Kunut duasının mesnedi - 2
Hz. Ömer sabah namazında rükûdan sonra kunût yaptı ve şu duâyı okudu:
Allâhümme innâ neste‘înüke ve nestağfiruke velâ nekfüruke ve nü’minü bike ve nahleu men yefcürüke Allâhümme iyyâke na‘büdü, veleke nüsallî, ve nescüdü, ve ileyke nes‘â, ve nahfidü, nercû rahmeteke ve nahşâ azâbeke, inne azâbeke bilküffâri mülhık Allâhümme azzibil keferatellezîne yesuddûne an sebîlike, ve yükezzibûne rusüleke, ve yükàtilûne evliyâeke Allâhümmağfir lilmü’minîne velmü’minât, velmüslimîne velmüslimât, ve aslih zâte beynihim, ve ellif beyne kulûbihim, vec‘al fî kulûbihim el îmâne velhikmete, ve sebbit alâ milleti rasûlike sallallahu aleyhi ve sellem, ve evzi‘hüm en yûfû biahdikellezî âhedtehüm aleyhi, vensurhüm alâ adüvvike ve adüvvihim, ilâhel hak, vec‘alnâ minhüm
“Allahım! Senden bize yardım etmeni, bizi bağışlamanı dileriz. Biz seni inkâr etmez, sana îmân ederiz. Seni inkâr edeni terk ederiz.
Allahım! Biz yalnız sana ibâdet ederiz. Senin rızânı kazanmak için namaz kılar ve yalnız sana secde ederiz. Biz yalnız sana yönelir ve yalnız sana itâat etmeye gayret ederiz. Rahmetini umar, azabından korkarız. Senin gerçek olan azabın kâfirlere ulaşır.
Allahım! İnsanların senin dinine girmesine engel olan, peygamberlerini yalanlayan, dostlarınla savaşan kâfirleri cezalandır.
Allahım! Mü’min erkekleri, mü’min kadınları, Müslüman erkekleri ve Müslüman kadınları sen bağışla. Onların aralarını uzlaştır. Gönüllerini birbirine sevgiyle yaklaştır. Kalplerini îmân ve hikmetle doldur. Onları Resûl-i Ekrem’inin dininden ve sünnetinden ayırma. Kendilerinden aldığın kulluk sözünde durabilmeleri için onlara yardım eyle. Senin düşmanlarına ve kendilerinin düşmanlarına gàlip gelmeleri için onları destekle. Ey Hak ve gerçek olan Allahım! Bizi de o insanlardan eyle.”[283]
Hz. Ömer’in okuduğu belirtilen
[283] Beyhakì, es-Sünenü’l-kübrâ (Atâ), II, 299, nr. 3144.
EHL-İ SÜNNET YOLUNUN ŞİARI...Sahabîler
(...) Örnek, örnek olmadan yapılabilir mi? İdea, zihnî çabayla kurulabilir mi? Sahabî de ümmetin örnek kadrosu, idea’sı… Nasıl ki ilk örnek, öncesi olmayan bir ilk örnek ve idea her türlü zihnî çabadan önceyse, “sahabîlik” keyfiyeti de her türlü çalışma ve gayretten önce. Sadece Allah vergisi! Ölçü, en büyük velîden: "Velîlerin en büyüğü, sahabîlerin en küçüğünün atının burnuna kaçan toz tanesine denk olamaz." Ve Hadîs:
"Sahabîlerim gökteki yıldızlar gibidir, hangisine tutunursanız, kurtulursunuz."
Bu ölçüler, yolların en ortadan gideni olan, Ehl-i Sünnet yolunun şiarıdır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kunut duasının mesnedi:
Hasan ibni Alî radıyallahu anhümâ şöyle dedi:
Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem vitir namazında kunût yaparken okumam için bana şu duâyı öğretti:
Allâhümmehdinî fîmen hedeyte, ve âfinî fîmen âfeyte, ve tevellenî fîmen tevelleyte, ve bârik lî fîmâ a‘tayte, ve kınî şerre mâ kadayte, feinneke takdî velâ yukdâ aleyke, ve innehû lâ yezillü men vâleyte, tebârekte rabbenâ ve teâleyte
“Ey benim Allahım! Kendilerini doğru yola ilettiğin kimselerin arasında beni de doğru yola ilet. Kendilerine âfiyet ve güzel ahlâk lutfettiğin kimselerle birlikte bana da âfiyet ve güzel ahlâk nasip eyle. Sevdiğin kimselerin işlerini yönettiğin gibi benim işlerimi de sen yönet. Bana verdiğin nimetlerin hayır ve bereketini daha da artır. Takdir ettiğin şeylerin şerrinden beni muhâfaza buyur. Çünkü sen dilediğini takdir edersin, senin takdir buyurduğunu hiç kimse geri çeviremez. Senin sevip koruduğun kimseye hiç kimse kötülük yapamaz. Ey Rabbimiz! Senin hayır ve bereketin çok, şânın pek yücedir.”[280]
İmâm Tirmizî şöyle dedi: Bu hadis “hasen”dir. Kunût duâsı hakkında Nebiyy-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellemden rivâyet edilen hadîs-i şerîfler arasında bundan daha mükemmelini bilmiyoruz.
Beyhakî’nin rivâyetine göre Hz. Ali’nin oğlu Muhammed ibni’l-Hanefiyye şöyle dedi: “Bu duâ, babamın sabah namazında kunût yaparken okuduğu duâdır.” [281]
[280]. Ebû Dâvûd, Vitr 5, nr. 1425; Tirmizî, Salât 341, nr. 464; İbni Mâce, İkâme 117, nr. 1178; Beyhaki, es-Sünenü'l-kübrâ (Atâ), II, 296, 297, nr. 3138, 3139.
[281]. Beyhaki, es-Sünenü'l-kübrâ (Atâ), II, 297, nr. 3139, 3140.
