Yirmi beş yıl sürecek bir evlilik hayatında bu aşkın, bu sevdanın hep zirvelerde gezdiğine şahit oluruz.
Bu noktada edebiyatçılarımıza şöyle bir gönül koyma hakkımız var mı?
Eğer aşkı kaleme dökecektiyseniz; Leyla ile Mecnun'u değil, Kerem ile Aslı'yı değil, Ferhat ile Şirin'i değil, Mem ile Zin'i değil,Muhammed ile Hatice'yi yazmalıydınız.
Çünkü diğerlerinin aşkı hep kavuşmama üzerine kuruldu, belki birbirlerine kavuşsalar o aşk bitecek, o sevgi şarkılarının yerini, kavga ve gürültüler alacaktı. Ama gelin görün ki; Hatice validemiz ile Hz. Muhammed'in kurduğu yuva yirmi beş yıl sürecek ve hep aşk temeli üzerine doğrulacak, ilk günkü sevgi ve aşk hiç azalmadan devam edecek ve hatta biri vefat edip, diğeri kalınca, haneye birçok hanım girmesine rağmen, o günden sonra yaşanılacak on üç yıllık ömürde, Efendimiz (sas) hep "Haticem ahh Haticem! " diye inleyecek ve 'Allah bana Hatice' den daha hayırlısını vermedi:' diyerek, hep onu vefa ve minnet ile yad edecektir.
Hz. Hatice Validemiz ile ilgili okuduğum bilmem kaçıncı eser. Bilgi olarak bana bir yenisini katmasa da validemize karşı duyduğum muhabbete çok şey kattı. Bir çırpıda okudum. O kadar akıcı o kadar naifti ki ...
Yoruma bir Ş. Erbaş şiiri bırak, okumadan ölmemiş olalım!Şiir
Okuduğunuz ilk kitabı hatırlıyor musunuz?
Peki ya "ölmeden" okuyabileceğiniz son kitabı tahmin edebiliyor musunuz?
Her ölüm beklenmedik değil mi?
Her ölüm biraz ani, her ölüm biraz erken. Ama hayatın kaçınılmaz gerçeği.
Peki ya şairler öleceğini hisseder mi? Yaş 35, yolun yarısı eder diyen şair 46'sında gitmişken. "Bugün oturdum ölümü düşündüm, yirmi yaşında ve hayat bu kadar güzelken," diyen 
Ahmet Erhan 55'ini görmüşken... Zor değil mi tahmin etmek, ama insan yaş aldıkça ve yaşarken sevdiklerini yitirdikçe hissediyor olsa gerek...
"İnsanın en büyük trajedisi öleceğini bilerek yaşamaktır."
O kadar zordu ki okumak,
Birkaç dize okuyup ara verdim,
Birkaç sayfa okudum rafa kaldırdım.
Her incelememde kitabı yanımda tutarım, şu an nerede onu bile bilmiyorum.
Veda eder gibiydi şiirleri, ölüm kokar gibi, Haticesini arar, hâl hatır sorar gibi.
"Bir boşluk yontucusuyum senden sonra Hatice." "Büyümek nasıl bir incinme böyle..." İnsan en çok sevdiklerini yitirince büyüdüğünü anlıyor belki de. Ona kimse çocuk gibi hissettirmeyince. Ne diyordu Mustafa amca, "Haticem dünyadan göçeli 1918 gün oldu." youtu.be/JipV-J2TtbY?si=...
"Biliyor musunuz
Konuşarak geçmiyor."
Yarasaların Avlusunda, ne farklı bir kitap ismi değil mi? "Yarasalardan çıkan ses dalgaları bir nesneye çarptığında yansıyor. Yarasalar yansıyan sesi duyduklarında nesnenin yerini, büyüklüğünü ve hatta şeklini belirleyebiliyor." Yarasalar varlıklarını seslerine borçlular. Yönlerini ve çevrelerindeki besinleri bulmaları ancak yine o sesle mümkün oluyor. "Konuşarak geçmiyor," belki ama konuşarak hayatta kalıyorsun. Varlığını konuşarak sürdürebiliyorsun. Oysa ne çok içimize atıyoruz değil mi? Mezarlığa döndü içimiz, gömüp sık sık ziyaretine gittiğimiz. Ne diyordu Ayna grubunun bir şarkısında: "Haykırıp dağlara taşlara,
Ahmet Erhan 55'ini görmüşken... Zor değil mi tahmin etmek, ama insan yaş aldıkça ve yaşarken sevdiklerini yitirdikçe hissediyor olsa gerek...
