Saç ÖrgüsüDuygu ve Düşünce
“Eserimi büyük bir ruh ağı gibi, birbirlerine saçlarıyla bağlanan o kadınlara ithaf ediyorum. Seven, doğuran, ümit eden, Binlerce defa düşüp yeniden ayağa kalkan, Eğilen ancak yenik düşmeyen kadınlara. Onların savaşını biliyorum, Göz yaşları ve sevinçlerini paylaşıyorum. Her biri biraz ben.”
Üç kadın, üç hayat, üç kıta… tek bir talep:Özgürlük
hepimiz biraz deliyiz
Bu incelemeye biraz geç kalmış gibi hissediyorum cunku genelde kitabi okudgum gibi yazardım incelemeyi ama alıntı eklemekten şimdiye kaldi.Kitapta kesinlikle harika alıntılar vardi hangisini paylasacagimi secemedim.
Her neyse kitabi anlatacak olursam kitap Ruth'un kız kardeşi için nedensizce endişelenmesi ve bu endisesini gidermek icin çocukluk arkadaşı Miss Marple'i kiz kardeşinin yaşadığı Sonygates'e gondermesiyle başlıyor.
Bahsedilen kiz kardeş Carrie Louise biraz fazla İdealist,kocası da böyle olduğu için tahmin edin Sonygates'te bunların neyi var?Neyi olacak.Genç yaşta suca suruklenenler için bir islah evi.Yani bildiğiniz tımarhane artı yetimhane artı okul artı vakıf birleşimi bir şey.200 tane suclu cocukla yan yana yasadiginiz dusunun.
Her neyse Marple buryaa geldiginde pek bir sorun gorwmiyor.Yani bir dunya deli ile ayni masada yemek yedigini saymazsak.Yani cidden herkes kacikti kitapta.Cinayet hemen islenmiyor,baya bir atmosfere alsinca oluyor.Cinayeti anlatmayacağım,kendiniz yaşayın istiyorum okuyarak.
Bu kitaba gerçekten kalbimi bıraktım.Çok mukemmel otesi bir kitapti.Gerek karakterler,gerek olay orgusu,gerek alıntılar(birçoğunu paylaştım)Katil kirk yıl düşünsem aklıma gelmeyecek biriydi.Her sayfada ayrı ters kose oldum.Ayrıca 213 beni mahvetti,gozlere toz kaçtı
Kitap ile ilgili en tatlı bulduğum şeye gelecek olursak(bunu soylemeden edemeyeceğim.)Mufettis Curry'nin birini sorgularken kağıda kedi cizmesiydi.Tatli komasina girdim resmen.Yani kaç yaşında adam kucuk çocuk gibi kedi karaliyor.Çok tatlı,çok tatlı,çok tatlı.YERİM SENİ MUFETTİSCİK.
Bu kitapta en sevdiğim çifti soylemek istiyorum.ALEX VE GİNA YANİ.Aslında çift bile değiller.Gina evli ve hiç belli etmese de(ona asilan herkesle çok samimi)kocasını seviyormuş(!)Alex de oyle iste ya.Benim kucuk
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bazı romanlar büyük olaylar anlatmaz; birkaç evin, birkaç insanın ve dar bir avlunun içine sığdırdığı hayatlarla insanı derinden sarsar. Orhan Kemal'in Evlerden Biri adlı romanı da tam olarak böyle bir eser. İlk bakışta sıradan insanların gündelik yaşamlarını anlatıyormuş gibi görünse de sayfalar ilerledikçe, insanın içindeki yalnızlığı, umutlarını ve çaresizliğini bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyor.
Orhan Kemal'in en büyük başarısı, kahramanlarını ne tamamen iyi ne de tamamen kötü göstermesidir. Romandaki herkes kendi yaralarıyla, hayalleriyle ve korkularıyla yaşayan gerçek insanlar gibidir. Bu nedenle kitabı okurken karakterleri yargılamak yerine onları anlamaya çalışıyor, hatta bazen kendinizi onların yerine koyarken buluyorsunuz.
Evlerden Biri, yalnızca bir aile hikâyesi değildir. Aynı zamanda insanların "yuva" dediği şeyin bazen nasıl bir sığınağa, bazen de görünmez bir hapishaneye dönüşebildiğini anlatır. Kapalı kapıların ardında biriken kırgınlıklar, söylenemeyen sözler ve ertelenen mutluluklar romanın her satırına sinmiştir.
Orhan Kemal'in sade ve akıcı dili, romanın en güçlü yanlarından biri. Gösterişli cümlelere ihtiyaç duymadan insan ruhunun derinliklerine inmeyi başarıyor. Bu yüzden kitap, yıllar önce yazılmış olmasına rağmen bugün de güncelliğini koruyor. Çünkü değişen zamanlara rağmen insanların özlemleri, korkuları ve sevilme ihtiyaçları pek değişmiyor.
