Otoriteden, faşistlerden, polisten, zabıtalardan korkmayız; sadece ve sadece kendi beyin hücrelerimizden korkarız.
Küçükken, aslında bir prenses olduğumu, kral babamın iyi yetişmem için bana kocaman bir oyun oynadığını, çevremdeki herkesin oyuncu, her şeyin dekor olduğunu, sıradan bir insan gibi yetişirsem daha akıllı bir prenses olacağımı düşündükleri için bu saçma sapan şeyleri bana yaşattıklarını hayâl ederdim. Değilmiş, hâlâ kimse gelip beni sarayıma götürmedi.
Ben galiba hayatım boyunca iki arada gidip geleceğim. Kornişteki perde gibi, raydan çıkana dek...
Pişmanlıktan değil de, daha çok, boşa çıkmış umutlardan dolayı ölürüz biz.