"İnsanın en büyük trajedisi öleceğini bilerek yaşamaktır."
O kadar zordu ki okumak,
Birkaç dize okuyup ara verdim,
Birkaç sayfa okudum rafa kaldırdım.
Her incelememde kitabı yanımda tutarım, şu an nerede onu bile bilmiyorum.
Veda eder gibiydi şiirleri, ölüm kokar gibi, Haticesini arar, hâl hatır sorar gibi.
"Bir boşluk yontucusuyum senden sonra Hatice." "Büyümek nasıl bir incinme böyle..." İnsan en çok sevdiklerini yitirince büyüdüğünü anlıyor belki de. Ona kimse çocuk gibi hissettirmeyince. Ne diyordu Mustafa amca, "Haticem dünyadan göçeli 1918 gün oldu." youtu.be/JipV-J2TtbY?si=...
"Biliyor musunuz
Konuşarak geçmiyor."
Yarasaların Avlusunda, ne farklı bir kitap ismi değil mi? "Yarasalardan çıkan ses dalgaları bir nesneye çarptığında yansıyor. Yarasalar yansıyan sesi duyduklarında nesnenin yerini, büyüklüğünü ve hatta şeklini belirleyebiliyor." Yarasalar varlıklarını seslerine borçlular. Yönlerini ve çevrelerindeki besinleri bulmaları ancak yine o sesle mümkün oluyor. "Konuşarak geçmiyor," belki ama konuşarak hayatta kalıyorsun. Varlığını konuşarak sürdürebiliyorsun. Oysa ne çok içimize atıyoruz değil mi? Mezarlığa döndü içimiz, gömüp sık sık ziyaretine gittiğimiz. Ne diyordu Ayna grubunun bir şarkısında: "Haykırıp dağlara taşlara,
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
#Spoiler İçerir#
“Peygamber Efendimiz buyurdu ki: Ben onun sevgisiyle rızıklandırıldım.”
“Ey Âişe! Ben en çok Haticeyi seviyorum. Seven sevdiklerinin sevdiğini de sever.”
“Mekkeli müşriklerin Müslümanlara uyguladığı boykot günlerinde Peygamber Efendimiz Hz. Hatice’ye şöyle buyurmuş: İyi ki varsın ey Haticem! Sen olmasaydın ben bunca zorluğa nasıl katlanırdım.”
Kitap, isminden de anlaşıldığı üzere Peygamber Efendimizin ilk eşi olan Hz. Hatice validemizden, onun hayatından ve Peygamber Efendimize nasıl bir yol arkadaşı olduğundan bahsediyor. Yazar kitapta Hz. Hatice validemizin Şahsiyetinin dört temel unsuru olduğuna vurgu yapmış bunlar: Edep, Sadakat, Fedakârlık ve Vefa. Günümüzde ihtiyaç duyduğumuz en önemli dört unsur. Saadetimize vesile olacak dört güzel haslet. Tabii ki kitapta Hz. Hatice validemizin bu güzel hasletlerinin yanı sıra örnek alacağımız birçok davranışına tanık oluyoruz.
Hz. Hatice peygamberimizin ilk eşi ve ilk yoldaşıdır. Hz. Peygamberin evine ikisi erkek dördü kız toplam altı evlat hediye etmiştir. Peygamberimizin lisanı ile cennetle müjdelenen ilk kişidir. Kitap Hz. Hatice’yle ilgili bu gibi bilgilerin yanında Peygamberimizle olan İlişkisi, davranışları ve müminlerin çıkaracağı birçok dersi barındırır.