Evlerden Biri, bana bazen en büyük fırtınaların kalabalık sokaklarda değil, aynı avluyu paylaşan birkaç evin içinde koptuğunu düşündürdü. Romanı bitirdiğimde aklımda kalan şey olaylardan çok, o insanların sessizce taşıdığı hayat yükü oldu. İşte bu yüzden Evlerden Biri, yalnızca okunan değil, uzun süre insanın içinde yaşamaya devam eden romanlardan biri.
Puan vermedi
Yaşamak ’ta: İhtiyar, Öküzü Fugui’ye tarlayı sürerken nispetle farklı öküzlerin daha iyi çalıştığını söyler. Çünkü tek başına tarlayı sürdüğünü anlarsa üzülür, gücü azalır. Yanında başkaları var sanınca daha çok çalışır.
Bizler de öyle değil miyiz? Yalnızlığımızı gizlemek için kulağımıza hep daha iyilerinin isimleri fısıldanır.
Hayat, bize başkalarının daha iyisini hatırlatarak yalnızlığımızı örten bir tarla. Biz, başkalarının isimleriyle kandırılan bezgin Fugui.
Herkes Anna Karenina'yı bitirdiğinde ya Anna'nın trajedisine ağlar ya da Vronski'ye öfkelenir. Ama gelin bugün madalyonun diğer yüzünü, yani madalyonun en dürüst yüzünü konuşalım.
Anna, dışarıdan bakıldığında her şeye sahip bir kadının, sadece kendi hislerini ve bencilce dürtülerini merkeze alarak, yaşadığı tutkunun bedelini ödemek istemeyen, işler sarpa sardığında ise hep çevresini suçlayıp "sıvı yağ gibi üste çıkmaya" çalışan bir karakter. Ama hayatın çok net bir kuralı var: Mutsuz bırakılan bir yüreğin üzerine asla kalıcı bir mutluluk inşa edilemez.
Tolstoy ise bize sütten çıkmış ak kaşık bir kurban sunmuyor; bencil, kıskanç ve kendi felaketini kendi elleriyle hazırlayan çok gerçekçi bir insan bırakıyor avuçlarımıza.
Peki romandaki gerçek kazanan kim? Tabii ki pırıltılı salonlardan uzak, taşrada birbirini sabırla, saygıyla büyüten Levin ve Kiti. Onların ilişkisi bize zamansız bir hayat dersi veriyor: Emek vermediğin hiçbir şeyin kıymeti olmaz. Anlık hevesler sabun köpüğü gibi sönerken, iniş çıkışları doğru iletişimle göğüsleyenler kalıcı bir limana ulaşıyor.
Pişmanlıkların Kıyısında Bir Gece Yarısı Kütüphanesi1000Kitap
"Yaşamadığımız hayatların pişmanlığıyla yaşarken, elimizdeki tek hayatı kaçırıyor olabilir miyiz?"
Merhaba kitap dostları, sıradaki durağımıza, yani ihtimallerin dehlizlerine açılan Gece Yarısı Kütüphanesine hoş geldiniz!
Bu sefer sizleri ekrandan tek bir admin olarak, biraz mahcup bir tebessümle karşılıyorum. Çünkü itiraf etmeliyim ki, bu kitabı okuma konusunda diğer adminimizin biraz gerisinde kaldım. Ama olsun; bazen bir kitabı sadece okumuş olmak için değil, hayatımızın tam da ona ihtiyaç duyduğu o doğru saniyede okumak gerekir ya, benimki de tam olarak öyle bir serüven oldu. Geç de olsa aynı sayfalarda buluşabilmiş olmanın mutluluğuyla bu yolculuğu sizinle paylaşmak için sabırsızlanıyorum.
Aslında kitabın adını uzun zamandır her yerde sıkça duyuyordum. Fakat geçtiğimiz yaz akşamlarından birinde, kendimi derin bir içsel sorgulamanın ortasında bulmuştum. Tam da kitabımızın baş karakteri Nora Seed gibi, geçmişte aldığım kararların, seçtiğim yolların ağır pişmanlığına düştüğüm; hatta belki de onunkinden çok daha kabarık, kalın kaplı bir Pişmanlıklar Kitabına sahip olduğumu hissettiğim bir andı. İşte tam o anda, hayatımda çok değer verdiğim, ruhumu iyi tanıyan insanlardan biri bana dönüp kitabın kalbini oluşturan o tılsımlı soruyu sordu: ”Başka bir hayatı yaşıyor olsaydın, onun istediğin gibi kusursuz geçeceğinden nasıl emin olabiliyorsun?” Ve ardından okumam için bana bu kitabı tavsiye etti.
Bunun üzerinden biraz zaman geçtikten sonra diğer adminimiz de ”Hâlâ okumadın mı?” diye beni tatlı tatlı teşvik ettiğinde, nihayet kitapla buluşma kararı aldım. Ve şunu büyük bir samimiyetle söyleyebilirim: Okumak için bu kadar geç kaldığıma öyle pişman oldum ki, kendi hayali Pişmanlıklar Kitabı’ma bir madde daha eklemiş oldum!
Matt Haig'in kurduğu o