Hikmetullah Habibi'nin 
Beyaz Kağıtlar’ı klasik bir roman gibi ilerleyen bir hikâye anlatmıyor. Daha çok insanın kendi zihninin içinde yaptığı uzun bir yürüyüş gibi. Kitap boyunca olaylardan çok duyguların, düşüncelerin ve kırılganlıkların peşinden gidiyoruz. Zaten daha ilk sayfalardan itibaren yazarın amacının “cevap vermek” değil, hissettirmek isteyen bir yerde durduğu anlaşılıyor. Burada anlatılmamış hikâyeler, sorulmamış sorular var, cümlesi aslında kitabın bütün ruhunu özetliyor.
Benim kitapta en sevdiğim şey, şehrin karmaşasından kaçma isteğini anlatış biçimi oldu. Fakat burada fiziksel bir kaçıştan çok zihinsel bir sıkışmışlık hissi var. Gitmek isteyen ama bir türlü gidemeyen bir ruh hâli… Yazar, bunu doğrudan söylemek yerine metaforlarla kuruyor. Şehir bazen insanın omzuna çöken bir ağırlık, bazen de insanı kendine mahkûm eden görünmez bir duvar gibi hissediliyor. Bu yüzden anlatılan atmosfer akılda kalıcı hale geliyor.
İç monologların yoğunluğu bazı okurlar için yorucu olabilir ama bence kitabın en güçlü tarafı da burada saklı. Çünkü yazar karakterini dış dünyadan çok kendi zihniyle çatıştırıyor. Sürekli düşünen, sorgulayan, kendi içinde dolaşan bir anlatım var. Şiirsel anlatım kitabı düz bir anlatı olmaktan çıkarıyor. Özellikle yalnızlık, aidiyetsizlik ve anlaşılmama hissi çok sahici verilmiş.
Kitabı benim için daha özel yapan şey ise yazarın kitabını bana hediye etmiş olmasıydı. Böyle olunca metnin samimiyeti daha da hissediliyor. Zaten Beyaz Kağıtlar’ın en belirgin tarafı gösterişli olmaya çalışmaması. Sanki birinin içini dökmesini okuyormuşsunuz gibi. Bazen dağınık, bazen kırgın ama hep içten bir sesi var.
Eksik tarafları yok mu? Var elbette. Yer yer aynı duygunun etrafında fazla dolaşıyor hissi oluşabiliyor ve yoğun iç konuşmalar ritmi yavaşlatabiliyor. Ama sanırım
Peygamber efendimiz Hz Muhammed sav'in hayatını hem detaylı hem de akıcı bir şekilde konu almış güzel bir kitap. Dinî kitaplar genellikle bir hikaye edici metin ya da roman gibi bir olay örgüleri olmadığı için kitap severlerin okumasını güç kılıyor. Efendimizin hayatını okumak isteyen okurlar için, bu kitabın doğru bir tercih olduğunu düşünüyorum. İyi okumalar
Sessiz Çığlık
Beyaz bir kağıdın uçsuz buçaksız boşluğu, yazarımızın kaleminde yalnızca bir yazım alanı değil; varlığın, yokluğun ve insanın kendine itiraflarının canlandığı bir aynaya dönüşüyor.
Bazı kitaplar size bir hikaye anlatır, ama bu kitap size "sizi" anlatıyor. Klasik bir olay örgüsünün peşinden koşmak yerine, insan olmanın en yalın ve en çıplak haliyle; yani yalnızlıkla, hüzünle ve bitmek bilmeyen o içsel yolculukla baş başa bırakıyor bizi.
İşte bu derin yolculuğun bende bıraktığı duygusal izler:
Bir "Boşluk" Bu Kadar Dolu Olabilir mi?
Kitabın ismi olan "Beyaz Kağıtlar", daha kapağı açmadan size o eşsiz saflığı ve potansiyeli hissettiriyor. Yazar, modern insanın iç dünyasındaki o devasa karmaşayı, anlam arayışını ve sessiz çığlıklarını o kadar naif bir dille işlemiş ki; okurken hem sarsılıyor hem de anlaşıldığınızı hissediyorsunuz. Habibi, uzun ve yorucu betimlemelerle zihnimizi hapsetmek yerine, o meşhur aforizmik üslubuyla bize geniş alanlar bırakmış. Adeta, "Ben bir kapı araladım, geri kalan boşlukları kendi duygularınla sen doldur," diyor.
Şehir, Yabancılaşma ve Kırılan Bağlar
Okurken en çok içimi sızlatan kısımlar, şehir yaşamının o ruhu kurutan monotonluğu ve bireyin topluma karşı duyduğu o derin yabancılaşma oldu. Kuşaklararası kopuklukların ve toplumsal bir depresyon halinin izlerini sürerken, kendimi sınıfsal farkların, aşağılanma duygularının ve yalnızlığın ortasında buldum.
Kitapta öyle bir karakterle karşılaşıyoruz ki; o toplumsal karmaşanın içinde kendi "kurtuluş kapısını" aralarken aslında hepimizin her gün verdiği o sessiz savaşı temsil ediyor. Sessizlik, burada sadece bir suskunluk değil; en büyük feryatların sığınağı haline geliyor.
