Hacerus
@hcrrdmc
Yaptığım hiçbir şeyin hakkını veremeyerek emin olmayan adımlarla aynı yolları yürümeye devam ediyorum. Ya yolun sonunda iyi ki vazgeçmedim diyip yolumu seveceğim ya da yürürken kayboldum sandığım bir anda esas yolumu bulacağım.
52 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Düşüncelerin kendisi bir güç oluşturmaz. Bilinçteki tek şey onlar olsaydı bir güç olabilirlerdi ancak sık sık duygusal durumlarla ihtilafa düştükleri için onlara karşı savaşırken kendilerinden eksik olan gücü duygulardan ödünç almak zorunda kalırlar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·117 syf.·
3 günde okudu
·2020 19. kitabı
20'li yaşlarda iseniz Resul'ün(s.a.s) emrine en muti olabilecek, aktifçe davasını savunabilecek, İslam'ı en iyi temsil edebilecek yaşta iken sosyal ağlarda kıvranan gençsiniz demektir.
Deha "sonsuz sabırdan" başka bir şey değildir.
Kitaba karakterimizin duygu ve düşünce dünyasını tanımakla başlıyoruz daha sonra başından geçenleri okuyoruz. Tüm bunları bize yeraltı diye adlandırdığı karanlık dünyasından aktarıyor. Duygularını anlatırken çok karamsar, her şeyi kötü tarafından gören ve her şeye itirazı olan karakterimizin tutarsızlığını da görüyoruz. Yaşadıklarını gördüğümüz kısımda da yine bunlara tanıklık ediyoruz ama bunların yanısıra kompleksli hallerini de izliyoruz.
Duygularını düşüncelerini aktardığı kısımda çok fazla hak verdim yazara. Özellikle irade hakkında yazdıkları gerçekten üzerine durup düşünülmesi gereken şeyler. Bir şeyler hakkında bilgi sahibi oldukça kendimizi bilgiye hükmediyor sanıyoruz, kibirleniyoruz halbuki bildiğimizi zannettiğimiz şeyler bize hükmedip özgürlüğümüzü sınırlıyor, artık biliyor olduğumuz için düşünmüyoruz. Bilmek konu üzerine düşünme özgürlüğümüzü alıyor elimizden. Bu noktada da irademiz ortadan kalkıyor.
Diğer taraftan, düşünme biçimini ne kadar sevdiysem hayatı yaşama şeklinden de o kadar nefret ettim. Sürekli küçük meseleleri kompleks haline getirmesi kendini sürekli küçük düşürmesi ve küçük görmesi. Hiç değilse zeki olduğuna tutunmaya çalışması ama her şeyi eline yüzüne bulaştırması kitap boyunca canımı sıktı. Karşıma alıp akıl vermek, sen kendini değersiz görmeyi bırakırsan kimse seni değersiz göremez ve sen insanları sevmeyi başarırsan insanların da seni seviyor olduklarını göreceksin demek istedim. Hem hiç değilse sevmeyi başarsa kitabın da karanlık atmosferinden kurtulup mutlu bittiğini görebilirdik.
