Sigara içmiyorum ama Hz. Ömer beni görse ağzımı yüzümü dağıtırdı, Hz. Ali elde etmeye çalıştıklarıma bakıp alaydan gülmezdi bile, bir evsizle çorba içmeye çekinmem ama ashab beni görse bu nasıl bizden der arasına almazdı belki…
İyi hissetmek, gerçekten kendimize olan borcumuz mudur? İçeriden kendimizi motive etmek yapmamız gereken midir yoksa bir şımartma mıdır? Hata yaptığında kızmak olağan mıdır yoksa şefkat mi göstermelidir? Tüm bunların denge noktası neresidir?