Eser anlaşılır, sade bir dil ile ortaya konulmuş. Asabiyet kavramını açıklayarak başlıyor ve bu açıklama ile dönemin eman almadan şehre niye girilmeyeceği gibi konuları anlatıyor. Olay ve konu başlıklarını ayetlerle destekleyerek tefsir misali açıklama getiriyor. Haşimi ve Emevi kabilesinin tutumları sonucu dört halife dönemi ve sonrasının niye asırlar boyu gelen tartışmalar sonucu olduğunu görüyoruz. Kitabı okunmasını tavsiye ederim.
Şerif Hüseyin'in ihanetleri ve onun hüsranı
Bu kitabın yazarı Kral Abdullah, I. Dünya Savaşı’nda Osmanlı Devleti’ne karşı başlatılan Arap İsyanı’nın lideri Mekke emiri Şerif Hüseyin’in oğludur. Üstelik Kral Abdullah Ürdün’ün ilk kralıdır.
Şerif Hüseyin I. Dünya Savaşı’nda Osmanlı’ya karşı başlattığı isyanda Mekke, Cidde, Yanbu ve Taif gibi şehirleri ele geçirmiştir. Şerif Hüseyin’in kuvvetlerinin sayısı 70 binden fazlaydı. Daha sonra ise Şerif Hüseyin’in isyancıları Ürdün ve Filistin’e ilerleyerek Maan, Amman ve Gazze’ye kadar ulaşıp özellikle Filistin ve Ürdün’deki Huveytat, Beni Sakr, Beni Halid ve Beni Tefilah gibi bedevi Arap aşiretleri Şerif Hüseyin’in isyanına katılmışlardır. Ancak ne var ki Şerif Hüseyin’in kuvvetleri sadece Çöl Kaplanı olarak anılan Ömer Fahreddin Paşa’nın müdafaa ettiği Medine’yi ele geçiremiyorlardı. Ömer Fahreddin Paşa Medine’yi tam 2 sene 7 ay boyunca Şerif Hüseyin’in isyancılarından korumuştur. Ömer Fahreddin Paşa Mondros Ateşkes Anlaşması imzalandıktan sonra teslim olmuştur. Şerif Hüseyin’in bedevi isyancıları Ömer Fahreddin Paşa’nın yiğitliğini tebrik edip onun elini sıkmışlardır. Ömer Fahreddin Paşa ve Türk askerleri Filistin Cephesi’nde Osmanlı’nın Yıldırım Orduları’nın İngilizler tarafından çökertilmesi sonucu artık destek geleceğine dair umudunu tamamen yitirerek tamamen Arap ve İngiliz kuşatması altında kalmıştı. Yıldırım Orduları’nın Filistin’de İngilizlerin hava saldırılarına maruz kalıp ağır zayiat vermesi sonucu 10 bin Türk askeri hayatını kaybetmiştir. Yıldırım Orduları’ndan 7. Ordu komutanı Mustafa Kemal Paşa Filistin Cephesi’nde direnirken 8. Ordu çökmüştür, 8. Ordu’nun başında Cevad Paşa vardı. 4 Ordu ise bu cephenin çökmesiyle birlikte ve Şerif Hüseyin’in isyancılarının Ürdün’e girmesi üzerine Ürdün’deki Maan şehrinden çekilmişlerdir. Yıldırım Orduları’nın Humus’ta
Reklam
İstanbul’un Buhurdanlığı: Kahveler Kitabı
Salah Birsel okumak, bir yazarla değil, ağzından bal damlayan bir İstanbul efendisiyle karşılıklı kahve içmektir. "Salah Bey Tarihi"nin bu ilk durağında, sadece mekanların değil, o mekanları var eden ruhların, kokuların ve en önemlisi "insan"ın izini sürüyoruz. Bu kitap, şehrin hafızasını nargile fokurtuları ve mürekkep kokusu arasında bize yeniden iade ediyor.
Kitabı okurken özellikle altını çizdiğim ve hafızama kazınan duraklar şunlar oldu:
Nayiler ve Divanyolu Kahveleri: Kitabın başında bizi karşılayan o arayış ruhu muazzam. Genç edebiyatçıların "ulusal bir sanat" yaratma sancısıyla Şark Klasikleri'ne, Mevleviliğe yönelişleri ve bu entelektüel doğum sancılarının kahve köşelerinde nasıl şekillendiği, Salah Bey’in o ironik diliyle birleşince ortaya tam bir dönem panoraması çıkıyor. Hele o Divanyolu... Arif’in Kıraathanesi gibi yerlerin sadece birer kahvehane değil, dönemin gayriresmi akademileri olduğunu görmek bugünün plaza kültürüne sert bir tokat gibi iniyor.
