Şiirle Dokunmuş 750 Yıllık Bir Doğu Aynası: Çölün DiliŞiir
Eser; İslamiyet öncesi Cahiliye devrinin o meşhur Muallaka şiirlerinden başlayıp İslam medeniyetinin estetik zirvesi olan Endülüs dönemine kadar uzanan, MS 540 ile 1285 yılları arasındaki 750 yıllık devasa bir edebi mirası tek bir çatı altında topluyor. Kitap, Doğu kültürünü ve Arap toplumunu sadece tek boyutlu bir kalıba sıkıştıran modern algıyı tamamen kırıyor. Karşımıza; aşkla yanan, haksızlığa isyan eden, sarhoş olan, felsefi sancılar çeken ve kısacası en saf haliyle "insan" olan bir medeniyetin sanatsal çığlığını çıkarıyor.
750 Yıllık Geniş Yelpaze:
İmruu'l-Kays’tan başlayıp er-Rundî’ye kadar uzanan yedi buçuk asırlık muazzam bir edebi dönüşüm sürecini başarıyla özetliyor.
Bağlamsal ve Ruhsal Rehber:
Şiirlerin sadece çevirileri verilmemiş; şairlerin kısa biyografileri ve şiirlerin yazılma hikayeleri de eklenerek edebi zemin güçlendirilmiş.
Usta İşi Çeviri Başarısı:
Mehmet Şayir, Arapça asıllarındaki redif, kafiye ve ölçü yapısını Türkçeye aslına en sadık ve ahenkli şekilde aktarmayı başarmış. Kitabın en etkileyici tarafı, sayfalar arasında gezinirken karşılaştığınız isimlerin zenginliği. Bir yanda İmâm Şâfiî’nin hikmetli dizeleri ve Hallâc-ı Mansûr’un mistik derinliği dururken, diğer yanda efsanevi aşık Mecnûn’un (Kays b. Mulevvah) hasret dolu haykırışları ve Mutenebbî’nin keskin hicivleri yankılanıyor.
Eser, 144 sayfa gibi kompakt bir hacme sahip olmasına rağmen, sunduğu tarihsel derinlikle adeta küçük bir kültürel rehber görevi üstleniyor. Şiirlerin arkasındaki yaşanmışlıkların, dönemin saray entrikalarının veya kişisel trajedilerin anlatılması, okuyucunun o mısralarla gerçek bir bağ kurmasını kolaylaştırıyor. Dilin sadeliği ve akıcılığı sayesinde, Orta Çağ’ın o ağır çöl atmosferi bugünün okuru için son derece anlaşılır ve yaşayan bir forma bürünüyor.
Eser,
Puan vermedi
Tarihin tozlu raflarına saklanmış bir kahramanın hikayesini okumak istersen senin için bu kitabı okudum...
Her köşesinde bir kahraman yatan aziz vatanımda böyle unutulmuş o kadar çok hikaye var ki... Hamit Çavuş onlardan bir tanesi... Gözünü kırpmadan cepheden cepheye dolaşmış, esir düşmüş kaçmış yine birliğine gidip savaşmaya devam etmiş. Sevdiğini arkada gözü yaşlı bırakan yiğit mert delikanlıların hepsi ülkenin her karışını kanlarıyla sulamış. Ne bir pişmanlık ne bir umutsuzluk. Açlığa, susuzluga esir kaldıklarında turlu işkencelere maruz kalsalar da bu vatanın tek bir karışından vazgecmemişler! Türk Damarı bu vazgeçmeyişin, inadın adını almış... Damarlarımızdaki kan ne Ermeni ne Rus ne de bir Yunan egemenliğine boyun eğmemiş...
İsmet Paşa'nın elinden madalyayı alırken aklına köyü, sevdiği Vesilesi gelmiş Hamit çavuşun o ana kadar en büyük sevdası vatan aşkıydı. ''Oysa ki herkes kendi sevdasında bir kahramandı." Hasret gittiği Vesilesine bir daha sarılamadı. Onun yokluğuna dayanamayıp hasta olmuştu Mezarında ağlarken bir dervişle karşılaştı Hamit çavuş yüreğini soğutacak o cümleyi derviştwn duydu. "Hayat hesapla değil nasiple yaşanır."
