Hazal
@hazalrsln
20 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
...çünkü kadındım, attığım her adımda çiçeklerle arınırdım, sular arındırırdı beni kadın olduğum, kadın doğduğum için. Gücümüzü hiçbir şey değiştiremez, yaşamın bize sunduğu kuvvet muhteşemdir.
Bizler kendimize sırrız. Zihnimizin nasıl çalıştığına dair en ufak bir fikrimiz yok.
Âşık olduktan sonra bizi yöneten, bizden daha büyük bir şey olduğunu düşünmeden edemiyorsun. Tam olarak biz olmayan. İçimizde yaşayan, içimize hapsolmuş, bize yardım etmeye ya da canımızı okumaya her an hazır bir şey.
Ölmek nasıl bir ansa yaşamak da bir an. Gözlerini kapar ve bütün gereksiz korkuların çözülüp gitmesine izin verirsin. Sonra korkudan muaf olan bu yeni varoluş halinde kendine sorarsın: Ben kimim? Şüpheler olmadan yaşayabilseydim neler yapardım? Haksızlığa uğrama korkusu olmadan yaşayabilseydim? Acıdan korkmadan sevebilseydim? Yarın o tadı nasıl özleyeceğimi düşünmeden, bugünün tadını çıkarabilseydim? Zamanın geçişinden ve sevdiklerimi benden çalabileceğinden korkmamış olsaydım? Evet. Ne yapardım? Kimleri umursardım? Ne için savaşırdım? Hangi yollarda yürürdüm? Nelerden haz alırdım? İçimdeki hangi gizemleri çözerdim? Kısacası, nasıl yaşardım?
