Dün başımdan garip bir hadise geçti ve bana on sene evvelki başka bir takım hadiseleri yeniden yaşattı. Unutup gittiğimi zannettiğim bu hatırların, bundan sonra beni hiç bırakmayacaklarını biliyorum...
Bu akşam anladım ki, bir insan diger bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünya da ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.
Kadınım ben!
Benimde duygularım var.
Bende doğdum,
Bir ana ve babadan.
Bende çocuktum.
Daha onbeş idi yaşım.
Bilmezdim evlilik ne
Ben evcilik sandım.
Bilmezdim bebek ne
Ben onunla,
Oyunlar oynadım...
Kadınım ben!
Daha okula gidecektim.
Bu yaz sekiz 'e geçtim.
Çok ta iyiydi derslerim.
Öğretmenim dedi ki;
Sakın bırakma okulunu
Sen onu bırakmazsan
O da seni bırakmaz!
Babam dinlemedi...
Kızlar okumazmış hem
Kadınım ben!
Beyaz elbiseleri severim.
Geçen bahar annem dikmişti
Komşu kızının düğününde giydim.
Annemde bir hummalı çalışma
Yine dikiyor bana
Ama bu sefer daha güzel
Ama bu sefer daha gösterişli
Gelinlik dedi annem