Gerçek Aşkın Peşinde
Bugün sevgi olarak ifâde ettiğimiz kelime klasik kaynaklarda “hub” sözcüğüyle anlatılır. Bu sözcük aynı zamanda muhabbet kelimesinin de köküdür. Hub, Arapça’da “kaynama noktasına gelmiş suyun üstüne çıkmaya başlayan kabarcıklara” denir. Habbe kelimesi de buradan gelir. Muhabbet ise susamışlıktan veya fazla arzudan dolayı kalbin kaynamaya ve habbeler çıkarmaya başlamasıdır.
Kalbimi Dinlememi Hatırlatan Kitap
Habbe’yi okurken kendimi öyle bir yolculuğun ortasında buldum ki, her sayfa hem düşündürdü hem de içimi ısıttı. Kitap, iş hayatı, günlük koşturmaca ve başarı baskısı içinde kaybolan kalplerimizi hatırlatıyor. Okurken bir yandan gülümsedim, bir yandan da kendi hayatımı sorguladım: gerçekten kalbimin sesini dinliyor muyum? Bu kitabı okumak, zihnimin karmaşasından biraz uzaklaşıp kalbime kulak vermek gibiydi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Haşiye
Kırk elli sene evvel Eski Said, ziyade ulûm-u akliye ve felsefiyede hareket ettiği için, hakikatü'l-hakaike karşı ehl-i tarîkat ve ehl-i hakikat gibi bir meslek aradı. Ekser ehl-i tarîkat gibi yalnız kalben harekete kanaat edemedi. Çünki aklı, fikri hikmet-i felsefe ile bir derece yaralı idi; tedavi lâzımdı. Sonra hem kalben, hem aklen hakikata giden bazı büyük ehl-i hakikatın arkasında gitmek istedi. Baktı, onların herbirinin ayrı cazibedar bir hâssası var. Hangisinin arkasından gideceğine tahayyürde kaldı. İmam-ı Rabbanî de ona gaybî bir tarzda "Tevhid-i kıble et!" demiş; yani "Yalnız bir üstadın arkasından git!" O çok yaralı Eski Said'in kalbine geldi ki: "Üstad-ı hakikî Kur'an'dır. Tevhid-i kıble bu üstadla olur." diye, yalnız o üstad-ı kudsînin irşadıyla hem kalbi, hem ruhu gayet garib bir tarzda sülûke başladılar. Nefs-i emmaresi de şükûk ve şübehatıyla onu manevî ve ilmî mücahedeye mecbur etti. Gözü kapalı olarak değil; belki İmam-ı Gazalî, Mevlâna Celaleddin ve İmam-ı Rabbanî gibi kalb, ruh ve akıl gözleri açık olarak, ehl-i istiğrakın akıl gözünü kapadığı yerlerde, o makamlarda gözü açık olarak gezmiş. Cenab-ı Hakk'a hadsiz şükür olsun ki, Kur'an'ın dersiyle, irşadıyla hakikata bir yol bulmuş. Hattâ
وَ ف۪ى كُلِّ شَيْءٍ لَهُٓ اٰيَةٌ تَدُلُّ عَلٰٓى اَنَّهُ وَاحِدٌ
hakikatına mazhar olduğunu, Yeni Said'in Risale-i Nur'uyla göstermiş. Mevlâna Celaleddin, İmam-ı Rabbanî ve İmam-ı Gazalî gibi, akıl ve kalb ittifakıyla gittiği için, her şeyden evvel kalb ve ruhun yaralarını tedavi ve nefsinin evhamdan kurtulmasını temine çalışıp, felillahilhamd Eski Said Yeni Said'e inkılab etmiş. Aslı Farisî sonra Türkçe olan Mesnevî-i Şerif gibi o da Arabça bir nevi Mesnevî hükmünde Katre, Hubab, Habbe, Zühre, Zerre, Şemme, Şu'le, Lem'alar, Reşhalar, Lâsiyyemalar ve saire
O’ndan Sonra BenDuygu ve Düşünce
Tevafuk 100. Kitabım olarak kayda geçti tabiri caizse;
Eseri O’ndan önceki hayatım dediği 1/00 sayısının yanındaki sıfırlar gibi ne kadar çok olurlarsa olsun hiçbir anlam ifade etmemesi ile ilişkilendirip
1 sayısından sonra yani O’ndan sonraki hayatının
bir anlam ifade etmesi bende bu denk gelişin ,
bir hikmetvarî olmasını düşündürttü.
elbette,
En doğrusunu Allah bilir.
Üstatta eserde kimi zaman olaylar karşısındaki, hikmetlere denk gelip kimi zamanda sonrasında idrak etmiş ve kalemine yansıtmıştır.