Tüyleri diken diken eden, okurken bir kez daha milli şuurla dolduran bir okumaydı. Kaleminize sağlık
Reklam
Aşk; travmalarımızı şiire çevirdiğimiz yerdir.
Aşk, travmalarımızı süslediğimiz en güzel yalandır; bu yüzden bazı vedalar kalbi değil, çocukluğu kırar. Tarık Tufan bu romanda şu soruyu soruyor: Sevdiğimiz kişiye mi bağlıyız, yoksa onun bizde dokunduğu eksikliğe mi?
Eski bir köşk, yaralı insanlar, kaybolan bir kadın ve geçmişin hayaletleri arasında dolaşırken anlıyoruz ki bazı aşklar kavuşamadığı için değil, insanı kendinden uzaklaştırdığı için acıtır.
Okuma serüvenim boyunca Firdevs’in gelgitlerine değil, Orhan’ın o gelgitleri kader gibi kabullenişine kızdım. Bir insanın sevmesi başka, kendine yapılan saygısızlığı aşk sanması başka şey. Orhan, Firdevs’i kaybetmekten öyle korkuyor ki önce kendini kaybediyor. Bazı aşklar insanı büyütmez; kendi değerinden vazgeçmeye ikna eder. Roman boyunca en çok bunu izlemek yordu beni: Bir kadının kararsızlığı değil, bir adamın kendi onurunu sessizce terk edişi…
Ahmet Hilmi Bey’e ve tamburuna değinmeden geçemem:
“Ölmeden önce ölün”
“Hangi yarın?”
Aşk nedametli bir mesele, üzerine ne kadar çok konuşulursa acizliğiniz o nispette ortaya çıkar. En iyisi susmak.”
Kitabın her Ahmet Hilmi Bey bölümüne denk gelince İnsan böyle birinin varlığına hasret çektiğini anlıyor sanki eksik parça Hilmizade çayıymış gibi..
Tüm huzurlu uykuya dalışları ve kabuslarını tevekkili değil Ahmet Hilmi Bey’in koltuğunda tamburu eşliğinde gördü.
Kitabı bitirdiğim şu dakikalarda aklımda şu soru var: Nerede bu Saklıkuyu? Beni de bir gün çağırır mı?
Merhaba Sevgili Kitapsever Dostlarım, bugün sizlere 
The Kitap Yayınları 'ndan yine çok güzel bir kitap olan Yağmurun Elli Adı'nı anlatacağım.
Kitabın konusu: Sekiz yaşında annesi tarafından terk edilen Noriko'nun hayatı, büyükannesinin evinin çatı katında adeta bir tutsaklık içinde geçer. Varlıklı ve saygın bir ailenin saklanması gereken sırrı olarak görülür çünkü annesi onu gayrimeşru olarak dünyaya getirmiştir. Küçük kız, sevgiye ve özgürlüğe hasret büyür.
Her şey, üvey ağabeyi Akira'nın hayatına girmesiyle değişir. Akira ile de görüşmesi yasaktır ama bu kardeş sevgisine engel olamazlar. Noriko ilk kez kendisini gören, koruyan ve seven birini bulur. Ancak kader onları acımasızca ayırır ve yeniden kavuşabilmek için yıllarca mücadele etmeleri gerekir.
Aile baskısı, dışlanma, önyargılar, yalnızlık ve özgürlük özlemi... Noriko'nun hikâyesi hepimizin kalbini acıtacak ve kadın olmanın zorluklarıyla bir kez daha karşı karşıya kalacağız.
"Bir insan, sırf var olduğu için cezalandırılabilir mi?"
The Kitap Yayınları
The Kitap Yayınları 'ndan yine çok güzel bir kitap olan Yağmurun Elli Adı'nı anlatacağım.
