Duygu Baştürk
@hisui
Le vent se lève, Il faut tenter de vivre.
3 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu acı ölüm değildi, sersemlemiş bilincinde bocalayarak dolaşan düşünceydi. Ölüm acı vermezdi. Hayattı, hayatın sancısıydı bu feci, bu insanı boğan his. Hayatın Martin’e vurduğu son darbeydi.
Reklam
Uyku onun için unutmak demekti; uyandığı her sabahı kederle karşılıyordu. Hayat onu kaygılandırıyor, sıkıyor, zaman ise eziyet gibi geliyordu
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
Beni bırakan insanlar, gelen ve giden kadınlar oldu, her defasında odada oturmuş camın dışındaki yağmuru seyreden biri gibi hissettim kendimi; doğrudan yakınımda olan şeylerle bile aramda camdan bir duvar vardı ve kendi irademle onu yıkacak gücü bulamıyordum.
"Keşke âşık olabilsem!" diye haykırdı Dorian; sesinde son derece dokunaklı bir şey vardı. "Ama tutkumu kaybetmiş, arzu etmeyi unutmuşum sanki. Kendi kendime yük olmaya başladım. Kaçıp uzaklara gitmek, her şeyi unutmak istiyorum...
Reklam