Ben Onun Mecburuyum: Attilâ İlhan’a selam çakan bu bölümde, yazarın bir mekana duyduğu o iflah olmaz sadakati görüyoruz. Bir yazarın masası, sandalyesi ve garsonuyla kurduğu o mahrem bağ; edebiyatın neden dört duvar arasında değil de hayatın tam kalbinde, o gürültülü sessizlikte doğduğunu kanıtlıyor.
Üsküdar ve Mahmutpaşa Esintileri: Üsküdar kahvelerindeki o dinginlik, Şifa ve Bakla Tarlası’nın puslu havası bizi şehrin öteki yüzüne götürürken; Mahmutpaşa Camii avlusundaki o esnaf telaşıyla harmanlanmış kahve kokusu, kitabın sosyolojik derinliğini artırıyor. Bir yanda tasavvufi bir sükunet, diğer yanda ticaretin ve hayatın en çıplak hali...
Çalgılı Kahveler ve Halkın İçinde Bir Dev (Haşim): Semai kahvelerindeki o tulumbacı naraları, sazlı sözlü eğlenceler halk
“Kudretli halife Harun Reşid’in eşi, Haşimi soyundan gelen ilk valide sultan. Abbasi devletinin ruhu. Bütün servetini kutlu bir rüyanın uğruna infak eden kadın.”
Kitap dört ana karakter üzerinden ilerliyor; Dilfezâ, Cemile Nine, Aziz ve Zübeyde Sultan. Kitabın ana konusu cenneti adanmışlığıyla kazanan Zübeyde Sultan’ın unutulmaya yüz tutmuş hikâyesini gündeme getiriyor. Dilfezâ, ninesiyle yaşayan ve ondan masallar dinleyerek büyümüş bir kız. Cemile nine o dönemde geleneksel bir kültür olan masal anlatıcısı, dilfezâ ise bu kıymetli anlatıları kağıda dökmek isteyen biri. Bir gün Cemile ninesinden Zübeyde Sultan’ın hikâyesini dinlemeye başlar ve hayata bakışı tamamen değişir. Aziz… Aziz ise Dilfezâ’nın hayatının değişmesinde büyük rol oynayan mecnun biri..
Uzun zamandır bu denli güzel bir roman okumamıştım. Okurken birçok şeyi tefekkür ediyorsunuz. Tarihin sokaklarında gezmek ve zamanının acılarla yoğrulmuş hayırsever güzel bir insanını tanımak isteyen herkese tavsiyemdir. 
Sadiye Erol Aykaç
Sadiye Erol Aykaç
Â𝑟𝑖𝑓𝑙𝑒𝑟𝑖𝑛 𝑆𝑎𝑡𝑟𝑎𝑛𝑐ı
“ÂRİFLERİN SATRANCI’nda insanlara rakibi yine kendisidir.
İsmi sizi sakın şaşırtsın. Kitabımız satranç oyunu değil ama nefsimizin bize oynadığı oyunları ele almış.
Sufilerin manevi yolculuğunda yaşayacakları makam ve dereceleri kısa kısa bir çok konu ile anlatmış. Tasavvufun incelikleri çok güzel anlatılmış. Tasavvuf ilmi olanlar anlayarak daha güzel okuma yapacaktır.
Kamil iman insanın kalbine girdiği sürece şeriatı tam benimsemez. Şeriat onu tarikata ulaştırır.
Her kim tabii medeni sebepleri reddederse hiç kuşkusuz ilahi hikmeti reddetmiş ortadan kaldırmış demektir.
Kim yaratıklara ünsiyet ederse Haktan uzaklaşır gaflete kaplarak şehvet düşer.
“İnsan, hayatının tatsızlığından ve etrafında görüp bıktığı şeylerin o yorucu alelâdeliğinden bir müddet kurtulabilmek ümidiyle seyahate çıkar. Bu itibarla seyahat, harikulâdelikler avı demektir.”
Seyahat öncesi denk gelince alıverdiğimiz bu minicik kitap ne tatlı çıktı. Ahmet Hâşim’i şiirlerinden az çok biliyordum ama radarımda biri değildi, bu kitapla kendisine karşı ilgim arttı; hoşlandım.
Bu bir Frankfurt gezi rehberi değil elbette. Hâşim’in, 1932 yılının sonlarına doğru tedavi için orada bulunduğu döneme ait gözlemleri. 1933 yılının Haziran ayında da yaşamını yitiriyor zaten. Bakış açısı, dikkati ve detaylarıyla Frankfurt seyahatine keyifli bir eşlikçi oldu. Biraz daha anlatsaymış keşke, sevdim dinlemeyi…
Reklam
Reklam