Deniz Kurdu – Jack London
Deniz Kurdu, benim için sadece denizde geçen bir macera romanı olmadı. Asıl etkileyici olan, birbirinden tamamen farklı dünya görüşlerine sahip karakterlerin çatışmasını okumaktı. Jack London, aksiyonun yanında insanın doğası, güç, ahlak ve yaşamın anlamı üzerine de düşündüren bir hikâye kurmuş.
Kitabın en dikkat çekici karakteri hiç şüphesiz Kaptan Wolf Larsen. Onu tek kelimeyle iyi ya da kötü diye tanımlamak mümkün değil. Son derece zeki, güçlü ve karizmatik ama aynı zamanda acımasız biri. Onun hayata bakış açısı zaman zaman insanı etkiliyor, zaman zaman da rahatsız ediyor. Bu çelişki karakteri çok gerçekçi kılmış.
Van Weyden ise Larsen’in tam karşısında duruyor. Kitap boyunca sadece denizle değil, kendi düşünceleriyle de mücadele ediyor. İki karakter arasındaki diyaloglar benim için romanın en güçlü kısmıydı. Bazen olaylardan çok bu konuşmaları okumak daha heyecan vericiydi.
Deniz tasvirleri de oldukça başarılıydı. Fırtınalar, gemideki yaşam ve zorlu şartlar öyle canlı anlatılmış ki kendimi zaman zaman geminin güvertesinde hissettim. Ama bence kitabın asıl gücü maceradan çok, karakterlerin psikolojik derinliğinde yatıyor.
Romanın tek zorlayıcı tarafı bazı felsefi tartışmaların uzun sürmesiydi. Yer yer tempo düşüyor gibi hissettim ama bu bölümler karakterleri anlamak açısından önemliydi. Sabırla okunduğunda kitabın vermek istediği düşünceler daha net ortaya çıkıyor.
Deniz Kurdu, bana gücün tek başına insanı değerli yapmadığını, zekânın ise vicdan olmadan eksik kaldığını düşündürdü. Aynı zamanda insanın en büyük savaşının bazen doğayla değil, kendi fikirleriyle olduğunu da gösteriyor.
Bittiğinde aklımda denizden çok Wolf Larsen karakteri kaldı. Kolay unutulacak bir karakter değil. Hem hayranlık uyandırıyor hem de insanı huzursuz
Gemiden Düşen Adam adından da anlaşılacağı gibi bir yolcu gemisinden denize düşen bir adamın hikâyesini anlatıyor. Başkarakter Henry Preston Standish, gecenin bir yarısı gemiden denize düştüğünde hayatta kalma mücadelesi verirken bir yandan da geçmişini, hayatını ve insan ilişkilerini sorgulamaya başlıyor. İlk bakışta oldukça basit görünen bu olay, yazarın anlatımı sayesinde insan doğasına, yalnızlığa ve varoluşa dair düşündüren bir hikâyeye dönüşüyor.
Kitaba başlarken açıkçası çok büyük bir beklentim yoktu. 
Herbert Clyde Lewis daha önce okumadığım, hatta adını ilk kez duyduğum bir yazardı. Bu yüzden kitap hakkında neredeyse hiçbir fikrim olmadan okumaya başladım. Hatta ilk sayfalarda kendi kendime "Bir insanın gemiden düşmesini ne kadar anlatabilir ki?" diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Fakat kitap ilerledikçe bu düşüncem tamamen değişti.
Yazar, aslında oldukça basit görünen bir olayı son derece etkileyici bir şekilde ele almış. Büyük olaylara, karmaşık kurgulara ya da şaşırtıcı sürprizlere ihtiyaç duymadan okuyucunun ilgisini canlı tutmayı başarıyor. Üstelik bunu çok sade, akıcı ve gösterişsiz bir dille yapıyor. Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri de buydu. Anlatımındaki yalınlık hikâyenin etkisini azaltmak yerine daha da güçlendirmiş.
Roman boyunca yalnızlık hissi, insanın kendi hayatıyla yüzleşmesi ve çaresizlik duygusu çok başarılı aktarılıyor. Bir adamın denizin ortasında yaşadığı fiziksel mücadelenin yanında zihinsel yolculuğunu da okuyoruz. Bu nedenle kitap sadece bir hayatta kalma hikâyesi olmaktan çıkıp insanın kendisiyle hesaplaşmasına dönüşüyor.
