Bir ömür korkarak yaşamak, rahat bir uyku uyumamak. Her gün, her gün ölüm korkusu, ölüm acısı… Korku hapishanesinde tek başına yaşamak işkencenin en korkuncudur. Bir de korku insanın tek başına ölmeye kalmasıdır. Gün gelir korkan kişi korkuyu da aşar. Korkular aşıldığında da o adam tükenmiştir artık, acılar içinde çırpınır durur, dünyadaki hiçbir şeyin tadı kalmaz, korkunun bile.
Her şeyin mevsimi, göklerin altındaki her olayın zamanı vardır.
Aramanın zamanı var, vazgeçmenin zamanı var.
Saklamanın zamanı var, atmanın zamanı var. Yırtmanın zamanı var, dikmenin zamanı var.
Susmanın zamanı var, konuşmanın zamanı var.
Vaiz 3:1, 3:6, 3:7