Tuğba
@haticeetugba
Çiçekler açacağım , çiçekler açtıracağım.
sesinde bir mucize beklemenin heyecanı vardı. ah, kör olası umut, sen ne zaman kesildin ki?
Reklam
Düşmeseydik nasıl öğrenecektik, elimizden tutmayanları...
Bir düşüş, yalnızca yere çarpmanın acısı değildir; aynı zamanda kimlerin yanımızda durmadığını görmenin de keskin bir aynasıdır. Bazen hayat, bizi yere sererek öğretir en çıplak hakikatleri. O an, en yakınımız sandıklarımızın sessizliğine tanık oluruz; ellerimizi tutması gerekirken, geri çekilen parmaklara, kayıtsız gözlere...
Ve işte orada, acının tam ortasında doğar gerçek fark ediş: Düşüş, bir cezadan çok, bir derstir. İnsan, kimin taşıyıcı olmadığını, kimin yalnızca seyirci olduğunu, kiminse gizlice düşmemizi dilediğini anlar. Elimizi tutmayanlar, aslında bize en kıymetli şeyi bırakırlar: kendi gücümüzü. Çünkü insan, kimseden medet ummadığında, kendi elleriyle doğrulmayı öğrenir.
Demek ki düşmek, kayboluş değil; bir ayıklama, bir seçilimdir. O an, kimlerin aslında "yol" olmadığını, kimlerin yalnızca gölge gibi gelip geçtiğini öğreniriz. Ve biz, bir daha kimseye düşmeyelim diye, kendi içimizden yükselmeyi öğreniriz.
İşte bu yüzden düşüşler, kayıp değil; kendi kudretimize uyanışın ilk harfleridir.
Sonunda bu hazin hikâyede kimse kârlı çıkmadı.
