Hatibe Atak
@hatibeeeee
11 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bildiğimiz üzere insanı evrendeki diğer bütün varlıklardan ayıran yani onun eşref-i mahlukât olarak tanımlanmasına sebebiyet veren özelliği ayırt etme gücüne sahip olması veya iradesinin olmasıdır. Fakat belli bir iradeye sahip olmak her zaman onu kullanabildiğimiz anlamını taşımaz. Belli bazı durumlarda insanlar kendi iradesini yok saymakta ve hayatına doğrudan etki etmesi muhtemel kararlarını bu şekilde alabilmektedir.
Aleksey İvanoviç de iradesini hayatının belli bir döneminde yok saymış ve gayet düzenli olan hayatını kısa sürede mahvederek mevcut şartların getirmiş olduğu zorluklarla yaşamıştır.
Karakterimiziin iradesini yok saydığı iki tutkusu vardı; Birincisi tabi ki de aşk, ikincisi ise kumar. Bu ikisi zaten hâli hazırda her şeyi alt üst etmek için gayet yeterli iken Aleksey İvanoviç’in hayatında güçlerini birleştirerek var oldular.
Polina’nın yani hikâyemizin aşk kısmını üstlenen hanımefendinin zor bir durumda kalması üzerine Aleksey İvanoviç onu kurtarmak adına kumara başvurur. Fakat her ne yaparsa yapsın o aşkı elde edemez. Kumarın onu şuursuzlaştırması bir yana bana göre kendisi gerektiğinde gururunu bile bir kenara bıraktığı aşkta da kaybedince kumarı bir yara bandı gibi kullandı. Ama hem kumar hem de aşk hayatında çok derin izler bırakan bitişik iki yara olarak kaldı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan mutluluk konusunu düşünmek zorunda olmasa yaşam ne kadar eğlenceli olurdu.
Uzak gelecek mi, yakın gelecek mi? Bana sorarsanız çok da uzak bir gelecek değil. Teknolojinin hızla geliştiği, yapay zekanın , bilimin ve insanın kendi zekâsının sınırsızlığını günden güne daha çok kullandığı dünyamızda bu kitapta anlatılanların yaşanabilmesi bence çok da uzak bir gelecek değil.
Hayatta sadece mutluluğun ve istikrarın önemli olduğu, bunları koruyabilmek için de ilâhi gücün bizim için hazırlamış olduğumuz senaryoya sürekli müdahale edildiğine tanık oluyoruz kitapta. Doğumdan hatta ve hatta döllenmeden başlayarak ölüme kadar olan süreçte insanların (cam şişelerin) tüm özellikleri laboratuvar ortamında kontrol altına alınmakta. Her şeyin sorunsuz ilerleyebilmesi için çok fazla çabalanıyor. Kulağa çok hoş geliyor değil mi? Ama okudukça iliklerinize kadar hissediyorsunuz mutluluğun bile yapay olması gerçekten hiç tat vermiyor. Bu derece kontrol altındayken mutlu olmak aslında pek bir şey ifade etmiyor.
Kendinizi mazoşist gibi hissedebilirsiniz ama acı çekmeden gelen mutluluktan veya istikrardan hoşnut kalmadığınızı fark edeceksiniz. Yapaylıktan sıkılıp organik duygulara kapınızı açacaksınız.