Kitabın konusu: Sekiz yaşında annesi tarafından terk edilen Noriko'nun hayatı, büyükannesinin evinin çatı katında adeta bir tutsaklık içinde geçer. Varlıklı ve saygın bir ailenin saklanması gereken sırrı olarak görülür çünkü annesi onu gayrimeşru olarak dünyaya getirmiştir. Küçük kız, sevgiye ve özgürlüğe hasret büyür.
Her şey, üvey ağabeyi Akira'nın hayatına girmesiyle değişir. Akira ile de görüşmesi yasaktır ama bu kardeş sevgisine engel olamazlar. Noriko ilk kez kendisini gören, koruyan ve seven birini bulur. Ancak kader onları acımasızca ayırır ve yeniden kavuşabilmek için yıllarca mücadele etmeleri gerekir.
Aile baskısı, dışlanma, önyargılar, yalnızlık ve özgürlük özlemi... Noriko'nun hikâyesi hepimizin kalbini acıtacak ve kadın olmanın zorluklarıyla bir kez daha karşı karşıya kalacağız.
"Bir insan, sırf var olduğu için cezalandırılabilir mi?"
The Kitap Yayınları
Bir mısrasına kitap yazılır mı? Ahmet Arif söz konusuysa yazılır. Hatta bazen bir tek dizesi, birçok romandan daha fazla şey anlatır insana.
Son günlerde Cem Karaca’nın sesinden “Ay Karanlık”ı defalarca dinledim. Hiç sıkılmadan, her seferinde başka bir yerinden etkilenerek. Sonra fark ettim ki aslında beni kendine çeken şarkı değilmiş; şarkının ardındaki şiirmiş. Meğer uzun zamandır Ahmet Arif’in dünyasına doğru yürüyormuşum.
Ahmet Arif’i okurken insan zaman duygusunu kaybediyor. Bir yandan binlerce yıllık bir ağıdın içinden konuşuyor gibi geliyor, bir yandan da bugün yanımızda oturup bizimle aynı dertleri paylaşabilecek kadar yakın. Şiirlerinde hem büyük bir sevda hem de büyük bir öfke var. Özellikle kendisini “az gelişmiş değil, sömürülmek için kasıtlı olarak geride bırakılmış bir ülkenin çocuğu” olarak tanımladığı röportajını okuduktan sonra bu öfkenin kaynağını daha iyi anladım. Onun şiirlerinde yalnızca bireysel acılar değil, bir coğrafyanın yaraları da yankılanıyor.
Beni en çok etkileyen yönlerinden biri ise kullandığı dil oldu. Ahmet Arif, unutulmaya yüz tutmuş sözcükleri şiirlerinin içine öyle ustalıkla yerleştiriyor ki yabancı gelen bir sözcük, anlamı öğrenildiğinde dizenin bütün yükünü omuzlarında taşıyor. Şairin de söylediği gibi, aynı şeyi daha sade anlatmak mümkün olabilir; fakat o zaman şiir, şiir olmaktan çıkar. Derinliğini, yoğunluğunu ve çarpıcılığını kaybeder.
Örneğin “Bir ben bileceğim oysa / ne âfât sevdim” derken kullandığı “âfât” sözcüğü yalnızca bir güzellik anlatmaz. İçinde felaketi, çaresizliği, karşı konulamaz bir çekimi de taşır. gibi. “Seni özledim” demiyor. “Özlemden zincirler eskittim” diyor. Hasreti somutlaştırıyor, demire dönüştürüyor, sonra onu bile aşındırıyor.İşte Ahmet Arif’in şiiri tam da burada güç kazanır; bir kelimeyle sayfalarca
Atları Da Vururlar
Klasik bir eser olduğu için aman aman duygu yoğunluğu barındırmıyor içerisinde, karakterlerin tam düşüncelerine ulaşamıyorsunuz. Çarpıcı da değil bir bunalımın eşiğinde hayatından hiç bir şey beklemeyen ve en önemlisi bir güneşe bir okyanusa heyecanlanmayan ama dans pistinde dans eden bir kadının tam tersi güneşe hasret bir adamın hikayesi .
Reklam
Reklam