Esere ve yazara ,
kendimi geç kalmış olarak tanımlıyorum
alıntılarına ve fikirlerine birçok defa denk gelsemde hiçbir zaman alıp bir kitabını okumamıştım ne yazık ki
Nasip…
belkide ihtiyacım olacak zaman için bekletiliyormuş.
“Hayat mı eser mi “sürekli bu soruyla karşı karşıya kalan üstadın eserini ilmek ilmek d/okudum diyebilirim,
öyle değilmidir ki zaten sanatkar eserde kendini zuhur eder tarif eder, tanımlar, sevdirir…
nasıl içten,nasıl hikmetli sözler,nasıl ilham edici özler
Kendi irşad edici bul!
Onu bulduracak olanı bul diyor üstad
kafasını patlatırcasına geçirdiği buhranlar hep bu nimetin habercisi
gayretinden yada ihtiyacından dolayı değil
Allah’ın lütfuyla bu nimet,
Onu O’na götürme işini üstlenen
Abdülhakim Arvasi Hz.ile
Şair Evlenmesi alafranga davranışları ve kıyafetiyle mahallelinin hoşuna gitmeyen Müştak Bey adında yoksul fakat ileri kafalı bir şairin sevip istediği genç, güzel Kumru
Hanım yerine büyük kız kardeşi çirkin ve kart Sakine Hanım'ı almaya mecbur edilmesi, bu küçük entrikanın mahalle imamına Müştak Bey'in dostu tarafından verilen rüşvetle hükümsüz bırakılması hikayesinden oluşmaktadır. Kişiler gayet canlı ve doğrudan doğruya muhitten alınmıştır.
Kılavuz Ziba Dudu, yenge Habbe Kadın, İmam Ebüllaklakatül-Enfi Efendi, bekçi Batak Ese, süprüntücü Atak Köse, o günün mahalle hayatından koparılmış ve -biraz fars
türünden olan güldürüye uydurulmak üzere az abartmayla kişileştirilmiş yaşayan şahıslardır.
Dikkat çekicidir ki bu basit güldürüde bile Şinasi yenilikçi düşüncesini izlemiş; Batı'ya ve uygarlığa düşkün şairi mahalle halkı arasında hoşlanılmayan, fakat sonuçta galip gelmiş göstererek mahalle halkını ise tam tersine alay ederek ve küçümseyerek, yenilikçiliği hak ve güzellik örneği biçiminde tasvir etmiştir.
Şair Evlenmesi
Puan vermedi
Şair evlenmesi yazarımız Şinasi'nin 1860 yılında yazdığı Batılı anlamda Türk edebiyatındaki ilk tiyatro oyunudur.
Tercüman-ı Ahval sütunlarında tefrika olarak yayınlanan tek perdelik şair evlenmesi bir güldürüdür.
"Tercüman gazetesinde yayımlandıktan sonra çok değer verilmemiş önemli bir etki bırakmamış herhalde ki eser unutulup kalmış. Şinasi'nin vefatından sonra selanik'te Mehmet Tayfur efendi adında bir kitapçı tercüman gazetesi koleksiyonda bu esire rastlayarak onu kitap şeklinde basar ve yayımlar." S.29
"Kitap şekline giren Eser yine de unutulmaktan kurtulamaz sahneden ve hatta okunmaktan uzak kalır. Ancak meşrutiyetin ilanından sonra Selanik'te oluşan bir hevesli takımı tarafından sahneye konulur." S.30
Konusu:
Kitaptaki ana karakter Müştak Bey'in modern davranışları ve giydiği kıyafetler mahallede bulunanlar tarafından pek hoş karşılanmaz. Şair müştak Bey genç ve güzel Kumru Hanım ile evlenmek ister fakat onun yerine evde kalmış çirkin olan büyük kardeş Sakine Hanım ile bir entrika ile evlendirilmeye zorlanır. Müştak beyin dostu mahalle imamına gizliden rüşvet vererek bu durum düzeltilir ve alafranga davranışlı beyimiz Müştak Bey Kumru'su ile dünya evine girer. Yazar; mahalle halkını küçümser, modernliği yenilikçi ise hak ve güzellik örneği olarak tasvir eder.
Kişiler
Kılavuz Ziba Dudu, yenge Habbe Kadın, İmam Ebüllakla- katül-Enfi Efendi, bekçi Batak Ese, süprüntücü Atak Köse
mahalli ortamından orijinal zamana uygun isimlerle seçilmiştir. Biraz abartmayla yaşayan güldürücü kişilerdir.
Not: Bu ilk tiyatro modern eserde imama rüşvet verilmesi de ayrı düşündürücüdür herhalde manidardır.