Koyun postunda neredeyse sonsuzluk, üzerimde taşların bilgeliği var; şimdi yalnızca kendimin duyacağı bir kahkaha patlatıyor, beni yargılamak üzere yıkılmayan tavana gözlerimi dikiyor ve çocukluğumun şafağında son kez Tanrı'nın büyük heykelinin çatlayışını, görkemsizce parçalanışını ve kahkahamın etrafına toz olup saçılışını izliyorum.
Normalde polisiye tarzda roman sevmesem dahi beni gerçekten etkileyen bir kitap oldu. Herkese önereceğim uzun betimlemeli (tüm betimlemelere rağmen akıcı) hoş bir kitap. :)