istanbuli
@hasanev
Sâdi Şirazî 'ye sormuşlar; İnsan nedir? “Yek katre-i hûnest, sâd hezârân endîşe..” “Bir damla kan ve bin bir endişe..” demiş.
Bundan âlâ biyografi düşünemiyorum.
400 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Hamuş
Süküt, ruhu temizleyen bir tür oruç gibiydi. Yalanlardan, kendini dünyaya beğendirme kaygılarından uzakta, neysen o olmak demekti. Sessizliğin ayak izi, yeryüzündeki en temiz yerdi. Sözcüklerin bizi nasıl katlettiğini ve sessizliğin şifacı şefkatini Eliz sayesinde fark edebildim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Seni affetmek çektiğim acılara ihanet olurdu ama ölmediğime göre herhalde hâlâ sevebilirim.
Galiba
İnsan birini özlemeye görsün, özlenenin sureti inatçı bir hayalet gibi yakasına yapışıyor. Atılan her adımda, alınan her solukta sinsice kendisini hatırlatıyor. O zaman özlediğine dair tüm hatıraları bir bir temize çekiyor kişi ve en çok onların arasına yenilerini katamayacağına üzülüyor. Galiba hatıraları böylesine kederli yapan, onları çoğaltamayacağımızı bilmek .
Artık sevilmek için çok geçti
Tam ben seni sevdiğim sırada sen de beni sevmeye başladın ... O zaman duyduğum pişmanlık daha da arttı ... Artık çok geçti çünkü ... Sevmek için değil belki, insan ne zaman olsa sevebilir, ama sevilmek için çok geçti, ben yavaş yavaş ölüme yaklaştığımı hissediyordum .
Bütün binaları yıkacaklar, bütün dostlarım gidecek...
Zamanın geçtiğini görmek beni yalnızlaştırıyor, yanımda olan herkesin bir süre sonra kaybolacağını biliyorum artık... Çocukluğumda geçtiğim sokakları bugün tanıyamıyorum, yaşlılığımda da bugün geçtiğim yolları tanıyamayacağım ... Bütün binaları yıkacaklar, bütün dostlarım gidecek. .