Bence Gemiden Düşen Adam, edebiyat dünyasında hak ettiği kadar konuşulmayan, köşede kalmış değerli kitaplardan biri. Okuduğum için gerçekten mutlu olduğum eserlerden biri oldu. Bazen çok büyük beklentilerle başladığımız kitaplar
Hiç baş kahramanı kurt köpek olan bir kitap okudunuz mu?
Çok sevdiğim bir kitap oldu ilk olarak herkese tavsiye ederek başlamak istiyorum. Jack London'ın ilk okuduğum kitabı Adem'den önce idi orda ki dilini ve akıcılığını beğenince diğer kitaplarını da okumaya karar verdim. Tabiki Beyaz Diş'i çok daha beğendim.
Beyaz Diş bir kurt ve köpeğin yavrusu yani bir kurt köpek. Kitap önce anne ve babasından başlıyor anlatıma sonra Beyaz Diş'in doğumu, eniklik yılları, vahşi doğaya ilk atılışı, ilk avlanışı, ilk insanla tanışması, nasıl sahiplenildiği, nasıl bir arena köpeğine dönüştürüldüğü, nasıl kızak köpeği olduğu gibi pek çok şey anlatıyor. Bu hikayeleri kesinlikle kitabın betimleme ve anlatım tarzıyla okumalısınız. Kitapta en çok hoşuma giden şey tanrı bakış açısıyla anlatılmasına rağmen kitapta baş karakterimiz Beyaz Diş'in duyguları, hissettikleri, iç güdüleri sanki Beyaz Diş'in ağzından yazılmışçasına ön plandaydı ve ben en çok bu kısmı sevdim. Baş kahramanı bir kurt köpek olan bir hikayeyi okumak aşırı keyifliydi onun tüm yaşadıklarına birebir empati duyabildiğiniz sanki bir insanmış gibi onu anlayabildiğiniz bir anlatım benimsenmişti. Jack London bir evrimci, elbette bu kitabında da evrime dair nüanslar buluyorsunuz ama bu kitabın akıcılığını bozmuyor. Benim gibi geç kalmayın okumaya, keyifli okumalar
Kusursuzca Kusurlu serisinin üçüncü kitabı Saklı Gerçekler’i de bitirdim.
Bu seriye başlarken normalde okumaya alışık olduğum türden çok uzak bir yere girdiğimi düşünüyordum. İlk kitapta biraz şaşırdım, ikinci kitapta serinin havasına alışmaya başladım. Üçüncü kitapta ise artık Neva Altaj’dan ne beklemem gerektiğini daha iyi biliyordum: hızlı akan, karanlık atmosferli, romantik gerilimi yüksek, mafyatik drama.
Saklı Gerçekler, Angelina ve Sergei’nin hikayesi. Sergei’yi önceki kitaplardan beri merak ediyordum. Serinin içinde daha dengesiz, daha karanlık ve daha dikkat çeken bir enerjisi vardı. Bu kitapta da karakter olarak ilgimi çekti. Özellikle geçmişinden taşıdığı ağırlık, öfke patlamaları ve kontrolünü kaybetme hali kitabın en dikkat çekici taraflarından biriydi bence. Ama tam da bu yüzden beklentim daha yüksekti.
Sergei karakteri daha güçlü işlenebilirdi. Onun neden böyle biri olduğunu, geçmişinin onu nasıl bu hale getirdiğini, içindeki o karanlığın nereden beslendiğini daha detaylı okumak isterdim. Kitap bu kapıyı aralıyor ama benim istediğim kadar içeri girmiyor. Bence karakterin potansiyeli vardı, sadece biraz hızlı geçilmiş gibi hissettirdi.
Angelina tarafında da benzer bir eksiklik yaşadım. Onun içinde bulunduğu durum, korkuları ve hayatta kalma çabası hikayenin önemli bir parçası ama karakter olarak beni tamamen yakalayamadı. Sergei gibi yoğun bir karakterin karşısında daha güçlü, daha akılda kalıcı bir kadın karakter okumak isterdim. Bu yüzden ikilinin arasındaki çekimi yer yer hissetsem de duygusal bağ tarafı beni tam olarak ikna etmedi.
Kitabın akıcılığına laf edemem. Neva Altaj’ın bu seride en iyi yaptığı şeylerden biri bu zaten. Sayfalar hızlı ilerliyor, olaylar bekletmeden akıyor ve kitap kendini okutuyor. Fakat bu kitapta bazı şeylerin fazla hızlı
Kalk Yerine Yat, Şermin Yaşar’ın kalemini seviyorsanız sizi yine tanıdık bir yerden yakalayacak öykü kitaplarından biri.
