Cumartesi gecesi, tüm ev halkı uyumuş, kulağımda kulaklık 16 yaşında ki o Tuğçe ile bitirdim kitabı. Bana bu hisleri hiç bir kitap yaşatamaz diye düşünüyordum o yüzden teşekkür ederim Sarah J. Maas.
Kitap sevmeyen çocuğa bile okutur
Pofidik'in enerjisi ve olaylara yaklaşımı hikâyeyi baştan sona keyifli kılıyor. Su parkında başlayan sıradan bir günün kısa sürede gizemli bir maceraya dönüşmesi tempoyu hiç düşürmüyor. Mizahı yerinde, aksiyonu da çocukların ilgisini canlı tutacak kadar hareketliydi. Özellikle Pofidik'in sakarlıkları birçok sahneyi daha eğlenceli hâle getirmiş. Eğlenirken merak duygusunu da koruyan, akıcı ve yüz güldüren bir çocuk kitabıydı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Nötr bir roman
Yazarın romanlarına “Gece Yarısı Kütüphanesi” ile başlamış olmanın verdiği bir etki belki de, aynı tadı ve dokuyu yakalayamadım diğer eserlerde. Bu romanda da sürekli tekrarlanan kan kokusu kan tadı haz dürtüsü vurguları da rahatsız edici gelmiş olabilir. Türü de enteresan kategorize edemedim. Romantik desem değil, gerilim hiç değil, kurgu tam oturmamış. Ama öykü akıyor, sıkılmadan sonuna kadar okunup bu da varmış diye anılara kaydedilen bir kitap oldu.
Sıradışı, adeta Gogol'u okur gibi oldum.
Kitap orijinaline uygun noktalama işaretleriyle çevrilmiş. Sadece noktalama ve virgül kullanılmış. Konuşma çizgisi, soru ve unle ve diğer işaretlerin hiç biri yok. Yazarın tercihine bağlı kalınarak çeviri yapılmış.
Sadece yazım kurallarıyla değil, konusu ve temasıyla da ilginç. Sıradışı, bir çırpıda bitirmeye sizi mecbur eden akıcı tarzıyla da ilginç bir öykü.
1998 Nobel Ödüllü yazarın bu kitabında, "Bilinmeyen Ada" arayışında olan bir adam ve bir kadının, kendilerini arama amacına dönüşen denize açılma öyküsünü konu ediniyor.
Keyifli okumalar.
Altı Harfli Bir Tatlı
Bu kitabı okurken gerçekten kendimi bir ailenin salonunda oturuyormuş gibi hissettim. Hani çaylar konmuş, herkes aynı odada ama kimsenin içi tam olarak birbirine açık değil ya… İşte tam o atmosfer. Çok tanıdık, çok bizden.
Dışarıdan bakınca sıradan bir aile gibi görünüyorlar ama sayfalar ilerledikçe o suskunlukların, yarım kalmış cümlelerin altında neler saklı olduğunu fark ediyorsun. Küçücük bir sözün yıllarca nasıl taşındığını, bir bakışın bile insanın içinde nasıl iz bıraktığını anlatıyor. O “altı harfli tatlı” aslında sadece bir şeyin adı değil; sevilmek, kabul edilmek, anlaşılmak… Belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şey.
En sevdiğim tarafı şu oldu: Kimse tamamen suçlu değil, kimse tamamen masum değil. Birine kızıyorsun, sonra onun içini görünce yumuşuyorsun. “Tamam ya, o da böyle büyümüş” diyorsun. Bu da kitabı çok gerçek yapıyor. Çünkü gerçek hayatta da böyle değil mi zaten?
Sermin Yaşar’ın dili yine çok sade ama o sadeliğin içinde kocaman duygular var. Bağırmıyor, dramatize etmiyor ama bir cümleyle kalbine dokunuyor. Ben okurken kendi ailemi düşündüm, çocukluğumu düşündüm..
Bitirdiğimde böyle tatlı bir hüzün kaldı içimde. Çok ağlatan bir kitap değil belki ama insanı içten içe yakalıyor. Gerçekten samimi bir aile hikâyesi okumak istersen, hiç düşünmeden öneririm.
#altıharflibirtatlı #şerminyaşar #cansununkitapligi #reels #books
Bugün Orhan Kemal’den bir kitapla geldim
72. Koğuş gerçekten insanın içine oturan bir kitap..
Hani böyle okurken “ay çok üzüldüm” deyip geçemiyorsun, içinden bir şey eksiliyor gibi oluyor.
Orhan Kemal öyle büyük büyük cümleler kurmuyor, kimseyi kahraman yapmıyor. Sadece o koğuşun kapısını açıyor ve “buyurun, bakın” diyor. Açlık var, çaresizlik var, gurur var… Ama en çok da insan olma mücadelesi var. Açlığın insanı nasıl değiştirdiğini görmek beni en çok sarsan şey oldu. Bir lokma ekmek için verilen mücadele insanın içini acıtıyor gerçekten.
Şunu düşündüm okurken: Bu insanlar kötü değil ki… Sadece şartlar kötü. İnsanın onuru ne kadar dayanabilir? Açlık karşısında herkes aynı kalabilir mi? Kitap bitti ama o sorular kalıyor.
Kısacık bir kitap aslında ama etkisi hiç kısa değil. Okuduktan sonra bir süre başka kitaba geçmek istemedim ben. Hâlâ bazı sahneleri aklıma geliyor.
Gerçek, sert ama çok samimi bir hikâye. Eğer insanı anlatan, iç burkan ama bir o kadar da gerçek metinleri seviyorsan, bunu mutlaka oku derim. Ben gerçekten iyi ki okudum
#cansununkitapligi #orhankemal #72.koğuş #okudumbi̇tti̇ #kitap
