleriyle asla iletişime geçmemelerinin ve konuşmamalarının aralarındaki ilişkiyi nasıl yitirdiğinin ve mal olmanın kitabıydı. o kadar boşluğa düştüm ki beynimi kullanmama gerek kalmadı kitabı okurken. saçma sapan bi' kitap. bookstagram dünyasının en overrated kitabı. bu kitabı okumayın, kitabın hissiyatını anlamak için kitabı okumak yerine kafanızı klozete sokabilirsiniz. teşekkürler.
otobiyografik bir kitap olan çoluk çocuk, patti smith'in ne kadar dolu dolu ve ilham verici bir hayat yaşadığını anlatıyor. bu kitabı okurken çoğu zaman kalkıp bir şeyler üretmek, bir şeyler yazmak istedim, kimi zaman ise yalnızca düşünmek. çoluk çocuk, ilham verici bir kitaptı ve çoğu zaman bana iyi hissettirdi. kitapta geçen müzikleri dinlemek, sanatçıların sanatları uğruna verdikleri fedakarlıkları okumak çok değerliydi, özellikle farklı dönemlerde farklı şeylerden ilham almaları ve üretmek için yanıp tutuşmaları çok keyifliydi. kitap tamamen rock n roll'du. çoluk çocuk oldukça keyifli bir kitaptı ve bana değişimin kaçınılmaz olduğunu, bunu kabul etmemizi ve buna ayak uydurmamız gerektiğini hatırlattı. sığınacak bir kitap arıyorsanız, çoluk çocuk o kitap olabilir.
Reklam