Yeter temiz gönüllerin bizi anması…
Toprak ana uyuturken koynunda bizi
Yarınkiler biçecektir ektiğimizi,
Yeşermesi ektiğimiz tohumun haktır,
İşte o gün ruhlarımız şad olacaktır!
Doğup ölmek… Millet için bunlar bir hızdır.
Toprak bizim beşiğimiz, mezarımızdır.
Toprak bizim anamızdır… insan yasına
Kapılarak nasıl söver öz anasına?
Tasa mıdır yakarsa bir kurşun kalbimizi?
Ne çıkar süngülerle delinse bağrımız?
Bu kurşunlar,süngüler öldürmezler bizi.
Belki diner onlarla ezeli kalb ağrımız.
Günümüzde bir hasret parlayarak, düşünce
Toprak ana elbette bize açar kolunu.
Onun kadar düşünmez bizi hiçbir düşünce,
Kendi koynunda saklar can veren oğlunu.
Yurt ve şeref uğruna sen seril de toprağa
Varsın hiçbir dudakta anılmasın er adın!
…