+1
Bu kadar insan nasıl oluyor da aynı yere gitmek üzere anlaşıp bir araya geliyorlar, yola çıkıyorlar? Ne çabuk karar veriyorlar? Bizim karar vermemiz ne kadar uzun sürdü oysa. Bir iki kişi olsa neyse: yüzlerce binlerce kişi nasıl şaşırmadan doğru otobüslere binip istedikleri yere gidiyorlar? Neden oraya değil de şuraya gidiyorlar? Anlaşılmaz bir düzen bu. Ben nereye gideceğimi bilemiyorum mesela. Herkes sizin gibi olsaydı bu ülke şimdiye kadar kalkınmış olurdu efendimiz. Çok şeyler biliyorlar Olric, çok farklı şeyler biliyorlar. Kimi, pencerenin yanında oturmayı akıl ediyor, kimi ön tarafta yerim olsun diye diretiyor. Kimden ne zaman öğrendiler bu kadar bilgiyi? Bazısı sigara içiyor: öyle olur olmaz bir marka değil, kendi istediği sigaradan içiyor. Bazıları da, yol uzundur diye, bir sürü gazete, dergi alıyor otobüse binmeden önce. Gazete satanlar biliyorlar onların ne çeşit dergileri istediklerini; hemen koltuklarının altındaki yığından, kılıç çeker gibi çıkarıveriyorlar. Sen o dergilerin daha adını bile duymamışsın; şöyle ikiye katlayıp uzatıyorlar bir anda. Zehirlenmeden sigara içmek için ağızlıklar, saymak için tespihler satıyorlar; çakmağını dolduruyorlar, içine taş koyuyorlar. İhtiyaç sahipleri ve onlara ihtiyaçlarını temin için didinenler. Bu işler ne kadar uzak geliyor bize. Aralarındaki gizli bağı göremiyoruz. Sen tam, bu adam elindeki eşyayı kime satar, diye düşünmeye başlarken birden başka bir adam, beklenmedik bir adam elini kaldırıyor, ver bakalım bir tane, diyor. Yağmurlu havalarda ayakkabı boyacıları vapura binmiyor; herkes işini biliyor bizden başka. Ben bütün insanlara hayranım Olric.
En yakın dostumun babası cumartesi günü kalp krizi geçirmiş ve sonrasında anjiyo olmuş. 1 saat önce ziyaret ettim. O hastane kokusu, hastane ortamı öyle ağır ki; yarım saat zor durdum. Sanki tüm oda, tüm hastane bedenimi sıktı da nefesim kesildi gibi oldu. Tansiyonum düştü galiba, bayılacak gibi oldum.
O değil de; Allah tüm hasta ve hasta yakınlarının yardımcısı olsun. Şifa ve derman arayanların şifasını, dermanını hâlk etsin.
İlaç Kokusu
Son günlerde kitapların limanına sığındım. Bir kitap bitirip aynı gün içinde farklı bir kitaba başlıyorum. Okuduğum her kitabı benimseyip kitabın karakteri oluyorum. Yaşadığı günü, bulunduğu ortamı,
Yaşam nasıl da gözünü kırpmadan geçiyor. Şaka gibi geliyor ama seneye yolun yarısına gelmiş olacağım. Ben küçükken yolun yarısı büyük bir şeydi. Otuzlar cidden büyük gelirdi. Şu an bakıyorum da
Amerikalı gerilim ve semboloji dehası Dan Brown’ın 2013 yılında yayımlanan ve dünya çapında büyük yankı uyandıran "Cehennem" (Inferno) adlı eseri, sadece soluk soluğa bir kaçış ve kovalamaca romanı değil; sanatı, tarihi, felsefeyi, genetiği ve insanlığın en büyük varoluşsal tehdidi olan aşırı nüfus sorununu merkezine alan çok katmanlı bir entelektüel gerilim başyapıtıdır. Roman; Harvard Üniversitesi Semboloji Profesörü Robert Langdon’ın, Floransa’da bir hastane odasında geçmişe dair hiçbir şey hatırlamayarak, başından vurulmuş bir halde uyanmasıyla başlar. Langdon, cebinde bulduğu tekinsiz bir projektörün ardındaki sırları çözerken, kendini İtalyan edebiyatının babası Dante Alighieri’nin ölümsüz eseri "İlahi Komedya"nın ilk bölümü olan Cehennem (Inferno) tasvirleriyle örülmüş ölümcül bir bulmacanın tam ortasında bulur. Brown; dahi bir genetikçinin insanlığı yok olmaktan kurtarmak adına tasarladığı radikal ve ürkütücü bir biyolojik planın peşinde, okuyucuyu Floransa’nın gizli geçitlerinden Venedik’in görkemli saraylarına ve oradan da tarihin kalbi olan İstanbul’a, Ayasofya ve Yerebatan Sarnıcı’nın büyüleyici atmosferine taşır. Yazarın sanatsal detayları, tarihi şifreleri ve bilimsel gerçekleri kusursuz bir kurguyla harmanlayan o yüksek tempolu, görsel ve akıcı dili; bu eseri basit bir polisiye olmaktan çıkarıp, insanlığın geleceğini sorgulayan sarsıcı bir modern zaman distopyasına dönüştürür.
