Hatice Oflaz
@haticeoflaz
6 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Yoksul insanlar doğuştan kaprisli olur.
Sayfa 111
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazen hüzünlü gökte
Parlayan aya bakarım
Ve ay, usulca,
Şefkatle der ki bana,
Elbet bir gün kavuşacaksınız.
Sayfa 246
İnsan affedince her şeyi unutur. Ama sadece unutursa çoğu zaman sonradan o şeyler tekrar su yüzüne çıkar.
Sayfa 125
Hasret
"Seninle sekiz yüz elli bin kilometre boyunca hiç durmadan laflamak isterdim"
"Benzinimiz yeter mi ki?"
Sayfa 157
Oysa bu kadar dökülüp saçılmak, bu kadar açılmak için ancak ölüme yakın olmak lazımdır. Bu kadar cesur olmak için de kavuşma ümidinin kalmaması. Ben işte bu haldeyim.
Sayfa 393