Bu kitapta büyük büyük olaylar, uzak hayatlar ya da abartılı dramlar yok. Daha çok yanımızdan geçip giden, belki apartmanımızda yaşayan, belki akrabamız olan, belki de bir yerde oturup konuşsak hikayesini dinleyeceğimiz insanların halleri var. Şermin Yaşar’ın sevdiğim tarafı da bu zaten; sıradan görünen insanlardan sıradan olmayan duygular çıkarabiliyor.
Kalk Yerine Yat, 12 öyküden oluşuyor. Her öyküde başka bir insanın hayatına kısa bir süreliğine misafir oluyorsunuz. Kimi zaman içten içe gülümseten, kimi zaman da insanın boğazına küçük bir düğüm bırakan hikayeler bunlar. Öyle büyük cümlelerle değil, daha çok günlük hayatın içinden gelen bir dille anlatılmış. Bu yüzden okurken “ben bunu tanıyorum” hissi sık sık geliyor.
Kitabın adını çok sevdim. “Kalk yerine yat” cümlesinde çocukluktan kalma bir ses var. Güven veren, üstünü örten, nereye ait olduğunu hatırlatan bir ses. Kitabın öykülerinde de biraz bu his var bence. Hayatta yanlış yerde kalmış, yorulmuş, kendi yerini arayan insanların hikayelerini okuyorsunuz. Bazen insan gerçekten de sadece yorulduğu için değil, ait olmadığı yerde kaldığı için de uyuyamıyor.
Şermin Yaşar’ın dili sade ama etkili. Bazı cümleler çok basit görünüyor ama gelip insanın içinde bir yere oturuyor. Fazla süslemiyor, duyguyu gözümüze sokmuyor, karakterlerini de acındırarak anlatmıyor. Bu bence kitabın en güçlü taraflarından biri. Çünkü anlatılan insanlar gerçek hayata yakın duruyor. Eksikleriyle, tuhaflıklarıyla, yalnızlıklarıyla, küçük beklentileriyle ve bazen de suskunluklarıyla varlar.
Öykü kitaplarında en sevdiğim şey, kısa bir metnin insanı uzun uzun düşündürebilmesi. Kalk Yerine Yat’ta da bunu hissettim. Bazı
Bir Cihan Kafes, İclal Aydın’ın kalemini neden sevdiğimi bana yeniden hatırlatan kitaplardan biri oldu.
İclal Aydın’ın hikayelerinde en sevdiğim taraf, büyük olayları bağırarak anlatmaması. Daha çok insanın içine birikenleri, susulanları, kuşaktan kuşağa taşınan kırgınlıkları ve özellikle kadınların hayatında görünmez gibi duran ama aslında her şeyi belirleyen yükleri anlatıyor. Bir Cihan Kafes de tam olarak böyle bir kitaptı benim için.
Kitap Samire, Yaşar ve Lorin üzerinden üç kuşak kadının hikayesini anlatıyor. Farklı zamanlarda, farklı şartlarda yaşayan ama birbirinin kaderine bir yerden bağlanan üç kadın… Okurken en çok bunu düşündüm: Bazen insan sadece kendi hayatını yaşamıyor. Annesinden, anneannesinden, ailesinden, evin içindeki suskunluklardan, geçmişte verilmiş kararlardan da payına bir şeyler düşüyor.
Bir Cihan Kafes’te kadınların hayatına çizilen sınırlar, istemedikleri halde kabullenmek zorunda kaldıkları şeyler, sevgisizlik, korku, yalnızlık ve yanlış yerlerde aranan mutluluk çok güçlü anlatılmıştı. İclal Aydın bu duyguları öyle tanıdık bir yerden yazıyor ki bazı satırlarda karakterlere kızarken, bazı satırlarda onları anlamaya başlıyorsunuz.
Kitabın adını da çok anlamlı buldum. Çünkü bazen insanın kafesi dışarıdan kilitli gibi görünür ama asıl zor olan, kapı açık olsa bile çıkmaya cesaret edememektir. Samire’nin, Yaşar’ın ve Lorin’in hikayelerinde de bunu hissettim. Her birinin ayrı bir kırgınlığı, ayrı bir arayışı, ayrı bir eksikliği vardı. Kimisi sevgiyi yanlış yerde arıyor, kimisi hayata küsmüş gibi yaşıyor, kimisi de geçmişin gölgesinden çıkmaya çalışıyor.
İclal Aydın’ın dili yine çok akıcıydı. Sade ama duygusu olan bir anlatımı var. Cümleleri fazla süslemiyor ama bazen çok basit görünen bir cümle insanın içine oturabiliyor. Ben bu tarafını