Kelimelerin Sustuğu Yer
Yazarın şu vurgusu zihnime kazındı: Kelimeler bazen hisleri anlatmakta yetersiz kalır.
Puan vermedi·300 syf.·
2026 17. kitabı
O'nu tanımak, Allah'ı tanımaktır. O'nu bilmek, Allah'ı bilmektir. Çünkü Rabbimiz kendisini nasıl tanımamız gerekiyorsa O'nun diliyle öyle tanıtmıştır kendini. Yirmi üç yıl boyunca ayet ayet nüzul eylemiş, nakış nakış işlemiştir O'nun gönlüne. O'nun hayatının her ânı ve her detayı bilinmelidir. Çünkü O, en güzel örnektir. "Le amruke" sözü ile üzerine yemin edilendir. Allah hiç kimsenin ömrüne yemin etmemişken yemin etmişse bir ömre, O ömür, uğruna ömürler verilmeye değendir. O şanlı peygamberini âlemlere rahmet olarak gönderen Allah'a hamdolsun. Server-i enbiya, hatemü'l enbiya, Allah'ın habibi ve Resulü Hz Muhammed Mustafa'ya denizlerin dalgaları, ağaçların yaprakları, göğün yıldızları adedince salât ve selâm olsun.
“Bazı kitaplar vardır, okurken sadece kelimeleri değil, kendi iç sesini de duyarsın. Beyaz Kağıtlar tam olarak böyle bir kitap.”
Hikmetullah Habibi, sade ama etkili bir anlatımla insanın iç dünyasına dokunmayı başarıyor. Kitap; düşünce, inanç, insanlık ve hayatın anlamı üzerine küçük ama yoğun parçalar halinde ilerliyor. Her sayfa sanki kısa bir duraksama, bir içe dönüş gibi.
Sembollerle zenginleştirilmiş anlatımı (göz, el, güneş gibi imgeler) metne derinlik katıyor. Okurken bazen bir cümlenin üzerinde uzun uzun düşünmek istiyorsun. Bu da kitabın hızlı tüketilecek bir metin olmadığını, sindirilerek okunması gerektiğini gösteriyor.
Eksik tarafı ise bazı bölümlerin fazla soyut kalması; herkes aynı derinliği yakalayamayabilir. Yer yer tekrar hissi de oluşabiliyor.
Ama genel olarak:
Bu kitap, kendinle baş başa kalmak istediğin bir anda açılacak türden. Gürültülü bir dünyada, sessiz bir arkadaş gibi.
Puan: 10/8
(Anlam arayanlara ve içsel yolculuk sevenlere önerilir.)
Hikmetullah Habibi
Hikmetullah HabibiEbu’l-Hasan Harakani’de Fakr Kavramı
Kur’an ve hadislerde geçen “Fakr” kavramının iki ayrı anlamda kullanıldığı gö-
rülmektedir. Bunlardan biri “suret fakirliği” de denilen “maddî fakirlik”, diğeri ise
“manevî fakirlik”tir.
1. Maddî Fakirlik veya Suret Fakirliği:
İhtiyaç duyulan mala ve eşyaya malik ve sahip olmamak demektir. Kur’an’daki:
“Ganimet malları, yurtlarından ve mallarından uzaklaştırılan fakir muhacirlerin-
dir” 5
, ayeti ve benzer ayetlerde anlatılan fakrdır. Bu anlamdaki fakirlik hadislerde
de: “Fakr, insanı nerede ise küfre düşürecekti.”6
“Fakirlik, iki cihanda yüzkarasıdır.”7
İfadeleriyle anlatılmakta ve bu manada gönle sıkıntı veren fakirliğin makbul olmadığı ifade buyrulmaktadır. Tasavvufa konu olan fakr ise bu tür fakirlik değil, manevi fakirliktir.
2- Manevî Fakirlik:
Kulun kendinde varlık görmemesi, herşeyi Hakk’a irca etmesi, şahsının, amelinin,
hal ve makamının Allah’ın lütfu olduğunu kabul etmesidir. Kur’an’daki: “Ey insanlar,
siz Allah’a karşı fakir; yani muhtaçsınız. Allah ise ganîdir; yani herşeyden müstağni-
dir.”8
ve “Allah ganîdir; siz fakirlersiniz; yani O’na muhtaçsınız.”9
ayetleri bu anlamda-
ki fakrı anlatmaktadır. Peygamber Efendimiz, “Fakr, benim medar-ı iftiharımdır.” 10
buyurmaktadır. Yine başka bir hadis-i şerifinde “Allah’ım beni fakir yaşat, fakir öldür
ve fakirlerle haşret!”11; Allah’ım beni sana karşı muhtaç (fakir) kılarak müstağni eyle,
kendinden başkasına muhtaç (fakîr) etme!12 buyurmuştur. Bu hadisler manevi fakr
anlamında kullanılmıştır.
Kulun Allah’a muhtaç olması demek olan fakirlik, elbette fakiri de zengini de
kapsar. Bu anlamıyla fakir ve fukara, malı olmayan anlamına değil, “sufî ve derviş”
manasına gelir. Bu yüzden eskiden şeyhler kendilerine “Hadimu’l-fukara” (Fakirlerin
hizmetkârı) derlerdi.
İlk sufîler “yoksulluk” anlamına gelen fakr ile