Kitap tahlili ve yorumu için link profilde.
Bir parçanın bam telime dokunmasına izin vermezsem eğer, kelimeler ahenkle dökülemez gönlümden. Hangi parçanın yorumuma eşlik edeceğini de merakla beklerim kitabın bitimine yakın. Beni o parçaya götüren şeyin ise anlamlı olduğuna inanır ve bundan büyük keyif alırım. Neşet Ertaş ustayı saygıyla selamlarım , “Yolcu” gibi bir türküyü yazıp da seslendirdiği için. Bana da bu türkü ile şu yorumu yaptıran Allah a kocaman şükür edip yorumuma geçeyim.
Öyle çok tesadüf var ki varlığından bi haber olduğumuz. Bazılarının farkına varabildiğimizde ne büyük şaşkınlık yaşarız. O tesadüfü yaratanın büyüklüğünü idrak etmeyi ihmal ederek tabi. Bir küçük söz, bir rastlantı, değiştiriverdiğimiz yol, gelen, giden, olan boşa değildir elbet, bir yaprağın bile sebepsiz kımıldamadığı şu dünya düzeninde.
Hepimizin bakışı farklıdır, düşünüşü, hissedişi, görüp de anlam çıkarışı ve o anlamın üzerimizde bıraktığı etki.. Bu yüzden kiminde fırtınalar koparan bişey, kiminin ruhuna teğet geçiverir. Bakması ve bulması lazım her insanın, yüreğine tesir edecek şey ne ise. Bulanlar arayanlardır. Arayanlar ise isteyenler. Mucizeleri mümkün kılana inancını yüreğine , gücünü ise yoluna katarak arayanlar… Anlam aramadan, varlığını sorgulamadan, bir neden bulmadan ve o nedene tutunmadan yaşanır mı hiç ömür dediğin? Varlığımız yolculuk olsun kalbimize. Ve güzellikle yürünsün yol…
Kitaba gelecek olursam, bir kapak kızının resmî , iki farklı insanı bambaşka yolculuğa çıkarıyor. Ve bu iki insanı aynı trende, aynı vagonda rast getiriyor. Kapak kızının hayatıyla başlayan sohbet , kendileri üzerine düşünmelerini sağlıyor. Düşündükleri onları nereye götürür bilinmez ama bizim de payımıza sorular ve cevaplar düşmüştür elbet. Serinin ilk kitabı olan “Kapak kızı” ndan sonra diğer iki kitabı da okuduğumda daha
Nasıl bir kafa yapısı, inanılmaz. Bu kadar olay, bağlantı... Diğerlerini okumak için sabırsızlanıyorum.
•
Dizisi olsa da izlesek
Haticem çok üzüldüm sana
9/10
2020 22. kitabı
Aşk demek MUHAMMED(s.a.v) demek. O ne mübarek bir sevgi o ne pak naif biridir. Onun tek sözü durdurur göz yaşlarını gülümsetir dudakları. Aşk leyla ile mecnun değil MUHAMMED(s.a.v)'HATİCE(r.anha)'nındır. Onlar kavuşamadılar aşk dediler eğer kavuşsaydılar hır gür. Ama onların öyle değil 25 yıl büyük aşkla yaşadılar haticem derdi Muhammed resulümüz ne çok severdi o benim için en büyük hayırdır derdi. Ben de bu aşka aşık oldum tutuldum ben bu aşkı sevdim.pak ve temiz büyük saygı büyük şefkat.
O Hatice-i Kübra idi iffetli tertemiz o dönem ki pespaye dönemi iffetsizlik hayyasızlık göz önünde ama o öyle değildi iffetli idi o ki bütün malı bütün müşriklere eşit idi büyük bir servet ama hepsini Rabbi için hayır için dağıtı mal mülk değildi onun için mühim olan mühim olanki imanı Rabb'i ve Muhammed'iydi. Ahhh ne büyük bir saadettir bunlar onun için şimdi cennetin en güzel yerinde yer edindi kendine imanı ile büyük sevgisi ile ne çok sevdik seni Hz. Hatice-i Kübra.