Havva
@hhavva
Psikolojik Danışman
114 okur puanı
Haziran 2014 tarihinde katıldı
15.yy da geçen hikaye Haliç'ten başlayıp İspanya'ya oradan okyanusları aşarak Yeni Dünya topraklarına varıyor. Kalender nam bir gencin kaçtığı bir aşk ve hep kovaladığı bir hayal onu büyük keşiflerle döşeli uzun bir yolculuğa çıkarıyor. Bu uzun yolculukta biz dönemin İspanyasına şöyle bir göz atarken Endülüsün henüz dumanı tüten acısına uzaktan şahitlik edebiliyoruz. Kolomb'un dünyayı değiştiren yolculuğunun başlangıcına ve vardıkları toprakların yerlilerini uğrattıkları acı dolu soykırıma da şahitlik ediyoruz.
Yazarın okuduğum ikinci kitabı ve yazarın kullandığı dili beğendiğimi söyleyebilirim. Bu kitabı için büyülü gerçeklik romanı diyemem ama, kitapta kullanımını da hikayenin akışını bozucu bulmadım. Kitapta yalnızca ana karakter Kalender'in nasıl birisi olduğunu, onun gerçekte kim olduğunu, ya da yolculuğun başında kimken yolculuğun sonunda kime dönüştüğünü ben göremedim. Bu uzun yolculuk bir karakter gelişimini izlemek adına çok da isabetli bir hikaye olabilirmiş. Kitap bu konuda yetersiz geldi sadece.
Yazarın okuduğum bu ikinci kitabı üçüncüsüne de ara vermeden başlama isteği uyandırdı bende sonuç olarak. Dilerim daha çok eseriyle, kaleminin daha da kuvvetlendiğini görerek buluşmak nasip olur.
Olasılıksız ve Empati kitaplarının bende yeri ne kadar ayrı ise bu kitap da o kadar hayal kırıklığı oldu. Kurgunun çıkış noktası güzel ancak kendi içerisinde tutarsız buldum. Kitapta bahsi geçen teorileri biraz olsun bilmeyenler için sürecin işleyişi çok anlamsız olacağı gibi bilenler için de öyle olduğunu düşünüyorum; çünkü çıkış noktasının dayandırıldığı teorilerin işleyişle hiç bir alakası yoktu bana göre. Tutarsızlıklar o kadar fazlaydı ki bian önce bitsin istedim, sonuç olarak ben beğenmedim.
Yaklaşık iki aylık bir okuma serüveni Ölüm Yadigarları ile tamamlanmış bulunmakta. Harry Potter serisini yıllar önce lisede okuduğumda büyülenmiştim, okuduğum süre boyunca Hogwarts'ta bi
"Uğultulu Tepeler", nam saldığı gibi asla bir aşk romanı değil, aşkın nefrete dönüştüğü bir roman da değil; aşkın varoluşunun herhangi bir şekliyle, bu heyecan, merak, mutluluk, özlem, hüzün, gözyaşı, romantizm vs. olabilir, asla karşılaşabileceğiniz bir roman da değil.
Uğultulu Tepeler'e aşkın nefrete dönüşmesinin işlendiği bir hikaye olarak bakılırsa, bence kitaba da aşka da haksızlık edilmiş olur.
Bu neyin kitabı olabilir, şöyle söyleyebilirim:
"Köyü tarafından sevilmeyen çocuk, sonunda o sevgi sıcaklığını hissedebilmek için döner köyünü yakar" sözündeki çocuğun kitabı olabilir. Tabi bi yere kadar!
Salt nefretin romanı!
Ama ne nefret!
Kitap hakkında sayfalarca yazılabilir, bunu bir ara yapmayı isterim, ancak şu kadarını söyleyebilirim ki, okurken size iyi duygular eşlik etmese de oldukça sürükleyici, merak uyandırıcı ve bununla birlikte oldukça sıradışı karakterlerin bulunduğu bir yapıt. Kesinlikle okunması gereken klasiklerden.
Bu kitabı okumak beni biraz yordu. Nazan Bekiroğlu'nun kullandığı dili her ne kadar biliyor olsam da, hem Nar Ağacı'nda dili yoran o anlatımını çok tercih etmeyişinden hem de bu kitabın hikayesine merak duyduğumdan okumak istedim. Ama bir anlatım o kadar yorucu olmak zorunda mı gerçekten? Hele bir de o anlatım tarzına, noktalama işaretlerinden noksan yazım eklenince ısınamadım kitaba. Kitabı okurken birilerinin de dikkatini çekti mi acaba merak ediyorum, kitapta sürekli birbirinin sebebi ya da sonucu olmayan cümleler "ama"larla, "fakat"larla, "değil mi ki" lerle zorlama bir şekilde birbirine bağlanmakta. Bu o kadar fazla geldi ki hikayeden sıklıkla koptum bu sebepten.
Nar Ağacı'nı çok sevmiştim, aynı tadı alırım umuduyla okumaya başladım bu kitabı ama olmadı, birazcık hayal kırıklığı oluşturdu bende.
