Hiç var olmaması gereken biri gibi hissediyordum kendimi. Neden hayatta kaldım? Herkesin yerini bulup oturduğu kalabalık bir sofrada, ayakta kalmış gibi hissediyordum.
Sefil ama kibirli ölümlü! Senin aklın kendi içinde, kendi kendine mutlu olsun! Bedensel duyu ve yeteneklerin yerini, o engin boşluğu kendisine bahşedilen hangi kaynaklarla dolduracak acaba?
Damarlarımda telaşla akan kanı sadece irademle durdurabildiğim zaman, duygu ve tutkularıma da gem vurmayı umabilir miyim? Organlarımın yapısına uygun bir zevk vermeyen bir şeyden keyif almaya uğraşmalı, yeteneklerimi boşuna zorlamalı mıyım? Böyle yaparsam eğer, verimsiz çabalarım bana acı verebilir ama asla herhangi bir zevke ulaştırmaz.