Hilal
@hilaloner
20 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Tüm eleştirilerde usta yazarların de söylediği gibi evet her türk evladı okumalı. Kudüs, Medine teker teker elimizden kayıp giderken Türk’ün son ana kadar mücadelesine şahit olmalı. Kitabı edebi dil ve anlatımı açısından incelediğimde dimağı yormayan ama uyandıran ve diri tutan, kendi cümlelerini kelimelerini hatırlatan, kendini apaçık ifade eden bir üslup görüyorum. Bu noktada Falih Rıfkı Atay’ın da kalemini sevdiğim bir yazar olduğunu söyleyebilirim. Döneme her ne kadar farklı açılardan yaklaştığımı düşünsem de onun gözünden Osmanlı’yı, Türk’ü, Kudüs’ü ve savaşı görmek tarihe daha gerçek ve daha geniş bir perspektiften bakmamı sağladı. Söylenebilecek çok söz varken onun şu cümlesiyle incelememi sonlandırıyorum; “Kudüs’ü İsrailoğulları gibi bırakmadık; Türkler gibi bıraktık.”
Reklam
Muhteşem, muhteşem ve muhteşem. Chul Han’ın okuduğum ikinci kitabı. Çağı anlamak, değerlendirmek için insana geniş çerçeveli gözlükler veriyor. Palyatif yani acının hafifletildiği, uyuşturulduğu yer. Ne yazık ki hayat acısıyla, ölünüyle, zorluğu ve tatlılıklarıyla birlikte anlamlı bir hayatken modernite bizim elimizden tadını almamıza sebep olan hayatın özünü onu uyuşturarak almıştır. Ameliyat olacak bir hastanın kesi acısını hissetmemesi için uyuşturulması gibi, hayatın hakikatine karşı başta dijitalle ardından türlü siyasetlerle uyuşturuluyoruz. Kitabın son kısımlarındaki biyopolitika düzenine ayrıca dikkat çekmek ve hak vermek isterim.
Kitabın başında da Taha Kılınç’ın ifade ettiği gibi; ne yazık ki Kudüs meselesi bizim için hamasi söylemlerin, duygusal ve sloganik eylemlerin ötesine geçebilmiş değil. Yine de bir şeyler yapma sorumluluğunun altına girmeye niyet edip işe öğrenmekten başlamayı düşünenler için Kudüs Okumaları Serisi’ne giriş niteliğinde bir eser. Zaten kitap size seri için bir yol çiziyor.
Gayet sade ve anlaşılır bir dille yazılmış deneme türü diyebileceğimiz bir eser. Elinize aldığınızda olduğu gibi akıyor ve siz bir işiniz çıkmadan bırakmak istemiyorsunuz. Yer yer “vay be Fatma hanım da mı hissetmiş aynılarını -yahut da hisseden, yaşayan birilerini oldukça iyi gözlemlemiş ve aktarmış-“ diye düşündüğümü itiraf etmeliyim. Kitap garip bir şekilde henüz kendimi ona anlatmadan bana anlaşıldığımı hissettirdi. Bir de yeni bir terim öğretti, şöyle bırakayım:
Halvet der-encümen, insanın manevi gelişimini toplum içinde var olarak geliştirmesini ifade eden bir tasavvuf terimiymiş. Bu terim yahut ilke demeliyim Nakşibendî tarikatına aitmiş ve onlara göre insanın elini işten çekerek inzivaya yönelmesi değil kalbinde Allah sevgisi ile işinin başında olması gerekmekteymiş.
Ahlak’a dair kaynak eserler dışında okuduğum ilk kitaptı. Allah Kınalızade’nin bu hizmetini kabrine nur ahirette affına sebep kılsın. Bize de okuduklarımızı hayatlarımıza tatbik etme iradesi versin. Kitap esasen üç bölümden oluşuyor. Birey, aile ve devlet ahlakı. Ancak bu basımında ilk kitap yer almıyor. Yalnızca aile ve devlet ahlakına değinilmiş. Tavsiyem üçünü haiz bir basımı alıp evinizde ara ara elinize alacağınız şekilde bulundurmanız. Evlat terbiyesinden, hükümdarın sorumluluklarına, devlet memurunun ahlakına kadar en ince ayrıntısına kadar değinmiş. Yer yer hadis, ayet ve kıssalarla savunduğu şeyi desteklemiş, temellendirmiş. Hayatımda en çok istifade ettiğim ve ilmek ilmek hayatıma geçirmek istediğim eserlerden birisi oldu diyebilirim. Nice ahlak okumalarına ve bu vesile ile ahlakımızı güzelleştirmeye niyet edelim.
Reklam