Sâdi Şirazî 'ye sormuşlar; İnsan nedir? “Yek katre-i hûnest, sâd hezârân endîşe..” “Bir damla kan ve bin bir endişe..” demiş.
Bundan âlâ biyografi düşünemiyorum.
Haline şükretmelerin en rezilcesi, başkalarının haliyle mukayese edilerek yapılanı ... O zaman insan Yaradan'a, verdiği mutluluklar için değil, olsa olsa başkalarına verip kendinden esirgediği acılar için teşekkür ediyor. Sana şükürler olsun ki beni değil de , onu seçmişsin diyor.
Bazıları, başkalarının acısına uzaktan bakıp kederlenmekle iyi insan olunabileceğini sanıyor. Hatta sadece kendi iyiliğinin altını çizebilmek için üzüntüsünü ele güne duyurmaya çalışıyor. Oysa şunu iyice öğrendim ki, vicdandan en çok söz edenler, sadece başkalarının kurbanlarına üzülen katiller.
Etrafındaki zulmün çehresine kederle bakakalacak, korkuyla suspus olacaksın. Ama ne sessizlik ne de korku kurtarmaya yetecek geleceğini. Sessiz kalarak ateşine odun attığın bu cehennemden payını alacaksın. Ne kadar susarsan o kadar yanacaksın.