istanbuli
@hasanev
Sâdi Şirazî 'ye sormuşlar; İnsan nedir? “Yek katre-i hûnest, sâd hezârân endîşe..” “Bir damla kan ve bin bir endişe..” demiş.
Bundan âlâ biyografi düşünemiyorum.
398 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
benim payıma düşen
bir perde asılmasının benden aldığı gökyüzüdür
benim payıma düşen, terk edilmiş merdivenlerden
inmektir
ve ulaşmaktır bir şeylere çürüyüşte ve gurbette
benim payıma düşen. anılar bahçesinde hüzünlü gezintidir
ve "ellerini seviyorum" diyen
sesin hüznünde ölmektir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
bir hatıra defteri gibi yaşamak
Koca ömür geçiyor, akıp giden günler önce usulca hatıra hanesine yazılıyor, sonra da çaresiz, birer birer unutuluyordu. Ne tuhaf şeydi hayatı saklandığı yer bile unutulacak bir hatıra defteri gibi yaşamak.
Geride kalmak,özlenenin ayağına takılmayı bekleyen yapayalnız bir taştı. Acısına, düşüp üzerine kapaklanandan çok üzülecek olsa bile, nihayet vuslata erip kucaklaşmanın kırık dökük hayalini kurardı.
Varsa o, yoksa hiç kimse.
Birini arayıp beklemek, onun varlığından başka her şeye kapatıyordu insanı. Beklenenin sesinden başkasına sağır arananın suretinden ötesine kör ediyordu. Beklenen bekleyene ne denli yakın olursa olsun, zamanla üçüncü tekil şahsa, uzaklaştıkça daha beter saplanılan bir bataklığa dönüşüyordu. Derken, varsa yoksa o oluyordu.Varsa o, yoksa hiç kimse.
Hoşça Kal
belki kuştu ağlayan
ya da rüzgardı, ağaçlar ortasında
ya da bendim, kendi yüreğimin çıkmazına karşı
üzüntü ve ar ve acıdan dalgalarla
kabarıyordum,
ve pencere aralığından görüyordum
o iki el, o iki acı sitem
yalancı tan aydınlığında
benim iki elime uzanan
o iki el
nasıl tükeniyordu . . .
ve soğuk gözeriminde bir ses
haykırdı:
"hoşça kal."